Στην ανάπαυλα

Να πάω, να μην πάω;

Είναι χρόνια τώρα που έχω να τα δω. Συνήθως, όποτε έρχομαι στο Λονδίνο για καμιά παράσταση, περνάω μια βόλτα από το Βρετανικό Μουσείο. Περνούσα μάλλον. Γιατί υπήρξε και μια εποχή που λέγαμε: «Όχι θα περιμένω να γυρίσουν στην Ελλάδα και τότε θα πάω να τα δω στο φως τους το κανονικό κι όχι πνιγμένα στο “σιωπηλό χάδι της ομίχλης”». Τώρα λοιπόν που για δυο, τρεις μέρες βρίσκομαι στου Τάμεση την πάνω όχθη, λέω να πάω να τα δω τα Μάρμαρα που, παρ΄ όλες τις διαβεβαιώσεις του ποιητή, η κακιά σκουριά τα πιάνει και τα παραπιάνει. Αλλά πάλι σκέφτομαι μήπως είναι γρουσουζιά και χαλάσω το προξενιό.

Θυμάμαι πώς άρχισε αυτή η ιστορία της επιστροφής. Πώς την άρχισε η Μελίνα δηλαδή και τι κοροϊδία έφαγε από την τότε Νέα Δημοκρατία για το ανέφικτο και πυροτεχνηματώδες της πρότασής της. Ήταν υπουργός βλέπεις στο υπουργείο Πολιτισμού. (Στεγαζότανε αλλού τότε, δεν είχε μπαλκόνια να πέφτουν γραμματείς). Και αργότερα, μόλις είδαν ότι «ναι, δίκιο είχε το κορίτσι», αμέσως πώς το κάνανε και δικό τους το αίτημα και πώς τα διεκδικούν λάβροι και εθνικά ανυψωμένοι οι πρώην αφ΄ υψηλού κοιτώντας την (κατά τη γνώμη τους «άσχετη») Μελίνα. Αλλά θυμάμαι κι εμείς οι «καλλιτέχνες» της εποχής (δεν είχαμε γίνει ακόμα και επαγγελματίες) το είχαμε ψιλορίξει το χαμογελάκι μας το ξινούτσικο. Ήτανε και τόσο ευφάνταστη και ευφυής η φράση του Τσαρούχη «καλύτερα να μείνουν στο Λονδίνο. Περισσότερες πιθανότητες έχουμε να τα επισκεφτούμε όταν πηγαίνουμε στην Αγγλετέρα παρά εδώ, κανείς δεν θα τα κοιτάξει», και πόσο είχε στεναχωρηθεί η Μελίνα και δεν ήθελε να του μιλήσει, αλλά μόλις τον είδε έπεσε στην αγκαλιά του. Άλλοι καιροί, άλλα πάθη, άλλα ήθη.

Αργότερα, όμως, όλοι μας είχαμε εντυπωσιαστεί με την υπουργό που σ΄ ένα ταξίδι της στην Αγγλία είχε ταράξει τα νερά του Τάμεση για τα καλά και είχε καταεντυπωσιάσει Άγγλους, Γάλλους, Πορτογάλους μια φράση της που σαν από λάθος στα αγγλικά της αποκάλυψε το σωστό και την αλήθεια. Αντί να πει «Μumble my words», που σημαίνει «μπερδεύω τα λόγια μου», έριξε ένα ξεγυρισμένο «Μarble my words», δηλαδή έχω τα Μάρμαρα στο στόμα μου και τους άφησε όλους άφωνους με το αποκαλυπτικόν του λάθους της. Τότε ήτανε που κι εμείς πήραμε μέχρι τα μπούνια το μέρος της και φτάνοντάς το στα άκρα αποφασίσαμε αποχή από το Βρετανικό Μουσείο μέχρι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας να ΄ναι. Αλλά περνάνε οι καιροί. Αργούν οι επιστροφές (πάσης φύσεως). Το ξανασκέφτομαι κι εγώ. Και λέω μήπως πάω, που έχω χρόνια να τα δω. Και αν μου πέσει και λίγο στενάχωρο το θέ(α)μα, το πολύ πολύ ν΄ αναφωνήσω παραφράζοντας τον ποιητή Έλληνα και Νομπελίστα.

Είναι δύο Αγγλίδες στην Κύπρο επί κατοχής των Άγγλων στα «περίχωρα της Κερύνειας» και αναπολώντας το Λονδίνο συνομιλούν και λένε: «Θα με ξεκούραζε το σιωπηλό χάδι της ομίχλης στα κρόσσια του ονείρου. Αυτός ο κόσμος δεν είναι δικός μας είναι του Ομήρου». Παραφράζοντας λοιπόν θα ψιθύριζα στη σιωπή του μουσείου: «Μα δεν το βλέπετε πως τα κουράζει το σιωπηλό χάδι της ομίχλης στα κρόσσια του ονείρου. Αυτός ο κόσμος δεν είναι ο δικός τους, είναι του Σαιξπήρου».