Η ρωγμή του χρόνου

ΗΤΑΝ ΤΟ 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου ώριμο τέκνο της οργής της μισής ελληνικής κοινωνίας, που ένιωθε αποκλεισμένη; Ήταν ο κ. Κ. Σημίτης του ΄96 απλώς μία έκφραση της ανάγκης της Ελλάδας να νιώσει ευρωπαϊκή; Ο κ. Κ. Καραμανλής του 2004 απλώς συμβόλισε το αίτημα της χώρας για σεμνότητα και ταπεινότητα;

Οι μαρξιστές- ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, την σήμερον ημέραπροσπαθούν να μας πείσουν ότι τα πρόσωπα είναι απλοί υπηρέτες της Ιστορίας. Ότι την Ιστορία τη γράφουν οι κοινωνικές διεργασίεςκαι ότι για λόγους ευκολίας, οι λαοί σπεύδουν να συνδέσουν τις μεγάλες αλλαγές με τους πρωταγωνιστές. Η περίπτωση Ιερώνυμου είναι η απόλυτη απάντηση. Αν όχι σε όλες τις περιπτώσεις, αλλά πάντως σε πολλές, είναι τα πρόσωπα που αλλάζουν την Ιστορία.

Τι θα γινόταν αν ο Χριστόδουλος δεν είχε ταξιδέψει πρόωρα στις αγκάλες του Υψίστου; Μπορούμε μόνο να το φανταστούμε- κατά πάσα πιθανότητα, θα είχαμε ήδη ζήσει κάνα δυο συλλαλητήρια για το Σκοπιανό και θα πηγαίναμε για τα επόμενα. Ο κ. Ιερώνυμος τα άλλαξε όλα αυτά- μόνον με την εκλογή του. Ποιος αλλάζει την Ιστορία
ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ που σπεύδουν στις εκκλησίες κάθε Κυριακή είναισύμφωνα με τις δημοσκοπήσειςκυρίως ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ.

Ωστόσο, ο νέος Αρχιεπίσκοπος είπε όχι στη «Δεξιά του Κυρίου», χωρίς να ανοίξει μύτη.

Εκφράζει μία ώριμη ανάγκη της Εκκλησίας ο κ. Ιερώνυμος; Ίσως να είναι και έτσι. Αλλά το σίγουρο είναι ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και εντελώς διαφορετικά- και θα ήταν, αν ο Χριστόδουλος δεν είχε χάσει πρόωρα και άδικα τη μάχη.

Οι μητροπολίτες δεν θα συναγωνίζονταν σε ασκήσεις ψυχραιμίας, αλλά στο ποιος θα ναύλωνε τα περισσότερα λεωφορεία για συλλαλητήρια της οργής. Τα οποία έγιναν το 1992-1993 με τεράστια επιτυχία και σήμερα είμαστε εδώ που είμαστε. Με τα Σκόπια να έχουν αναγνωριστεί ως «Μακεδονία» από αναρίθμητες χώρες.

Ο κ. Ιερώνυμος απέδειξε ότι τα πρόσωπα αλλάζουν την Ιστορία. Το στοίχημά του πια είναι να αποδείξει ότι η Ιστορία δεν αλλάζει τα πρόσωπα.