[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πράσινο χωρίς κόπο

Αν ήμασταν λίγο πιο νότια αυτά τα φυτά θα έβγαζαν μπανάνες, σίγουρα είναι ξαδέρφια της μπανανιάς, με ενισχυμένα φυλλώματα και καταπιεσμένους καρπούς, δεν βρήκαν την ευκαιρία να εκδηλωθούν. Κάποια ποικιλία τροπικών δέντρων καλλιεργημένων για σαλόνια, αλλά χωρίς όνομα. Ξέρω τις σεφλέρες, τους φίκους, τις καλαθέες, τα σπαθόφυλλα και τα ανθούρια, νέους κατοίκους των αυξημένων αναγκών μας για πράσινο χωρίς χώμα, χωρίς ρίζα ει δυνατόν.

Θαυμάσια φυτά, έχουν κατανόηση για την ακρίβεια της γης, δεν τραβάνε βαθιά, γεννήθηκαν σε μέρη με άμμο χωρίς νερό, ιδανικά για διαμερίσματα. Αυτό το πλατύφυλλο με την επεκτατική μανία δεν ξέρω πώς το λένε. Ίσως ήρθε δώρο σε γλάστρα τυλιγμένη σελοφάν πριν από χρόνια, κι έκτοτε θέριεψε και διαδόθηκε.

Όπου περίσσευε χώρος από κάποιο άλλο ευαίσθητο φυτό, που δεν άντεχε την ξηρασία του καλοκαιριού ή την παγωνιά του χειμώνα, έβαζες ένα τέτοιο τροπικό φύλλο κι έπιανε χωρίς νερό, χωρίς χώμα, χωρίς φροντίδα. Γέμισε τον τόπο και τη γειτονιά, φύλλα μεγάλα σαν πιάτα που βγαίνουν το ένα πάνω από το άλλο, ακούραστα. Πέθαναν τα ευαίσθητα γιασεμιά, χάθηκαν τα λεπτά λουλουδάκια και τα αρώματα, αυτά τα άοσμα φύλλα όμως κρατούσαν το πράσινο χρώμα, έγινε η αυλή τροπική ζούγκλα χωρίς προσπάθεια και μας γέμιζε χαρά. Μέχρι που το χιόνι τα τρόμαξε και τα έκαψε, μαζί με φίκους και άλλα εξωτικά που ανυποψίαστα είχαν μεγαλώσει και προσαρμοστεί. Το πράσινο έγινε καφέ, οι μίσχοι τσακίστηκαν, καμένα μάς αντικρίζουν τώρα σαν παράπονο για την προδοσία. Αλλά τα προδώσαμε εμείς, που τους δώσαμε τη δυνατότητα να αναπτυχθούν σα να βρίσκονταν στη θερμή τους πατρίδα, χωρίς καθόλου προφυλάξεις, ή αυτά, που άφηναν να νομίζουμε ότι μπορούσαμε να έχουμε τη ζούγκλα στο κατώφλι μας χωρίς καμία έγνοια;