ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Και η Νέα Δημοκρατία την αριστερή κάνει

O τύπος φαίνεται πως «το ΄χει». Με την πρώτη ματιά, όλα πάνω του δείχνουν πως όχι μόνο «το ΄χει», αλλά δεν κάνει και καμία προσπάθεια να το κρύψει. Και γιατί να το κρύψει εδώ που τα λέμε; Δικό του είναι ολότελα. Το βλέπεις στα μάτια του, στον τρόπο που μιλάει, που κινείται, που γελάει- κυρίως που γελάει με την καρδιά του. Από χίλια μίλια μακριά καταλαβαίνεις ότι το παλικάρι δεν είναι τυχαίο, ούτε περαστικό.

Σε μια εποχή που άλλοι κάτι ψελλίζουν, κάτι προσπαθούν να πουν μέσα από τα δόντια, κάτι μουρμουρίζουν τέλος πάντων, εκείνος όχι μόνο λέει τα πράγματα με το όνομά τους, αλλάτο σημαντικότερο- φαίνεται αποφασισμένος να κάνει τα λόγια πράξεις. Να αποκαταστήσει και πάλι τη σχέση μεταξύ λόγων και έργων, που οι πολιτικοί μας την έχουν διακόψει από καιρό. Λογικό δεν είναι να συγκινεί; Λογικό και σωστό. Και κυρίως ελπιδοφόρο: λες, επιτέλους ρε παιδάκι μου, να και κάποιος που έχει να πει πέντε πράγματα, να σε κοιτάξει στα μάτια και να είσαι βέβαιος πως ό,τι σου υποσχεθεί θα το κάνει!

Γι΄ αυτό είμαι αισιόδοξος. Πολύ αισιόδοξος λέμε. Καλύτερες μέρες για όλους έρχονται…

Για τον Ομπάμα λέω!
Λόγω Τσίπρα; Ποιον Τσίπρα, ρε παιδιά. Εγώ για τον Ομπάμα λέω, που η προοπτική να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ, εκεί που φαινόταν απίθανη, τώρα προβάλλει ως ισχυρό ενδεχόμενο. Κι αυτό θα είναι καλό για ολόκληρο τον κόσμο, που πέρασε τα μύρια όσα στην οκταετία του απίστευτου Μπους. Με τον Τσίπρα ας ασχολείται το ΠΑΣΟΚ κι ας παρακολουθεί τα ποσοστά του να κατρακυλάνε.

Γιατί άμα ο άλλος είναι νέος και ωραίος, και πολύ σοφά πράττοντας κρατιέται όσο μπορεί για να μην ανοίξει το στόμα του και φθαρεί (γιατί δεν μπορεί, θα φθαρεί άμα αρχίσει να μιλάει), και το ΠΑΣΟΚ βάζει τον Πάγκαλο που έχει τα διπλάσια χρόνια του να του απαντάει, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Όχι επί της ουσίας, γιατί στην πολιτική εκτός από ωραίο χαμόγελο και «τρέντι» ντύσιμο πρέπει να λες δυο πράγματα για τα προβλήματα του τόπου, αλλά επί της πρακτικής. Κανόνας είναι το- το λένε και οι επικοινωνιολόγοι- χτυπάς τον άλλο με τα όπλα του για να τον κοντύνεις και να τον νικήσεις. Στο ΠΑΣΟΚ που δεν καταλαβαίνουν Χριστό, κάνουν ό,τι τους κατέβει…

«Όπως στρώνεις, κοιμάσαι»
Κανόνας επίσης είναι το «όπως στρώνεις, κοιμάσαι»- εμένα μου τον έμαθε, ως παροιμία, η γιαγιά μου η Αρετούλα. Του Γιώργου η γιαγιά δεν ξέρω τι παροιμίες του έλεγε, αλλά απ΄ ό,τι φαίνεται και να του έλεγε, δεν τις έπαιρνε πολύ στα σοβαρά. Αλλιώς θα είχε καταλάβει ότι συνεχίζοντας στον ίδιο δρόμο, δεν πρόκειται να έχει αποτέλεσμα. Τρίτη βράδυ πήγα στη Βουλή να τον ακούσω. Συζήτηση για την Εξεταστική στη Ζίμενς… Τον άκουσα να μιλάει για μισή ώρα. Στο τέλος βγήκα από την αίθουσα και δεν μπορούσα να θυμηθώ ποιο ήταν το κεντρικό μήνυμα της ομιλίας του. Και άμα δεν μπορούσα εγώ να θυμηθώ, που είναι η δουλειά μου αυτή, είμαι βέβαιος- κόβω το κεφάλι μου που λένε καθ΄ υπερβολήν- ότι ούτε κι εσείς θα θυμάστε. Που σημαίνει ότι κάτι κάνει λάθος ο άνθρωπος. Κάτι που πρέπει να διορθώσει άμεσα, τώρα. Μόνος του ή με τους υπόλοιπους. Αν βέβαια βρουν χρόνο από το βαρύ συλλογισμό στον οποίο έχουν περιπέσει, προκειμένου να βρουν τρόπο αντιμετώπισης του Τσίπρα…

Αλαζονεία και υπεροψία
Ο Τσίπρας, νέος, ωραίος (τα είπαμε) δημοφιλής(δεν τα είπαμε), με «αέρα», αλλά- θα το πω- και ψιλοκαβαλημένος. Το βλέπεις από τον τρόπο που μιλάει. Από τον τρόπο που αντιμετώπισε τον Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ συνολικά. Με υπεροψία και με μια δόση αλαζονείας. «Δεν είστε Αριστερά, κύριε Παπανδρέου». Μπα; Και εσείς κύριε Τσίπρα, τι ακριβώς επαγγέλλεσθε; Εκδότης πιστοποιητικών αριστεροσύνης; Κι αφήνω κατά μέρος το μέγα ερώτημα ποιος είναι στην Ελλάδα αριστερός. Διότι αν υπάρχει, να μας τον δείξουν, να έχουμε κι εμείς να λέμε: «Μπράβο βρε, να ένας αριστερός», που πιστεύαμε ότι είχε χαθεί και αυτός μαζί με τους τυραννόσαυρους και τους βροντόσαυρους, κι ακόμη δεν το λύσαμε το μυστήριο πώς χάθηκαν! Μιλάμε φυσικά για πραγματικό αριστερό, όχι ιμιτασιόν και λάιτ. Να έχει στο προσκεφάλι τον Λένιν και τον Μαρξ και στα κονίσματα τον Άρη καβαλάρη ζωσμένο τα φυσεκλίκια. Και το πρωί που σηκώνεται να τραγουδάει «βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα». Να λέει «σύντροφε» και να το εννοεί, κι όχι «χρυσέ μου»- χωρίς την παραμικρή αιχμή στο δικαίωμα της διαφορετικότητας, παρακαλώ… Κερνούσε στη Ραφήνα
Εδώ, έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, και η Νέα Δημοκρατία την αριστερή κάνει. Καλέ δεν είδατε τι πάρτι έστησαν για τον Τσίπρα; Ώρες, σου λέει, ο Καραμανλής κερνούσε στη Ραφήνα για την εκλογή του Αλέξη, κι άμα σταμάτησαν το φαγοπότι, μετά έπιασαν τα τηλέφωνα. Πρώτος τον πήρε ο πρόεδρος Κώστας να τον συγχαρεί που τα είπε τόσο έξυπνα για τον Γιώργο και το ΠΑΣΟΚ, και μετά με τη σειρά ο Ζαγορίτης, υπουργοί, βουλευτές, ο Κακλαμάνης- κόσμος και κοσμάκης, που πανηγύριζε ότι μέχρι να γίνει η εναλλακτική κυβέρνηση με επίκεντρο τον Συνασπισμό, θα κυβερνάμε εμείς. Ήτοι κουμπάροι, κολλητοί, φίλοι, ο θαυμαστός κόσμος της Νέας Δημοκρατίας, η τακτικότερη πλέον πελατεία της Ευελπίδων. Μωρέ καλά κάνουν οι άνθρωποι και έχουν χαρές και πανηγύρια, γιατί τους έβλεπα να θρηνούν στην κηδεία του Χριστόδουλου – «μάτια που κλαίνε μην τα πιστεύεις» γειά σου Νότη- και τους λυπόταν η ψυχή μου…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Από τον Ευαγγελισμό στην Ευελπίδων

Μου είπαν μια ιστορία από το μέλλον και δεν μπορώ, δεν αντέχω καλύτερα, να μη σας τη μεταφέρω. Ο Ζαχόπουλος, λέει, πάει από το καλό στο καλύτερο, η υγεία του βελτιώνεται σταθερά και σε δύο μήνες τα κανάλια κάνουν έκτακτες συνδέσεις «Ευαγγελισμός τώρα», διότι, ναι, σωστά το αντιληφθήκατε, ο άνθρωπος που νίκησε τον… ακάλυπτο, παίρνει εξιτήριο! Μια- δυο μέρες μετά, τα φώτα σβήνουν, οι κάμερες αποσύρονται κι εκείνος αφήνεται στη λήθη, που είναι το καλύτερο γιατρικό για όλες τις παθήσεις- και την περίπτωσή του. Μέχρι που τα φώτα ξανανοίγουν, οι κάμερες παίρνουν πλάνα, γιατί αυτήν τη φορά ο Ζαχόπουλος οδεύει στην Ευελπίδων. Η «εκδίκηση του ακάλυπτου», κατά τον Γιώργη Στεφανάκη. Γιατί αυτό είναι το επιμύθιο της ιστορίας: ο Ζαχόπουλος έζησε για να αντιμετωπίσει τη Δικαιοσύνη, η οποία- επί τέλους!δύο μήνες μετά την απόπειρα, αποφάσισε να μπει στην ουσία της υπόθεσης και να ασχοληθεί με θέματα όπως οι ύποπτες απευθείας αναθέσεις διαγωνισμών, με τη διαχείριση των απόρρητων κονδυλίων, τους ειδικούς λογαριασμούς κ.λπ.