[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αψηφώντας τον Καβάφη

Τριήμερο έρχεται, λέω να ετοιμάσω βαλίτσες, να κάνω ένα μίνι σέρβις στο αυτοκίνητο και να εκδράμω. Λίγα λεπτά κρατάει η χαρά μου. Τα δένδρα, τα γραφικά σπιτάκια με τα κεραμίδια και τις αυλές εξαφανίζονται καθώς σκέφτομαι την Αττική Οδό και το μποτιλιάρισμα από τον περιφερειακό του Υμηττού μέχρι την έξοδο για Λαμία. Ιδρώνω και μαρμαρώνω. Φαντάζομαι τις χαμένες ώρες από τη Μεταμόρφωση μέχρι τον Άγιο Στέφανο και ρίγη τρόμου με καταβάλλουν. Ξέρω πως θα κάνω ένα διάλειμμα κίνησης μερικών δεκάδων μέτρων μέχρι τα διόδια και μετά θα χάσω τουλάχιστον μισή ώρα περιμένοντας να πληρώσω τις λακκούβες, τα μπαλώματα και τα ρετάλια της ασφάλτου που χάσκουν μέχρι τα Οινόφυτα. Θα ξαναπληρώσω διόδια για να εμπεδώσω την κοροϊδία που υφίσταμαι και θα παρηγορηθώ από το γεγονός ότι μαζί με μένα πληρώνουν εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι στο ίδιο, με μένα και τον δρόμο, χάλι.

Πατάω τέρμα γκάζι την αισιοδοξία μου και στρίβω με τις πάντες προς Γκιώνα και Βαρδούσια. Πενταγιού, σου ΄ρχομαι. Είμαι αποφασισμένη, σαν έτοιμη από καιρό σαν θαρραλέα, να δω τα χωριά της Δωρίδας να καθρεφτίζονται πάνω στα νερά της λίμνης του Μόρνου, να ακούσω κλαρίνα στο Λιδωρίκι και να σταματήσω για προβατίνα-κοντοσούβλι στο Μαλανδρίνο, στην ψησταριά του Ηλία. Και εκεί που τρέχω με χίλια καβάλα στη μεγάλη ιδέα της τελευταίας Αποκριάς στα Σάλωνα, ο αιθεροβάμων χαρταετός μου μπλέκεται στα σύρματα της αμφιβολίας την ώρα που πετάνε τα αλεύρια στο Γαλαξείδι.

Αν φθάσω και με ρωτήσουν «Δωμάτιο κλείσατε; Τραπέζι κλείσατε; Εμάς μας ρωτήσατε που ήρθατε;», τι θα απαντήσω η έρμη; Είμαι φύση αισιόδοξη; Πατάω απότομα το φρένο και ευτυχώς ενεργοποιείται το abs πριν γίνει το όνειρο εφιάλτης. Το ταξίδι θα γίνει έστω κι αν αναγκαστώ να κατασκηνώσω στο Σχηματάρι. Κάθε μέρα τα ίδια τραβάω, εξάλλου, πηγαίνοντας στη δουλειά. Αυτό το τριήμερο αποφάσισα να αψηφήσω τον Καβάφη. Αυτό το τριήμερο θα μετρήσει περισσότερο η Ιθάκη.