«Δεν έχω ανάγκη να ξορκίσω τη φυλακή»

Με το «99%» ο Άρης Δαβαράκης παίρνει το βάπτισμα του πυρός ως θεατρικός συγγραφέας, θέλοντας να μοιραστεί όσα συνέβαλαν για να αλλάξει η ματιά του στα πράγματα τους έξι μήνες που ήταν στο κελί 58 της Δ΄ πτέρυγας των φυλακών Κορυδαλλού. Και οι ήρωές του μιλούν για εκείνα τα μικρά καθημερινά που όμως δεν προσέχουμε αλλά υπό άλλες συνθήκες αποκτούν αξία και σημασία. «Απλά πράγματα που μας κάνουν ευτυχισμένους. Ένα βλέμμα, ένα χάδι, μία αγκαλιά από ένα αγαπημένο πρόσωπο, ένα παιδικό χαμόγελο, μια καλή ιδέα, ένα δείπνο με φίλους, μια βόλτα στην εξοχή, μια φωνή από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής».

Τέσσερις συγκρατούμενοι, με διαφορά ηλικίας δέκα ετών ο ένας με τον άλλον, στο κελί 58 της Δ΄ πτέρυγας των φυλακών μετρούν τις βραδινές ώρες της Κυριακής 5 Απριλίου περιμένοντας το πρωινό της Δευτέρας που θα φέρει και την αποφυλάκισή τους έπειτα από χρόνια εγκλεισμού. «Θα βγουν από τον περιορισμένο χώρο του κελιού στον ανοιχτό ορίζοντα. Θα βρεθούν μπροστά σε μια λευκή κόλλα χαρτιού και θα πρέπει να διαλέξουν. Να προτιμήσουν το αθέατο, για τους περισσότερους, 99% ή το υπόλοιπο, το 1%, όλο αυτό το αποπνικτικά στενό που ζούμε. Εμένα αυτό το 99% με κράτησε στη φυλακή. Μου έδωσε την ευκαιρία να έχω εικόνες. Να δω τα πράγματα αλλιώς, να είμαι πιο διαλλα

ΙΝFΟ

«99%» του Άρη Δαβαράκη σε σκηνοθεσία Νίκου Σούλη στο θέατρο «Χυτήριο». Με τους Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, Τάκη Μόσχο κ.ά.

κτικός με τους άλλους». Η φυλακή δηλαδή σάς έκανε καλύτερο άνθρωπο και γενικότερα η φυλακή κάνει καλό;

Δεν ξέρω. Προσπαθώ να μην είμαι τόσο αρνητικός με τους άλλους, όσο παλιά, αλλά να κοιτάω και τι φορτίο κουβαλάει καθένας, να τον κατανοήσω και όχι να τον ενοχοποιήσω. Να μην «πετάξω» το πρόβλημα πάνω του. Η εμπειρία της φυλακής, όπως οι βαριές ασθένειες, είναι επίπονη, αλλά όταν τελειώσει έχεις κερδίσει πολλά. Έχεις σκεφτεί από διαφορετικούς δρόμους κι έχουν ανοιχτεί πολλά μονοπάτια σκέψης.

Από το μυαλό στη σκηνή ο Άγγελος, ο Γεράσιμος, ο Σπύρος και ο Δημήτρης. «Η ματιά είναι μοιρασμένη και στους τέσσερις και είμαι κάτι από καθέναν τους. Όμως δεν ταυτίζομαι με τους ήρωες. Είναι αυθύπαρκτοι».

Πόσο μάς αφορά ως θεατές η ψυχανάλυση κάποιου άλλου;

Καθετί καλλιτεχνικό είναι βουτιά στην ψυχή του δημιουργού του. Τα έργα είναι τα λάφυρα που ανασύρει κάποιος από τα σκοτάδια της ψυχής του. Άλλωστε όλες οι ψυχές στην ίδια δεξαμενή ασυνείδητου καταλήγουν. Γράφουμε από ανάγκη ψυχική.

Μήπως μέσα από το έργο επιχειρείτε να ξορκίσετε τη φυλακή;

Δεν έχω ανάγκη να την ξορκίσω. Τη βίωσα και δεν έχω θυμό. Μην ξεχνάμε ότι ήμουν ευνοούμενος κρατούμενος. Αρθρογραφούσα σε εβδομαδιαία εφημερίδα και αυτομάτως δημιουργούσα ειδική σχέση με όλους.