Δίκτυο

Ες Ύδραν τα σπουδαία;

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Διότι ο υπουργός Πολιτισμού το ξεκαθάρισε: υπογραφή θα παίρνουν μόνο γνωμοδοτήσεις με μεγάλη πλειοψηφία. Οι οριακές αποφάσεις θα αναπέμπονται στο ΚΑΣ μέχρι να προκύψει ένα νέο στοιχείο, να πεισθεί κάποιο μέλος ότι έκανε λάθος εκτίμηση, σε μια λογική που θυμίζει λίγο αστυνομική τακτική (αν δεν βρεθεί το στοιχείο αθώωσης ο κρατούμενος παραμένει στη φυλακή και πού ξέρεις, μπορεί και να… αλλάξει κατάθεση). Και το ερώτημα είναι τι μέλλει γενέσθαι με τις έξι κατοικίες που επιθυμούν να χτίσουν ιδιώτες στο Αυλάκι της Ύδρας, στον βράχο που αποτελεί σήμα κατατεθέν για το νησί; Έξι μέλη υποστηρίζουν ότι μπορούν να χτιστούν τα σπίτια υπό όρους σε ένα νησί που είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος. Τα υπόλοιπα πέντε αρνούνται, δεδομένου ότι εκκρεμεί και απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για ανάλογη περίπτωση στην Ύδρα όπου το ΚΑΣ είχε δώσει το πράσινο φως. Ποιος θα αλλάξει γνώμη τώρα και γιατί ώστε να απεγκλωβιστεί το θέμα που εγκρίθηκε με μία ψήφο διαφορά και-σύμφωνα με τις δεσμεύσεις του υπουργού- θα αναπεμφεί; Και ποιος διασφαλίζει ότι τα μέλη του ΚΑΣ δεν θα είναι πιο ευάλωτα σε πιέσεις ειδικά όταν πίσω από τις αποφάσεις βρίσκονται ιδιωτικά συμφέροντα (κάτι που άφησε πάμπολλες σκιές στη διαχείριση Ζαχόπουλου);


Γλίτωσε η Αγία Φιλοθέη

Όχι σε νέο ναό δίπλα στην κρύπτη της Αγίας Φιλοθέης είπε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο κι ας διατείνονται οι κάτοικοι πως δεν χωρούν στο μικρό εκκλησάκι και πως τον χειμώνα κρυώνουν. Το ότι ο χώρος προστατεύεται από δασικές διατάξεις και πως το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει αρνηθεί την ανέγερση ναού επειδή έχει κηρυχθεί ο λόφος τόπος ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους και κοινόχρηστος δεν φάνηκε αρκετό για να σταματήσει το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο να ζητήσει έναν νέο σταυροειδή ναό 507 τ.μ. και ύψους 12,5μ., καθώς κρίνει ακατάλληλες τις εναλλακτικές θέσεις που έχει προτείνει ο δήμος. Η Αγία Φιλοθέη όμως που γιόρταζε την Τρίτη, ημέρα συζήτησης του θέματος στο ΚΑΣ, φαίνεται πως το έκανε το θαύμα της τελικά, ώστε να μείνει αλώβητη μία από τις ομορφότερες γωνιές της Αθήνας.

Χ.

Ένα κομμάτι νιάτα…

Ξημερώματα Τετάρτης, «ξέμεινα» στην εφημερίδα, κόντευε τέσσερις όταν έφυγα, πήρα μαζί μου το φρεσκοτυπωμένο φύλλο της Τετάρτης, το ανοίγω στο σπίτι… Τότε το είδα. Σοβαρό και τυπικό: «Η Νατάλια Μπεσμέρτνοβα, πρίμα μπαλαρίνα των περίφημων Μπαλέτων Μπαλσόι για δεκαετίες, πέθανε χθες σε ηλικία 66 ετών από σοβαρή ασθένεια σε νοσοκομείο της Μόσχας». Πέθανε η Μπιεσμιέρτνοβα! Σαν να μου θέριζαν σύρριζα ένα κομμάτι απ΄ τα νιάτα μου. Οι μνήμες όρμησαν: Αύγουστος του ΄77, ο φίλος μου ο Γιάννης, το Μπαλσόι για πρώτη φορά στο Ηρώδειο, ο Κρίτας, δέκα παραστάσεις απανωτές- τέσσερις «Σπάρτακοι», τέσσερις «Λίμνες των κύκνων», δυο «Ζιζέλ»-, και στις δέκα εκεί! Διψούσαμε τότε. Πρώτη φορά να ανακαλύπτω το μέγεθος που λέγεται Ρωσική Σχολή Μπαλέτου, τίγκα το Ηρώδειο, να «πέφτει» κάθε βράδυ.

Ποτέ δεν έχω ακούσει τόσο δυνατό και τόσο διαρκές χειροκρότημα- να μην τελειώνει! Μόνο στη γιαπωνέζικη «Μήδεια», για τον Μικιτζίρο Χίρα- Μήδεια. Στον «Σπάρτακο» την πρωτοείδα- Φρυγία πλάι στον Μιχαήλ Λαβρόφσκι. Ήταν ήδη στα 36. Αλλά ο λυρισμός της ξεχείλιζε απ΄ τη σκηνή. Και μετά ήρθε η «Ζιζέλ». Αποσβολώθηκα! Πώς να ξεχάσω, σ΄ εκείνη τη σκηνή της τρέλας και του θανάτου, τα χέρια της; Που πάλευαν σαν θάλασσες πριν παραδοθούν; Πώς να ξεχάσω αυτό το πλάσμα «από την ύλη που είναι φτιαγμένα τα όνειρα» στη δεύτερη πράξη; Σε ευθεία γραμμή απ΄ την Ουλάνοβα, τη Δασκάλα της, που ήταν παρούσα. Να ρουφάω κάθε στιγμή της! Δεν ξέρω πώς ζούσε μετά την απομάκρυνση του Γιούρι Γκριγκορόβιτς, του άντρα της, από τη διεύθυνση του Μπαλσόι, δεν ξέρω πώς ήταν στα στερνά της, δεν ξέρω αν είχε παιδιά, δεν ξέρω από τι πέθανε έτσι νέα- τίποτα ουσιαστικά δεν ξέρω για εκείνη… Ένα ξέρω μόνο. Πως τη Νατάλια Μπιεσμιέρτνοβα δεν θα την ξεχάσω. Και πως μαζί της ένιωσα να χάνεται ένα κομμάτι από τη νιότη μου.