[ Πρόσωπα ] «Όχι στη νοσταλγία»

Ένας νεοϋορκέζικος θρύλος, ένας θρύλος των σίξτις, της φολκ, του αμερικανικού ουμανισμού… τις προάλλες, ο παρουσιαστής της πρωινής εκπομπής του ΑΒC δεν ήξερε ποιον τίτλο να πρωτοχρησιμοποιήσει για τον Ρίτσι Χέιβενς.

Την πρώτη μέρα του Γούντστοκ, το 1969, ο Χέιβενς είχε ανέβει πρώτος στη σκηνή, μόνος με την κιθάρα του. Συνέχισε να παίζει μέχρι που τελείωσε όλα τα τραγούδια του, όμως από τα παρασκήνια του έκαναν νοήματα να συνεχίσει μέχρι οι τεχνικοί να στήσουν τις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις για τα επόμενα συγκροτήματα. Έτσι κι αυτός αποφάσισε να αυτοσχεδιάσει πάνω στο παραδοσιακό Μotherless Child, στο οποίο πρόσθεσε έναν στίχο επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά τη λέξη Freedom.

Με την ταινία «Γούντστοκ», το τραγούδι έγινε παγκόσμια επιτυχία. «Από τότε, κάθε χρόνο, μια γενιά μαθητών ανακαλύπτει την ταινία και καταφθάνουν καινούργιοι πιτσιρικάδες που οι γονείς τους δεν τους είχαν επιτρέψει να πάνε στο Γούντστοκ, που ήταν πολύ μικροί ή που δεν είχαν γεννηθεί. Πηγαίνουν προς την ιστορία, προς την αρχή, τότε που αγωνιζόμασταν για να ανοίξουν οι πόρτες, για να μην μπορεί η αστυνομία να πιάνει ανθρώπους στον δρόμο επειδή ήταν ντυμένοι με κάποιο τρόπο», λέει ο Ρίτσι Χέιβενς στη «Λε Φιγκαρό».

Αυτή την εβδομάδα κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ με τίτλο «Νobody Left to Crown» και την άνοιξη θα κάνει περιοδεία στην Ευρώπη. Στον απεσταλμένο της γαλλικής εφημερίδας μιλάει για την κατάσταση της αμερικανικής δημοκρατίας, τα ζητήματα που τίθενται στη μουσική βιομηχανία, τα περιβαλλοντικά προβλήματα. «Σήμερα, τις βαθύτερες συζητήσεις μου τις κάνω με τύπους κάτω του 1,30 μ.», λέει. «Τα παιδιά είναι εντελώς ανοικτά, βλέπουν αυτό που θα έρθει και είναι ήδη στο μέλλον. Αυτό που τα συνδέει με τον κόσμο είναι περισσότερο τα δένδρα παρά η ιστορία, τα περιβαλλοντικά ζητήματα παρά οι δικοί μας καβγάδες». Δεν υποκύπτει στη νοσταλγία, όταν καλείται να μιλήσει για την εποχή των κλαμπ του Βίλατζ, όπου με τον Ντύλαν, την Μπαέζ και μερικούς άλλους έφτιαχναν τον μύθο των σίξτις. «Τα κλαμπ ήταν μια παγίδα για τουρίστες», λέει. «Τραγουδούσαμε και βγάζαμε δίσκο, εξηγώντας πως δεν πληρωνόμαστε από το αφεντικό, πράγμα που ήταν αλήθεια. Και όταν οι θεατές σηκώνονταν να φύγουν, είχαν πληρώσει 80 δολάρια για έξι φλιτζάνια καφέ. Όμως, παρ΄ όλο που μερικοί έπαιρναν πολύ στα σοβαρά τη μουσική και την ποίηση, οι περισσότεροι έρχονταν για να δουν τους μπίτνικς στη φωλιά τους». Εξήντα επτά χρόνων πλέον, ο Ρίτσι Χέιβενς πιστεύει πως «η νοσταλγία είναι καλή μόνον όταν όλοι τη μοιράζονται» και δεν λέει ποτέ «πρώτα ήταν καλύτερα»- μόνο για ένα πράγμα: «Για πολύ καιρό, στη μουσική, έπρεπε να έχεις μια φωνή που να μην την έχει κανένας άλλος· τώρα το κλειδί της επιτυχίας είναι να έχεις ίδια φωνή με όλους».