[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Το αστείο

Ακούω τον Μητσικώστα πρωί πρωί να κάνει πλάκα με το Μακεδονικό, να βάζει τους Καραμανλή, Μπακογιάννη και Παπανδρέου να προτείνουν «στα πλαίσια της καλής γειτονίας να αλλάξουμε εμείς το όνομα της Μακεδονίας, να την πούμε Βαρδαρολάντ…» να εξευτελίζει τους πολιτικούς αρχηγούς, έτσι ηττοπαθείς που είναι. Αφού συζητάνε κάτι που δεν σηκώνει συζήτηση, όπως πιστεύει η πλειονότητα του ελληνικού λαού, σύμφωνα με τα γκάλοπ… Αφού καταδέχονται να κάθονται σε τραπέζι με τους ακατονόμαστους και να παζαρεύουν, και μάλιστα με έναν Αμερικάνο μαζί, είναι άξιοι της βαθύτερης περιφρόνησης, τι πιο εύκολο… Καζούρα και κοροϊδία κατά βούληση, αλίμονο. Και συνειδητοποιώ με αυτόν τον σαρκασμό που ανατρέπει την κατάσταση, συνειδητοποιώ το τι κάνει η Ελλάδα σαν υπερδύναμη της περιοχής, την πίεση που ασκεί προς τους γείτονές της. Γιατί αυτό ακριβώς που λέει ο Μητσικώστας για πλάκα ότι θα κάνουμε εμείς, και βέβαια ακούγεται πολύ γκροτέσκο, το να αλλάξουμε δηλαδή το όνομα μιας ελληνικής περιοχής, αυτό ακριβώς ζητάμε να κάνουν οι άλλοι. Κι όχι να αλλάξουν το όνομα μιας περιοχής, αλλά το όνομα της χώρας. Για μια στιγμή πρωινιάτικο, δευτεριάτικο, με την εβδομάδα να απαιτεί οργάνωση κι αγώνα, με τη γεύση του καφέ να αλλοιώνεται άσχημα στο στόμα, φαντάζομαι τον πρωινό καφέ των γειτόνων που ξυπνάνε από την άλλη πλευρά των μακεδονικών συνόρων και βιώνουν χρόνια τώρα αυτή την προσβλητική ελληνική απαίτηση, κι όχι γι΄ αστείο. Κι οι δικοί τους πολιτικοί πρέπει, για κάθε συμβιβασμό που θα κάνουν, να τους πείσουν για κάτι πολύ πιο ζωτικό από ό,τι οι δικοί μας εμάς. Άλλη μια πολυτέλεια ελληνική, που μας επιφύλαξε η μοίρα, μόνο και μόνο επειδή είμαστε ωραιότεροι και καλύτεροι φυσικά, τι άλλο;