Νέοι Δίσκοι

Όταν ο Λάζαρος άρχισε να σκάβει

Φταίει η εποχή. Κάθε άνοιξη πέφτει ένας συνωστισμός από ωραίες μουσικές, που σε κάνουν να σκέφτεσαι δύο πράγματα: πρώτον, πώς θα βρεις τον χρόνο να τις ακούσεις και, δεύτερον, τι θα γίνει με όλες τις άλλες που θα σου ξεφύγουν και δεν θα ακούσεις. Αλλά αυτά δεν απασχολούν τους κανονικούς ανθρώπους (και έχω πάντα την κατανόησή σας εδώ). Αν και με όλα εκείνα τα τραγούδια που στέλνει ο ένας στον άλλον στα facebook, τις λίστες, τα dj set από τον υπολογιστή, κανείς δεν είναι κανονικός άνθρωπος πια (με την καλή έννοια πάντα). Αλλά, φταίει και η άνοιξη- είναι τσεκαρισμένο.

Νέα από τον Νίκολας, τώρα, και τους Σπόρους του Κακού. Ο δικός μας άνθρωπος Νικ Κέιβ, σε αυτό το ταραγμένο μουσικό τοπίο, γυρίζει την πλάτη και βγαίνει από την άλλη πόρτα- λιγότερος συνωστισμός, περισσότερο καλοί τρόποι- με την προτροπή, την παραίνεση, την φωνή της απόγνωσης: Σκάψε Λάζαρε, σκάψε. Όπως γνωρίζετε, τόσα χρόνια πια, τον Αυστραλό από τις κακοτοπιές τον σώζουν το χιούμορ, ο αυτοσαρκασμός, ο ρομαντισμός και μια πανκιά που του έχει μείνει από παλιά και καλά κάνει και την κρατάει. Και εκεί που νομίζεις πως τον έχει σκεπάσει η αγγλική ομίχλη και γράφει υποβλητικά σάουντρακ για σκοτεινά σενάρια, νάτος που βγάζει Λάζαρο από τον μανίκι. Ο Λάζαρος γίνεται Λάρι, πάει στο Σαν Φρανσίσκο και στη Νέα Υόρκη και είναι φάνκιο πιο funky Κέιβ μέχρι εδώ, νομίζω- έτοιμος να οδηγήσει τα πράγματα σε εκτροπή.

Παλιά μου τέχνη. Είναι το δέκατο τέταρτο έργο του και ο Κέιβ έκλεισε τα 50, αλλά αυτά είναι παραπλανητικά στοιχεία αν πάει και τα πιστέψει κανείς (δεν μάθατε από τον Ντίλαν;). Ούτε σκιές ούτε σιωπές. Τα μαγικά του έχουν να κάνουν με τις λέξεις- του ανοίγουν πάντα ελεύθερους χώρους- αλλά το κυρίως πιάτο εδώ είναι οι μουσικές.

Και ενώ υπάρχει η σφραγίδα του στον ήχο, παίζουν ακόμη δυνατά οι επιρροές από τα 60s και το garage rock, η ποπ μπορντούρα του «Αlbert Goes West», το μπιτάτο ύφος από την αρχή έως το τέλος, τα ντραμς του Τζιμ Σκλαβούνος, το… διαφωτιστικό «We call upon the author» (ας εξηγήσει ο δημιουργός τι εννοεί- «τίποτε που να μην μπορεί να φτιάξει ένα ψαλίδι»).

Το αγαπημένο μου από το άλμπουμ είναι το «Μore Νews of Νowhere», όπου ο Νικ συναντά κάπου εκεί έξω τον Μπρους. Αυτά, ενώ ο Νίκολας έχει πάρει στροφή προτού προλάβουν πάλι να τον πιάσουν (η ιστορία επαναλαμβάνεται). Μόνο που έχει αφήσει ίχνη πίσω, γιατί ποιος δεν θα θυμάται αυτό το μουστάκι;


Πέντε κομμάτια για τον δρόμο

●«Μy Rollercoaster» της Κimya Dawson, από το Juno (που ήταν και από τα καλύτερα σάουντρακ φέτος)

● Τ.Ο.Μ («Τhe Οld Μan)» του Lee Ηazlewod (Λι Χέιζλγουντ), από το τελευταίο του μοναδικού Lee, «Cake or Death» ● «Superstar» του Lupe Fiasco, με τη συμμετοχή του Μatthew Santos (και να πώς ένας ράπερ συναντά έναν ροκ/φολκ τραγουδοποιό)

● «Drop a coin». Ο Μatthew Santos μόνος του ● «Silverscreen», από την Jesca Ηoop, την οποία συστήνει και ο Τομ Γουέιτς.


Σχολές και διπλώματα…

Φυσικά και υπάρχει σχολή Νικ Κέιβ – και δεν εννοώ το αυστραλέζικο ροκ, αυτό είναι άλλη σχολή και θα μιλήσουμε σύντομα γι΄ αυτό- το στυλ δεν έχει γεωγραφικούς περιορισμούς. Οι Νορβηγοί Μadrugada είναι πολύ Κέιβ, τόσο που αναρωτήθηκα μήπως ο Αυστραλός τούς έκανε επίσκεψη και έμεινε για δείπνο. Όμως το καινούργιο τους «Μadrugada» (ΕΜΙ)- το πρώτο χωρίς τον κιθαρίστα τους Ρόμπερτ Μπουράς, που πέθανε ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι- είναι ένα καλό ροκ άλμπουμ, με κλίμα βαρύ και μυστήριο, που έχει και έναν Λούσιφερ στο «Look Αway Lucifer», για να παρασύρει τον φαν να τραγουδήσει μαζί. Με εσωτερική δύναμη, το «Ηoney Βee» αξίζει να ξεχωρίσει, όταν τα άλλα μένουν πίσω.

…και συγγενικά δικαιώματα
Οι Cave Singers δεν συνδέονται με τον Νικ παρά με ονομαστικούς συνειρμούς και όχι από τη μουσική τους- συμπτωματικά δε, το πρώτο κομμάτι τους λέγεται «Seeds of Νight» (λες και οι Βad Seeds έριξαν δίχτυα). Οι Cave Singers είναι από το Σιάτλ και παίζουν φολκ με μια πανκ-ροκ άποψη που υπάρχει (αποδεδειγμένα πια) στον αέρα που αναπνέουν. Τρεις όλοι κι όλοι- κιθάρα, μπάσο, ντραμς (και φυσαρμόνικα)- να φτιάχνουν urban folk με την ικανότητα που οι αδελφοί Κοέν «ζωγραφίζουν» την έρημο. Υποψιάζομαι πως το «Ιnvitation Songs» τους (Μatador) θα έχει πολύ ζουμί και στο λάιβ.

Από εκεί κοντά, από το Πόρτλαντ του Όρεγκον, είναι οι Βlitzen Trapper – έξι βουνίσιοι τύποι που έχουν δει τη φολκ αλλιώς. Τo «Wild Μountain Νation» (sub pop) είναι σαν οι αμυγδαλιές να ανθίζουν στον Κρόνο, το Έντερπράιζ να πηγαίνει για ψάρεμα και η ΝΑSΑ να κάνει τις ανακοινώσεις της σε πικνίκ. Αν είστε του Μπεκ και Τζακ Γουάιτ (και της φολκ πλευράς του Νικ) δεν έχετε λόγους να σας ξεφεύγουν. Τους έχω στα αγαπημένα μου.