Ματιές Καραϊσκάκη

Είχα πολύ καιρό να πάω σε γήπεδο. Κι έκανε κι ένα ψοφόκρυο την Τρίτη το βράδυ, που μόνο για κρεβάτι και παλιά περιοδικά, κατά τη συνταγή του Σαββόπουλου, είχα διάθεση. Αλλά ο φίλος μου ο Σάκης Τόδουλος, μ΄ έπιασε στα λιμά και με έπεισε: «Θα ΄ρθω να σε πάρω από το σπίτι. Θα ΄χω μαζί μου την εικοσάχρονη κόρη μου, την Ουρανία, έναν συνομήλικό της, φίλο της, τον Μάνο, θα σου ΄χω γάντια, σκούφους διαφόρων χρωμάτων κι ένα παγουράκι με αλκοόλ. Το αυτοκίνητο θα είναι τζιπ, Μερσεντές, που δεν σκαμπάζει από παγωμένους δρόμους. Και οι θέσεις μας, στου Καραϊσκάκη, έχουν στέγαστρο. Στους VΙΡ…» Παρκάραμε και βαδίσαμε στα πασίγνωστα «αρχαία μονοπάτια». Τάξη, μπάτσοι και φουσκωτοί. Λίγα μέτρα πιο πέρα ο Γλύξμπουργκ, με μακρύ παλτό, να ρωτάει τους πορτιέρηδες, από ποια πόρτα θα μπει, ανώνυμος και αόρατος για τους νεαρούς των εισόδων. Μπήκαμε στο γήπεδο. Ατμόσφαιρα καταπληκτική. Γιορτής. Δίπλα μου καθόταν ο Λοβέρδος. Πέρασε να μας χαιρετίσει και ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου. Πιο κάτω από μας, αριστερά, ο Πολύδωρας με τις υπέροχες κόρες του, που τον χάιδευαν, τον φιλούσαν, στρώνανε με τα δαχτυλάκια τους τα μαλλιά του.

Πολλοί φίλαθλοι παραξενευόντουσαν που μ΄ έβλεπαν στην καρδιά των φίλων του Ολυμπιακού. Αρκετοί φώναζαν δείχνοντάς με: «Και η ΑΕΚ είναι μαζί μας! Γούρι. Γούρι. Θα νικήσουμε». Έρχεται και ο Πέτρος ο Συναδινός, καγχάζοντας: «Ώς και τα χανούμια ήρθαν για να θαυμάσουν τον Θρύλο!». Ακούει «χανούμια» και ο γιατρός μου ο Θύμιος ο Λιβάνης και λέει στους γύρω μου κάνοντας πλάκα: «Ο Λευτέρης είναι κολλητός του Ντέμη. Διώχτε τον, γιατί θα μας φέρει γκίνια…».

Καταφθάνει και ο Σημίτης. Με τη γνωστή ανοιχτόχρωμη καμπαρντίνα του. Λίγα μέτρα πιο πίσω, τον ακολουθεί ο Χρίστος Βερελής. Τη θέση του έχει πιάσει προ πολλού και ο Θόδωρος Τσουκάτος, δέκα μέτρα από μένα. Ανεβαίνει κι ο Γιάννης Μώραλης. Χαιρετούρες με τον Σάκη. Να και ο Νίκος Χατζηνικολάου, με τον πατέρα του και με τον γιο του. Και ο Γιάννης Παπαθανασίου. Στο μεταξύ, το σύμπαν βουίζει. Ενθουσιασμός στις κερκίδες, συνθήματα, οι απαραίτητες βωμολοχίες και ξανά ο Παπαϊωάννου να μας λέει ότι ο Λούα Λούα δεν θα παίξει, τσαντίστηκε και έφυγε από τον πάγκο…

Ατμόσφαιρα γηπέδου μοναδική. Εμφανίζονται οι παίκτες του Ολυμπιακού: αποθέωση. Εμφανίζονται οι παίκτες της Τσέλσι: οι αποδοκιμασίες καίνε τον ουρανό. Αρχίζει το ματς. Ήρεμα πράγματα. Ελάχιστες φάσεις μπροστά στις δύο εστίες. Κανένα γκολ. Μια ευκαιρία μόνο, από κεφαλιά του Στολτίδη. Και επιθέσεις από δω κι από κει, με άσφαιρα πυρά. Τελικά, 0-0. «Σας άρεσε το παιχνίδι;» με ρωτά ένας γιατρός που καθόταν από πίσω μου. «Μέτριο». «Συμφωνώ κι εγώ. Πάντως, στη ρεβάνς, κάτι μπορούμε να καταφέρουμε…».

Υστερόγραφο, άσχετο: μου τηλεφώνησε ο Μανώλης Γλέζος, που συν τοις άλλοις είναι και επίτιμο μέλος της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας και μου είπε ότι το αλάτι που ρίχνουν οι νομαρχίες στους δρόμους όταν έχουμε χιονιά είναι καταστροφή για τα δέντρα που βρίσκονται στα πεζοδρόμια. Το αλάτι πρέπει να ρίχνεται μόνο σε πλατιές, μεγάλης κίνησης, λεωφόρους.