Φοιτητές και επιχειρηματίες

Ο κ. Ιωάννης Σαλμόν γράφει για τους φοιτητές, τις διαδηλώσεις και τους επιχειρηματίες:

«Συνδικάτα, ιμπεριαλισμός, διαδηλώσεις, καπιταλισμός, κεφάλαιο, καταλήψεις, απεργίες, ανατροπή του πολιτικού συστήματος, δικαιώματα, δικαιώματα, δικαιώματα. Υποχρεώσεις; Δεν μιλάει κανένας δυστυχώς ποτέ για υποχρεώσεις. Ο δημόσιος υπάλληλος από τη στιγμή που διορίζεται νιώθει ότι το κράτος του οφείλει για μία ζωή ανεξάρτητα από την προσφορά του. Κάτι σαν πρόωρη ισόβια σύνταξη. Ο φοιτητής κοιτάζει πως θα βολευτεί μέσα στις τραγικές φοιτητικές παρατάξεις για να περάσει κανένα μαθηματάκι και να έχει και μία επαφή με τα κόμματα για μετέπειτα επαγγελματική αποκατάσταση. Δεν ενοχλείται ούτε όταν πηγαίνει για πρόβα χειροκροτημάτων σε ομιλίες πολιτικών αρχηγών. Δεν ενοχλείται που δεν του έχουν εμπιστοσύνη και πρέπει να του υποδείξουν πότε θα χειροκροτήσει και τι συνθήματα θα πει. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Τα καλύτερα μυαλά και το μέλλον της χώρας μας δεν μπορούν να απεμπλακούν από τις πολιτικές παρατάξεις και να δουν ότι δεν τους χωρίζει απολύτως τίποτα. Έχουν τα ίδια προβλήματα, παρόμοιες ανησυχίες και πολύ καλύτερες εναλλακτικές και συλλογικές επιλογές από το να είναι τα παπαγαλάκια και οι παρατρεχάμενοι των κομμάτων. Ο ιδιωτικός υπάλληλος βλέπει στο πρόσωπο του εργοδότη τον χειρότερο εχθρό του. Αν και είμαστε μια κουκκίδα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι επιμένουμε να απορρίπτουμε επιλογές σύνθεσης, συλλογικότητας και συνεργασίας στον τρόπο ζωής μας. Χρειάζεται και ο δημόσιος υπάλληλος και το κράτος. Χρειάζεται ο ανεξάρτητος, ασυμβίβαστος, υγιώς σκεπτόμενος φοιτητής. Χρειάζεται και ο εργαζόμενος αλλά και ο επιχειρηματίας. Όλοι μαζί παράγουν τον εθνικό πλούτο. Η ευθύνη της δημιουργίας θεσμικού πλαισίου και η τήρησή του από όλες τις μεριές ανήκει στις κυβερνήσεις. Τίμιες συμφωνίες μεταξύ όλων και του κράτους. Διάλογος και επίλυση όλων των θεμάτων που μας απασχολούν. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Πολύπλοκα και δυσεπίλυτα τα εμφανίζουν όσοι δεν θέλουν να μπει αυτή η χώρα ποτέ σε μία σειρά».