Ματιές Χαρταετοί…

Είχαμε ένα σαραβαλιασμένο αμερικάνικο αυτοκίνητο. Πολύ μεγάλο. Λέει η Άννα Βαγενά στην παρέα: «πάμε για την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς στον Τύρναβο;». «Φύγαμε». Στο τιμόνι ο αξέχαστος φίλος μας Γιώργος Κουπαρούσος, συνοδηγός ο Κηλαηδόνης και στα πίσω καθίσματα η Βαγενά, η γυναίκα μου κι εγώ. Φτάνουμε στον Τύρναβο. Χαλασμός κόσμου! Άρματα με τεράστιους φαλλούς, χειροκροτήματα, χαρτοπόλεμος, καραμούζες και δεκάδες γυναίκες, στον κεντρικό δρόμο, αναψοκοκκινισμένες, να πέφτουν ξερές από τα γέλια.

Μπαίνουμε σ΄ ένα ισόγειο μαγαζί, γεμάτο άντρες. Το τσίπουρο πάει κι έρχεται. Μας δίνουν ένα τραπεζάκι στο κέντρο. Πριν προλάβουμε να καθήσουμε, αρχίζουν να μας πολυβολούν, απ΄ όλες τις μεριές, παραδοσιακά τετράστιχα, στα οποία κυριαρχεί το σεξ. Αυτό κρατάει κάνα πεντάλεπτο, προς μεγάλη τέρψη όλων μας. Κάποια στιγμή, οι δικοί μου, με «ανάβουν»:

«απάντησέ τους, με τετράστιχα ανάλογου περιεχομένου, που θα αυτοσχεδιάζεις, όμως, κάθε 2-3 λεπτά». Δέχομαι αμέσως. Κι αρχίζω κι εγώ τα…

«γαμοτράγουδά» μου. Και λέω και λέω και σταματημό δεν έχω.

Οπότε σηκώνεται ένας λεβεντόγερος και μου κάνει: «γράψτα μου, όσα είπες, σ΄ ένα χαρτί, να τους τρελάνω όλους του χρόνου!..».

Ούτε που κατάλαβα, εφέτος, πότε ήρθαν οι Αποκριές, πότε τελειώνουν. Αλλά την Καθαρά Δευτέρα, την περιμένω πώς και πώς.

Όπως τα χρόνια που ήμουνα παιδί. Και θυμάμαι ένα Σάββατο, σαν σήμερα, τον Ανδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργό, να μου λέει περίλυπος: «ο καιρός χάλασε. Αύριο μπορεί και να βρέξει. Ας βρέξει. Αλλά μεθαύριο, θέλω να βγει ένας ολόλαμπρος ήλιος! Για να ξεφαντώσει ο κόσμος στις εξοχές και τα πιτσιρίκια να πετάξουν τους αητούς τους. Ξέρεις κάτι; Ο κακός καιρός, κάνει ζημιά και στην κυβέρνηση. Γιατί οι πάντες είναι μελαγχολικοί. Ενώ η καλοκαιρία, έχει ευεργετική επίδραση».

Η Καθαρά Δευτέρα ήταν η γιορτή της οικογένειάς μου. Ξεκινούσαμε από την πλατεία Κυριακού (Βικτωρίας), οι γονείς μου, ο αδελφός μου κι εγώ, με τις λαγάνες μας, τον χαλβά μας, ελιές και φρέσκα κρεμμυδάκια, παίρναμε τον Ηλεκτρικό και κατεβαίναμε στο Μοναστηράκι. Κι αποκεί, ανηφορίζαμε, με τα πόδια, για του Φιλοπάππου. Στρώναμε μερικές εφημερίδες στο γρασίδι, είχαμε και τέσσερα τσίγκινα πιάτα και τρώγαμε. Ευτυχία! Κι αποπάνω μας, δεκάδες οι χαρταετοί.

Τότε, ο χαλβάς ήταν κάπως σκούρος. Και μου άρεσε πολύ. Ο φίλος μου ο Νίκος ο Γαβρίλης, στη Δραπετσώνα, ονομαστός χαλβατζής, μου μίλησε, κάποτε, γι΄ αυτόν τον μαύρο χαλβάφτιάχνει και ο ίδιος- αλλά δεν θυμάμαι καμία λεπτομέρεια. Όπως δεν θυμάμαι τίποτα και για κάποιους χαρταετούς, που είχαμε τότε και τους λέγαμε «Σμυρνάκια» (πιθανόν να είχαν έλθει στην Ελλάδα από τα «άγια χώματα» – Σμύρνη, Πόλη, Τραπεζούντα κ.λπ.).

Ο λόφος του Φιλοπάππου, θάναι και τη Δευτέρα στις δόξες του. Κι αυτή τη δόξα τη χρωστάει σίγουρα στον Καραμανλή, που δεν περνούσε χρονιά χωρίς να περάσει αποκεί. Εφέτος, φαντάζομαι, θα γιορτάσει, κατά τα ειωθότα, στου Φιλοπάππου ο Νικήτας. Μαζί με πολλούς Αθηναίους. Άντε και του χρόνου να είμαστε καλά…