Ονειρεμένη μου σύνταξη

«Τριάντα οκτώ χρόνια ξενοδόχος έβλεπα τους άλλους να κάνουν διακοπές και εγώ δούλευα. Τώρα κάνω συνέχεια διακοπές», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Βασίλης Αβαγιαννός που έχει έναν χρόνο από τότε που βγήκε στη σύνταξη.

«Γνωρίζοντας από μέσα τον χώρο των κρατήσεων σε μέσα μεταφοράς, ξενοδοχεία και εστιατόρια κατάφερα πλέον να ξεφύγω από τους μεσάζοντες και κλείνω πάντα τελευταία στιγμή θέσεις μέσω του Ίντερνετ σε καταπληκτικές τιμές. Για παράδειγμα πήγαμε στην Τυνησία για μία εβδομάδα με πληρωμένα εισιτήρια, ξενοδοχεία και τρία γεύματα την ημέρα με 250 ευρώ το άτομο».

Διαθέτοντας σκάφος για κοντινές αποδράσεις στον Σαρωνικό ο κ. Αβαγιαννός απολαμβάνει την κάθε μέρα σαν να βρίσκεται αυτός και η οικογένειά του σε διακοπές. «Φυσικά, δεν θα μπορούσα να το κάνω αυτό με τη σύνταξη που παίρνω, να το ξεκαθαρίσουμε. Παίρνω 1.200 ευρώ σύνταξη και οι φίλοι μας που ζουν μόνο με τέτοιους μισθούς ή συντάξεις έχουν κόψει το σινεμά, τις ταβέρνες και τα ταξίδια. Ευτυχώς κατάφερα να πουλήσω σε καλή τιμή την επιχείρησή μου, το ξενοδοχείο δηλαδή, και ανέβηκαν κατά πολύ οι απολαβές μου και μπορώ να ζήσω όπως έβλεπα να ζουν οι πελάτες μου, εδώ και σαράντα χρόνια».

Στο χωριό. «Μπορώ και τώρα αλλά δεν σκοπεύω να βγω στη σύνταξη πριν από τα 65 μου χρόνια γιατί θα παίρνω ψίχουλα», υποστηρίζει ο κ. Γιώργος Ζιάκας που εργάζεται ως αυτοκινητιστής από το 1975. «Με τη σύνταξη που θα πάρω και τότε δεν θα μπορώ να ζω στην Αθήνα. Γι΄ αυτό έχουμε αποφασίσει με τη γυναίκα μου μόλις συνταξιοδοτηθώ να πάμε να μείνουμε στο πατρικό μου στις Εκκλησιές, ένα χωριό κοντά στην Πρέβεζα. Αγοράσαμε εκεί και ένα κτήμα και θα έχουμε από όλα συν τα πλεονεκτήματα της εργασίας στη φύση. Θέλω να ξεφύγω από την καθημερινότητα της πόλης. Με έχουν κουράσει και οι άνθρωποί της και τα προβλήματά τους, αφού σαν ταξιτζής έχω ακούσει μάλλον περισσότερες εξομολογήσεις από κάθε άλλον παπά. Μου λείπει ο καθαρός αέρας, η μυρωδιά της γης μετά τη βροχή και τα χρώματα του ουρανού που αλλάζουν με τις εποχές».

Ελάχιστοι φαίνεται να είναι οι συνταξιούχοι που είναι ικανοποιημένοι από τις απολαβές τους στην Ελλάδα, τελικά όμως οι περισσότεροι είναι ευχαριστημένοι με τη ζωή τους, καθώς επιτέλους, όπως υποστηρίζουν, έχουν ελεύθερο χρόνο να διαθέσουν σε πράγματα που δεν μπορούσαν να κάνουν όσο δούλευαν.

Και τραγούδια. «Από παιδί μού άρεσε η μουσική και έγραφα στίχους», εξομολογείται ο κ. Γιάννης Χαλιώτης, συνταξιούχος φιλόλογος. «Υπηρέτησα 31 χρόνια στην εκπαίδευση ως φιλόλογος και επιτέλους έχω χρόνο να χαλαρώσω και να ασχοληθώ συστηματικά με τα χόμπι μου. Παίζω κιθάρα και μπαγλαμαδάκι ενώ γράφω στίχους, που ορισμένοι έχουν γίνει αρκετά γνωστά τραγούδια. Για παράδειγμα σε μουσική Μάριου Τόκα ο Θέμης Αδαμαντίδης έχει τραγουδήσει τους στίχους «Ώρα μηδέν, κι όλα τα δεν γίνονται σκόνη».


Η 78χρονη που επιμένει να δουλεύει

«Σιγά μη ζούσα με 500 ευρώ τον μήνα σύνταξη», λέει η κ. Ανίτα Μπαδράβου. «Είμαι 78 ετών και συνεχίζω να δουλεύω γιατί η σύνταξη δεν φτάνει να καλύψει ούτε το ένα δέκατο των αναγκών μου». Η κ. Μπαδράβου είναι, όπως λένε όσοι τη γνωρίζουν, άνθρωπος της δράσης, ενεργό μέλος του ορειβατικού συλλόγου Αθηνών κάνει τόσο θαλάσσιο σκι όσο και σκι του βουνού, γουιντσέρφινγκ και γυμνάζεται καθημερινά.

«Έχω ταξιδέψει σε όλες τις ηπείρους εκτός της Αυστραλίας συνδυάζοντας πάντα τη δουλειά μου με τα ταξίδια. Δουλεύω ως χημικός στον χώρο των καλλυντικών από το 1954 και επειδή δεν μου άρεσε το δημοσιοϋπαλληλίκι και το καθησιό δεν συγκεντρώνω αρκετά ένσημα για μια καλή σύνταξη, με αποτέλεσμα να συνεχίσω να εργάζομαι. Η ελευθερία πληρώνεται. Πιστεύω, πάντως ότι το ήθελα αυτό και θα το έκανα ακόμα κι αν έπαιρνα δεκαπλάσια σύνταξη. Δεν μου αρέσει να κάθομαι, να βολεύομαι, να αράζω και εντέλει δεν έχω κανένα παράπονο από τη ζωή μου».