[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αναμνήσεις της Αποκριάς

Θυμάμαι κάποτε μια αποκριάτικη παρέλαση στην Αθήνα. Είχαμε πάει στην Σταδίου ψηλά, εκεί που στρίβει για να βγει στο Σύνταγμα, και περνούσαν άρματα. Ήταν πολύ εντυπωσιακό και ήμουν πολύ μικρή και πολύ ενθουσιασμένη, αλλά δεν μπορώ να το διασταυρώσω. Δεν υπάρχει κανένας άλλος που να θυμάται τέτοιου είδους αθηναϊκή Αποκριά, ενώ πολλοί θυμούνται τις «καμήλες» και τα γαϊτανάκια, αυτούς τους μικρούς θιάσους που περιφέρονταν στις γειτονιές, την εποχή που υπήρχε χώρος να περνάνε από τα δρομάκια άνθρωποι με ένα χάρτινο άλογο φορεμένο στη μέση. Το υποτιθέμενο μεγάλο γλέντι στην εφηβεία μας ήταν να πηγαίνουμε στην Πλάκα με πλαστικά ρόπαλα και να τρώμε στο κεφάλι πλαστικές ροπαλιές, καθώς προσπαθούσαμε να τις ανταποδώσουμε. Σκέτη φρίκη δηλαδή. Δεν υπάρχει στις αναμνήσεις μου ένα αληθινό ξεφάντωμα σε δημόσιο χώρο, τίποτα εκτός από εκείνο τον Καρνάβαλο στο Σύνταγμα που δεν έχω επαληθεύσει. Έγινε ή δεν έγινε ποτέ; Πολύ με στενοχωρεί να μην μπορώ να επενδύσω την ανάμνησή μου στο ιστορικό παρελθόν της πόλης. Έχω καταλήξει σε δύο συμπεράσματα: ή θα ήταν κάποια δημοτική γιορτή, εφήμερη ιδέα που δεν μπόρεσε ριζώσει και να γίνει παράδοση, κάποιου δημάρχου που θα προτιμούσε να καμαρώνει τον Καρνάβαλο από το να περιποιείται τα πάρκα, ή δεν θυμάμαι καλά, δεν με είχαν πάει στην Αποκριά. Μπορεί να με είχαν πάει σε καμιά παρέλαση της 25ης Μαρτίου, κι επειδή δεν είχα ξαναδεί ποτέ, καθ΄ ότι απέφευγαν συστηματικά τις παρελάσεις, ήταν αντιμιλιταριστές στην οικογένειά μου, μπορεί να μου φάνηκε αποκριάτικο ξεφάντωμα και να το καταγλέντησα. Να πέρασα τα άρματα μάχης για αποκριάτικα και να τα επένδυσα αργότερα, αλλοιώνοντας τις εικόνες μέσα στη μνήμη μου, με αστεία όψη. Όλα να τα περιμένεις από ένα παιδί που το αφήνουν σε τέτοιο σκοτάδι.