[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η γλίτσα ξαναχτυπά

Oι σόλες μου δεν είναι συμβατές με τη χώρα αυτή, πρέπει να το πάρω απόφαση. Κι ας χρησιμοποιώ μόνο παπούτσια για περπάτημα, με καουτσούκ, με λάστιχα, με υλικά που κρατάνε, υποτίθεται, τον άνθρωπο όρθιο στα δυο του πόδια. Όχι, για την Αθήνα δεν κάνουν. Η γλίτσα που γεννιέται στις επιδοτημένες πλάκες των πεζοδρομίων αμέσως αναλαμβάνει δράση αντισυνδικαλι- στική.

Διώχνει όσους φοράνε παπούτσια, είτε σε πορεία βρίσκονται είτε σε βόλτα είτε είναι περαστικοί. Ζωντανεύει το πλακάκι κάτω από τα πόδια τους, τους σπρώχνει να φύγουν, να γλιστρήσουν, να πέσουν, να οριζοντιωθούν, να εξαφανιστούν. Να μη βγαίνουν από το σπίτι τους χωρίς σοβαρό λόγο. Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, ειδικά μπροστά στην Τράπεζα της Ελλάδος, και σε τούτη εδώ τη χρωματιστή ή γκρίζα, ροζ ή κίτρινη, ριγέ ή καρό τσιμεντόπλακα, σόλα πατούμενου δεν πιάνει. Εδώ θέλει αλυσίδα για να κυκλοφορήσεις, αλλά πώς να τη στερεώσεις στο τακούνι; Κρίμα να μην έχει επινοηθεί πιο έξυπνο υλικό, ας πούμε βεντουζίτσες που χλατςχλατς θα κολλάνε κάτω και δεν θα βγαίνουν παρά με δύναμη. Οπότε, όποιος θα φοράει τέτοια παπούτσια θα γυμνάζεται κιόλας, θα κάνει γερά πόδια, ίσως και μπράτσα αν είναι πολύ δυνατές οι βεντούζες και πρέπει να τις τραβά με τα χέρια. Θα προσηλώνεται το βλέμμα του στο έδαφος, δεν θα κινδυνεύει ούτε να σκοντάψει ούτε να πέσει σε τρύπα. Θα μειωθούν και τα κατάγματα. Κι όταν θα πρέπει να περάσει από διαβάσεις με παρκαρισμένα αυτοκίνητα, θα μπορεί να σκαρφαλώνει επάνω τους με σχετική ευκολία, πράγμα που θα κάνει τη ζωή στην πόλη πολύ ενδιαφέρουσα κι αστεία.

Είναι να απορείς πώς κανείς δεν έχει σκεφτεί ακόμα να πατεντάρει αυτή την εφεύρεση. Πιστεύουμε αφελώς τους δημάρχους που υπόσχονται ανθρώπινες πόλεις, ενώ πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα… πόδια μας.