Φαινόμενα

Ο Ζορό της εθνο-παγκοσμιοποίησης

Είδαμε τον νομάρχη ντυμένο Ζορό και συνειδητοποιήσαμε ότι αυτό είναι το τέλειο γιουροβιζιονικό μας πακέτο
Oυπς! Πώς μας ξέφυγε; Ο νομάρχης ντύθηκε Ζορό και έκανε εμφάνιση πάνω σε άλογο τραγουδώντας το αγαπημένο του εθνικοπατριωτικό άσμα «Μακεδονία ξακουστή/ του Αλεξάνδρου η κόοοορηηη…». Το πλέον έμπειρο επικοινωνιακό τάλαντο δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο πακέτο εθνολαγνικού ξεσπάσματος μετά περιβλήματος εμπνευσμένο από την ιδέα της παγκοσμιοποίησης. Μοναδικό. Προτείνουμε να είναι ο κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης το επόμενο γιουροβιζιονικό μας πακέτο. Συγκεντρώνει όλα τα δέοντα σύμβολα για την εν λόγω πακέτο- πανήγυρη στο πρόσωπό του: εθνικό συναίσθημα μέχρι δακρύων, λαοπρόβλητος και αυτοδημιούργητος, ΤV περσόνα εκ των περιζήτητων και πνεύμα παγκοσμιοποίησης, αφού κατέφυγε στον συμβολισμό ενός ξένου μυθικού ήρωα- προστάτη του φτωχού λαού, του τρομερού Ζορό. Ευρισκόμενος δε στη σκηνή της γιουροβιζιονικής φιέστας, δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι θα βρει τρόπο να διαλαλήσει στα πέρατα της γηςας μην ξεχνάμε ότι είναι το τηλεοπτικό σόου με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση σε όλες τις χώρες- την ανωτερότητα του ελληνικού έθνους έναντι των υπολοίπων, όπως δεν έχει χάσει ευκαιρία να τονίσει από πλείστα όσα τηλεπαράθυρα έχει κληθεί για να εκφράσει τις απόψεις του. Τέλειο;

Το θέμα δεν είναι ο κ. νομάρχης, που κάνει τα πάντα για να τραβήξει την προσοχή του αθηναϊκού κράτους στην «παραμελημένη» συμπρωτεύουσα, όπως ο ίδιος επιμένει να τροφοδοτεί τον «μύθο» της αντιπαλότητας, που τον αναδεικνύει ακόμη περισσότερο ως υπερασπιστή- εκδικητή. Και τις παραδόσεις τηρεί και τον σταυρό του κάνει, θεοσεβούμενος όπως πρέπει να είναι ένας λαϊκός ήρωας, και την οικογένεια τιμά και δεν σηκώνει καμία παρεκτροπή εκ των σεπτών οικογενειακών παραδόσεων του έθνους -, στο πυρ το εξώτερον οι διαφωνούντες -, και αετό προσπαθεί να πετάξει, τον μεγαλύτερο, άλλο αν εκείνος δεν σηκώνεται, και δακρύζει για τη «γη των Μακεδόνων», που όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες δεν αισθανόμαστε πόσο ιερή είναι, γιατί αυτό κάνει το δάκρυ πιο ηρωικό. Διεκδικεί λοιπόν, με τον τρόπο του, την αποκλειστικότητα του πατριωτισμού και την ενδύει με όσα το εφευρετικό επικοινωνιακά μυαλό του επινοεί. Ακόμη και με το κοστούμι του λαϊκού Μεξικανού ήρωα Ζορό. Διόλου τυχαίο, αφού ο εν λόγω θρύλος συνοψίζει όλα τα ευανάγνωστα λαϊκά πρότυπα των πατριαρχικών κοινωνιών απανταχού του ανθρώπινου πολιτισμού: ο ισχυρός άνδρας, ο εκδικητής εκείνων που καταπατούν τις ελευθερίες του λαού και ξεχνούν ότι αυτός είναι κυρίαρχος, ο άτρωτος νικητής.

Φαινόμενο μοναδικό (τολμούμε να πούμε και παγκοσμίως) ο κ. Ψωμιάδης με μοναδικό αντίστοιχό του ίσως τον Σβαρτσενέγκερ- τον οποίον άλλωστε επισκέφθηκε αναγνωρίζοντάς τον ως πρότυπό του- που όμως αξιοποίησε τον κινηματογραφικό του μύθο για να εκλεγεί, αφήνοντάς τον κατόπιν να τυλίγει απλώς την αύρα του κοστουμαρισμένου πολιτικού, σε αντίθεση με τον δικό μας που αλλάζει κοστούμια διαμορφώνοντας μόνος του τον μύθο του- με μπόλικη αρωγή βεβαίως των τηλεοπτικών μέσων τα οποία ανακάλυψαν στο πρόσωπό του τον ιδανικό πρωταγωνιστή του τηλεαφρού τους.
Το κανονικό καθίσταται «αθέατο»

Το πρόβλημα ωστόσο δεν είναι το επικοινωνιακό ένστικτο του αυτοδίδακτου κ. νομάρχη, αλλά το κατάλληλα διαμορφωμένο πεδίο για να αναδειχθεί, η ανεξάντλητη και αλόγιστη τηλεπαραγωγή κουλτούρας συναισθηματο-λαγνικού πολτού, τσαμπουκαλίδικης συμπεριφοράς- έστω και ως καρικατούρας- και χαβαλέ. Πρότυπά της όσοι ενσαρκώνουν τα βασικά στερεότυπα, εκ της λαϊκής μυθολογίας προερχόμενα (μπολιασμένα με το πατρίς- θρησκεία- οικογένεια, που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στον νεοελληνικό πολιτισμό), έστω και αν δεν ανταποκρίνονται στα δεδομένα του σύγχρονου κόσμου. Πρότυπα που εξωθούν στο περιθώριο οτιδήποτε έχει σχέση με τη γνώση, την καλλιέργεια, τους ανοιχτούς ορίζοντες, με οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει την ελάχιστη ρωγμή στο κλειστοφοβικό σύστημα του μιντιοπολιτικάντικου θεάματος, οτιδήποτε μπορεί να αρθρώσει πολιτικό επιχείρημα.

Τόσο που τα πραγματικά πολιτικά επιχειρήματα καθίστανται «αθέατα» (από τον θίασο του μιντακοπολιτικού τσίρκουλου, γιατί στον κανονικό κόσμο είναι απολύτως ορατά) όσο δεν μασκαρεύονται με φούντες και φουστανέλες ή δεν εκφράζονται με χαβαλετζίδικο τσαμπουκαλίκι στα τηλεπαράθυρα.