Το πνεύμα του τόνου

Πολεμικές

Φαίνεται ότι το φαρμάκι που ρίχνουν οι καλλιτέχνες ο ένας στον άλλο, είτε δημόσια, είτε το συνηθέστερο, ιδιωτικά είναι αθώο μπροστά στη χολή των πολιτικών, όταν πρόκειται να κρίνουν ή να κατακρίνουν αντιπάλους.

Πολλοί ξεπερνούν τα όρια της ευπρέπειας νομίζοντας μάλιστα ότι θα μείνουν και στην ιστορία όσα είπαν. Ότι οι μεταγενέστεροι θα έχουν ως σημείο αναφοράς για τον αντίπαλό τους μόνο όσα ξεστόμισε το άθλιο στόμα τους. Αυτά συνήθως γίνονται σε κρίσιμες εποχές και ιδίως σε στιγμές κατά τις οποίες ο αντίπαλος «ανεβαίνει» και οι ίδιοι κινδυνεύουν να χάσουν και την έδρα τους και την παρά φύσιν έδρα τους.

Τους καλλιτέχνες τους χωρίζουν χρήματα και δόξα.

Είναι αδύνατο να χωνέψουν την οποιαδήποτε επιτυχία ή τον «θρίαμβο» κάποιου σ΄ ένα ρόλο π.χ. ή κάπου αλλού, έστω και αν ο άλλος έχει φτύσει το αίμα της καρδιάς του για να μπορέσει να πει, να φτιάξει ή να γράψει πέντε πράγματα. Στους πολιτικούς λειτουργούν αλλιώς αυτοί οι μονόλογοι. Χωρίς να αμφισβητεί κανείς ούτε την αξία τους, ούτε την ιστορία τους, ούτε τους μεγάλους αγώνες τους εντούτοις τους λυπάσαι για το κατάντημά τους σε μια τέτοια περίπτωση.

Ιδίως αν ο ανερχόμενος αστέρας έχει «και δύναμη και λόγο και εμορφιά» κατά τον Καβάφη.

Πώς να εξουθενώσουμε τέτοιο τέρας που θα μας φάει ψήφους. Με βιτριολικά υπονοούμενα. Επειδή κιόλας δεν υπάρχουν και ηθικές αποκλίσεις, το μόνο σίγουρο παραπέτασμα είναι μια «έξυπνη» ατάκα, μια δαιμονική φράση, που θα καταργήσει, αν είναι δυνατό και την ύπαρξή του και την ύπαρξη της παράταξής του που «ανεβαίνει» σαν τσουνάμι και θα τους πνίξει όλους.