[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Καθαρή κούραση

Ααχ, κουράστηκα, σα να πετούσα αυτοπροσώπως πάνω από τις χτισμένες ημιεξοχές, που έβαλαν τα δυνατά να βρούνε νόημα στην ύπαρξή τους με συγκεντρώσεις συγγενών και φίλων. Φταίει που ο χαρταετός δεν έλεγε να το πιστέψει πως του αξίζει ο ουρανός, ξεκίναγε, σκιρτούσε ντροπαλά, φρουτφρουτ και πάλι κάτω, τρομάξαμε να τον ξεγελάσουμε να ανέβει λίγο ψηλότερα. Κακομαθημένος κι αυτός σαν όλους μας, για να πετάξει ήθελε συμβόλαιο αποκλειστικότητας, ασφάλεια ζωής, κλοπής και ατυχημάτων, δίχτυ προστασίας, και επίσης ταυτότητα, επωνυμία, εξασφαλισμένη με κατάθεση στο πρωτοδικείο, πως μόνος αυτός θα ήταν κι άλλος κανένας δεν θα είχε το ίδιο όνομα. Αμάν! Μας έπρηξε. Κι αφού πήρε όλες τις διαβεβαιώσεις, διαβατήρια, σφραγίδες, τα πάντα, ξεκίνησε σεινάμενοςκουνάμενος, μόνο δάχτυλο δε σάλιωσε να δει προς τα πού φυσάει ο άνεμος, αλλά να ανασηκωθεί λίγο δε γινόταν. Με τίποτα. Και τον έτρεξε το παιδί λίγο πίσω μπρος, αλλά δεν έφτανε.

Γιατί κι αυτό λαχάνιασε αμέσως, δεν προπονείται να πετάει χαρταετούς, και ο χώρος δεν αρκεί. Δεν φτιάξαμε κι αεροδρόμιο στο εξοχικό. Είπαμε να τον τρέξουμε λίγο με το μηχανάκι, αλλά πήγε να σκιστεί αμέσως, ο σκασμένος. Είναι τρομερό, τόσο να έχει προχωρήσει η επιστήμη και να μην έχει βρεθεί ένα μηχανάκι να πετάει τον χαρταετό. Πώς είναι οι ηλεκτρικές σούβλες το Πάσχα; Ε, όχι, τίποτα τέτοιο, η Καθαρά Δευτέρα είναι καθαρός κόπος και ιδρώτας. Και τελικά ήρθε ο γείτονας κι έδωσε ένα χεράκι, και τώρα πρέπει να τα έχουμε καλά μαζί του.

Μεγάλη θυσία. Για το παιδί, να μη μείνει παραπονεμένο. Αυτό όμως βαρέθηκε να τον κρατάει και πεινούσε. Και δεν του άρεσε καθόλου η ταραμοσαλάτα και τα υπόλοιπα, έφαγε πατατάκια. Μυστήριο έθιμο κι αυτή η μέρα.