Ματιές Φιλοπάππου

Την Καθαρά Δευτέρα ο ήλιος άστραφτε τόσο πολύ, που ζαλιζόντουσαν οι χαρταετοί και πέφτανε πάνω στα ηλεκτροφόρα καλώδια της ΔΕΗ. Την Τρίτη τη νύχτα, καθώς ξημέρωνε Τετάρτη, έπιασε να βρέχει ασταμάτητα. Και τα μπουμπουνητά, κανονιοβολισμοί! Το πρωί σταμάτησε να βρέχει, ο καιρός καλοσύνεψε και πήρα τα πόδια μου για του Φιλοπάππου- για την καθιερωμένη, λόγω εμφράγματος, ημερήσια βόλτα μου. Μπαίνοντας στον λόφο, από τη μεριά που είναι η ταβέρνα της Μίνας, είδα κολλημένη σε μια κολόνα μια πρόσκληση για συγκέντρωση των κατοίκων της περιοχής, αύριο Κυριακή, έξω από το θέατρο της Δώρας Στράτου.

Διάβασα ότι η συγκέντρωση γίνεται για να σταματήσουν οι αρμόδιοι- το υπουργείο Πολιτισμού- να σκέφτονται να περιφράξουν το δασάκι- το έχουν κάνει πολλές φορές, αλλά ο κόσμος δεν άφησε τίποτε όρθιο- ώστε να μπορούν ανεμπόδιστα οι πολίτες να πηγαίνουν βόλτα, να κάθονται στα παγκάκια, να βγάζουν τα σκυλιά τους, ν΄ ανασαίνουν λίγο καθαρόν αέρα. Στο κάτω κάτω, το δασάκι αυτό είναι ένα από τα ελάχιστα που έχουν απομείνει στην Αθήνα και ξέρω πολύ καλά ότι πρόπερσι, που κάποιο δέντρο έπιασε φωτιά, οι περίοικοι τρέξανε να τη σβήσουν. Αγαπούν τον λόφο, θέλω να πω. Τον θεωρούν κάτι δικό τους, αυλή τους, σπίτι τους.

Περπάτησα ώς την άκρη του δρομίσκου που οδηγεί στο Αστεροσκοπείο και γύρισα, για να μπω στην Πνύκα. Ήταν υπέροχα. Η Ακρόπολη στο βάθος, ανθισμένες αμυγδαλιές ολόγυρα και μυρωδιά ανοιξιάτικη στο νοτισμένο χώμα και το γρασίδι. Έφτασα ώς το βήμα απ΄ όπου μίλησαν κάποτε ο Θεμιστοκλής, ο Περικλής, ο Αισχίνης, ο Δημοσθένης. Ιερός τόπος. Η Αρχαιολογική Υπηρεσία έχει τοποθετήσει, στην είσοδο, αριστερά, ένα κιόσκι, για να μπαίνουν μέσα και να προφυλάσσονται από το κρύο και τη βροχή, οι φύλακες. Πολύ σωστά.

Έριξα μια ματιά και σε διάφορες ταμπελίτσες με σχεδιαγράμματα. Έπεσα πάνω σε τρεις «αναλημματικούς τοίχους». Αναρωτήθηκα: υπάρχει κανείς, ιδίως από τη νεολαία, που γνωρίζει τι σημαίνει η λέξη «ανάλημμα»; Γιατί οι αρχαιολόγοι δεν κάνουν τα πράγματα πιο λιανά; Γιατί δεν χρησιμοποιούν τις λέξεις «αντέρεισμα», «υποστήριγμα», που είναι πιο βατές; Κι ας εξηγήσουν μ΄ έναν αστερίσκο, αν θέλουν, ότι τα αντερείσματα αυτά τα φτιάξανε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι για να αποτρέπουν κατολισθήσεις στο επικλινές έδαφος της περιοχής.

Τώρα, μερικές σκέψεις για τις περιφράξεις:

πράγματι, χρειάζονται προστασία και περίφραξη η Πνύκα, το μνημείο του Φιλοπάππου, το παλιό (1931) τηλεσκόπιο κ.λπ. Όχι, όμως, και ολόκληρος ο λόφος! Προστασίας, όμως, έχει ανάγκη και το μοναδικό πλακόστρωτο του Πικιώνη, το οποίο έχει υποστεί μεγάλες φθορές, από τη διέλευση και το παρκάρισμα οχημάτων, ιδίως τις μέρες που γίνονται γάμοι πλουσίων και «αρχόντων» στον Άγιο Δημήτρη Λουμπαρδιάρη- εκκλησία του 12ου αιώνα, μη το ξεχνάμε. Βεβαίως, υπάρχει «απαγορευτικό» στην είσοδο του λόφου. Υπάρχει και φύλακας. Ωστόσο, κατά… ανεξήγητο τρόπο, πολλά αυτοκίνητα, περνούν, παρκάρουν και ξαναπερνούν!

Κάτι ακόμη: γιατί ο δήμος δεν κάνει τις δέουσες επισκευές στο καταπληκτικό καφενείο- επίσης του Πικιώνη- ώστε να το θέσει και πάλι σε λειτουργία; Κάποτε- ώς και τη δεκαετία του ΄70- λειτουργούσε και ήταν πάντοτε γεμάτο, από νέες και νέους.