[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Σαν ένα όνειρο

Το πρωί της Κυριακής στο δασάκι της Σχολής Ευελπίδων μια παρέα εφήβων είχε βγει να απολαύσει το χιόνι. Κορίτσια με μακριά κασκόλ που περισσότερο σέρνονταν και μάζευαν χιόνι παρά τα ζέσταιναν και αγόρια με φωνές που μόλις είχαν αποκτήσει την αντρική βραχνάδα, δεν ήξεραν πώς να εκφράσουν τον ενθουσιασμό που τα πλημμύριζε γι΄ αυτό το σπάνιο δώρο. Δεν ήταν από τα παιδιά που έχουν συνηθίσει να κάνουν εκδρομές σε χιονοδρομικά κέντρα, φαινόταν από το πόσο ακατάλληλα ρούχα και παπούτσια φορούσαν. Να κατρακυλήσ- ουμε από την κορφή, πρότεινε η μία, κι αμέσως ανέβηκε δέκα μέτρα πλαγιά και τσούλησε ξανά στα πόδια των υπολοίπων σαν βαρελάκι, στριγκλίζοντας κι αλλάζοντας χρώμα, σαν κεφτές που αλευρώνεται.

Έφτιαξαν χιονόμπαλες, γέμισαν χιόνι τους ψευτογούνινους γιακάδες τους και τα μάλλινα σκουφιά τους, κι όλο χοροπηδούσαν και κραύγαζαν και δεν έβρισκαν τρόπο να ολοκληρώσουν την ευτυχία τους, παρά τη μανία με την οποία τις πετούσαν ο ένας στον άλλον. «Μου φαίνεται πως ονειρεύομαι» δήλωσε ο πιο κοντούλης σε μια στιγμή που είχαν λίγο κουραστεί, κι η βραχνή φωνή τολμηρά αποκάλυψε το παιδί που ήταν έτοιμο να μαγευτεί πίσω από το αγόρι που βιαζόταν να μεγαλώσει.

Ξεθαρρεμένα τα κορίτσια έγιναν αμέσως λυρικά, «είναι όνειρο, είναι σαν όνειρο», είπαν και ξανάπαν, και προχώρησαν πιο ήσυχα και κάπως μελαγχολικά. Σαν να είχαν αποδεχτεί την εκδοχή του ονείρου, όπου όλα είναι αλλόκοτα, όμορφα και άπιαστα, τέλεια και απροσδόκητα, και ξέρεις ότι δεν μπορείς να τα αγγίξεις, δεν μπορείς να τα γευτείς και να τα κρατήσεις, ξέρεις ότι θα ξυπνήσεις και θα είσαι στον γνωστό σου συνηθισμένο κόσμο, με μια μυστική αίσθηση που θα απομείνει να φωτίζει την υπόλοιπη μέρα.