[ Δρόμοι ]

Το κέντρο…
… του Λονδίνου αναδείχτηκε η πλουσιότερη περιοχή της Ευρώπης, αυτή που οι ευτυχισμένοι κάτοικοί της έχουν εισόδημα τριπλάσιο από το μέσο ευρωπαϊκό (22.400 ευρώ ετησίως). Τους πιο φτωχούς Ευρωπαίους, σύμφωνα με την Εurostat, θα τους βρούμε στην άλλη άκρη της ηπείρου, στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, εκεί όπου οι άνθρωποι φυτοζωούν με εισόδημα τέσσερις φορές μικρότερο από του μέσου Ευρωπαίου.

Οι πλούσιες…
… πόλεις, όμως, συχνά κρύβουν μια σκοτεινή όψη. Όπως ας πούμε το Αμβούργο. Έγινε μία από τις πλουσιότερες ευρωπαϊκές πόλεις, που οι κάτοικοί της είχαν εισοδήματα πολύ μεγαλύτερα από τον γερμανικό μέσο όρο. Και δημιουργούσε μπόλικες θέσεις εργασίας, σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε στην υπόλοιπη χώρα. Το Αμβούργο ήταν στη δεκαετία του 1990 ένα παράδειγμα προς μίμηση για τις πόλεις που εκσυγχρονίζονταν και περνούσαν από την παραδοσιακή βιομηχανία στη βιομηχανία των υπηρεσιών και της τεχνολογίας. Όμως, την ίδια ώρα, ο αριθμός των κατοίκων της πόλης που αναγκάζονταν να χτυπήσουν την πόρτα της κοινωνικής πρόνοιας αυξανόταν εντυπωσιακά: από 17.650 το 1970 σε 159.681 το 1997. Μαζί με τη Βρέμη, το Αμβούργο είναι σήμερα η πόλη με τις μεγαλύτερες κοινωνικές ανισότητες στη Γερμανία. Σε αυτές τις δυο πόλεις, η ανάπτυξη πηγαίνει χέρι χέρι με την παρακμή.

Μια έκθεση…
… της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αποκαλύπτει πως ένας στους έξι Ευρωπαίους είναι φτωχός- δηλαδή 75 εκατομμύρια άνθρωποι. Κρυμμένοι όμως πίσω από αυτές τις στατιστικές βρίσκονται κι άλλοι: οι παράνομοι μετανάστες. Δουλεύουν στους ιταλικούς οπωρώνες και στα ολλανδικά θερμοκήπια, σκουπίζουν τον υπόγειο του Λονδίνου, πηγαινοέρχονται στα εργοτάξια των ευρωπαϊκών πόλεων. Μοχθούν ατέλειωτες ώρες με πενιχρές αμοιβές και χωρίς δικαιώματα. Είναι οι άνθρωποι που ζουν σε μια απέραντη γκρίζα ζώνη, στον πάτο της αγοράς εργασίας, όπου τα ημερομίσθια βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση. Είναι οι μαύρες νησίδες της σιωπής, που ποτέ δεν εμφανίζονται στις επίσημες στατιστικές. Και αυτές οι νησίδες μεγαλώνουν ολοένα στην καρδιά της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Η καταπολέμηση…
… της φτώχειας προβάλλεται ως βασικός στόχος του μηχανισμού των Βρυξελλών. Όμως, την ίδια ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση διευρύνεται με την ένταξη και νέων χωρών, η υλοποίηση αυτού του στόχου περιορίζεται σε εθνικό επίπεδο. Για πόσο ακόμη; Με την πτώση των ευρωπαϊκών εσωτερικών συνόρων, οι φτωχοί Βούλγαροι, οι φτωχοί Ρουμάνοι, δεν θα συγκρίνουν πια τον εαυτό τους με την ντόπια πλουτοκρατία, αλλά με το επίπεδο ζωής του Παρισιού, της Βιέννης και των Βρυξελλών. Και τότε, η ευρωπαϊκή διεύρυνση δεν θα αφορά μόνο τον πλούτο, αλλά και τη φτώχεια. Η φτώχεια θα πάψει πια να θεωρείται εθνική και θα γίνει ευρωπαϊκή. Και το κυβερνείο των Βρυξελλών δεν θα μπορεί να κρύψει άλλο τους νεόπτωχους της οικονομικής πολιτικής του κάτω από το χαλί των στατιστικών.