[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πειρατές της ξηράς

Ανερχόμενο σωματείο. Ντελιβεράδες, εξωτερικοί, κούριερ, όπως με τα μηχανάκια τους ανεβαίνουν όπου μπορούν και οδηγούν όπως θέλουν, έτσι και με τα πινέλα τους, εδώ και λίγα χρόνια, γράφουν στα πιο απίθανα μέρη τον τόπο του «επόμενου αγωνιστικού ραντεβού». Το τελευταίο, όπως και πολλά άλλα, έγινε στο πλάτωμα που παραστέκει το άγαλμα της Αθηνάς, Πεδίον του Άρεως.

Λιακάδα, αεράκι, μαύρες σημαίες και μοτοσυκλέτες πάσης φύσεως και κυβικών. Οι μαύρες σημαίες ήταν μικρές, τριγωνικές, σαν εκείνες που κρατούσαν κάποτε οι ιππότες στις κονταρομαχίες, αλλά σε ένα μόνο χρώμα, και με ένα μόνο εραλδικό σήμα: Μαύρο όλες, με μια λευκή νεκροκεφαλή επάνω. Πειρατές της ξηράς οι ευέλικτοι υπάλληλοι των ταχυδρομικών εταιρειών, οι μεταφορείς πίτσας και έτοιμων γευμάτων, οι άνθρωποι που εξασφαλίζουν τα βράδια το έτοιμο γεύμα των κουρασμένων εργαζόμενων και τα πρωινά το διαιτητικό μενού των αιχμαλώτων στα γραφεία. Γιατί τόση αγριάδα; Μα πώς να πουν αλλιώς τον πόνο τους οι εποχούμενοι δικύκλου με άβολα βαλιτσάκια στη σχάρα, που καθημερινά καβαλάνε πεζοδρόμια, προσπερνάνε αυτοκίνητα με κίνδυνο της ζωής τους, αγνοούν απολύτως τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και διαθέτουν όλη την κατανόηση των πεζών σε ό,τι κάνουν, αφού «έχουν δουλειά»; Μοναχικοί καβαλάρηδες και καθόλου ξένοιαστοι, υπηρέτες της τεμπελιάς μας, παράγοντες της παχυσαρκίας μας, όταν συναντιούνται μεταξύ τους πρέπει να νιώθουν εκρηκτική τη χαρά της αναγνώρισης. Για να είμαστε εμείς ακίνητοι στους καναπέδες μας τα απογεύματα, εκείνοι κυκλοφορούν στην τέλεια ζούγκλα σαν τέλεια αγρίμια και την κάνουν ακόμα πιο ζούγκλα, τελειοποιώντας τα ταλέντα τους ως κασκαντέρ, επιδεικνύουν και τη δική της δυνατότητα σκληρότητας χωρίς όρια. Εμείς πάλι, ως καταναλωτές πίτσας και άλλων έτοιμων γευμάτων που παραδίδονται κατ΄ οίκον, μπορούμε να φανταζόμαστε τους εαυτούς μας ως αποδέκτες λείας πειρατικής, τι άλλο;