«Αποφεύγουμε το αυθεντικό τραγούδι»

Έπειτα από έξιεπτά χρόνια ο εκ Θεσσαλονίκης συνθέτης Γιώργος Ζήκας επιστρέφει με λόγο (και μέλος) για το σήμερα
Σκωπτική διάθεση, λαϊκή αμεσότητα, χιούμορ, ευαισθησία και εκείνη η κατασταλαγμένη απλότητα που βγαίνει από ανθρώπους που τα ΄χουν καλά με τον εαυτό τους. Ο Γιώργος Ζήκας κάνει τραγούδια γιατί έτσι του αρέσει. Πάντα έτσι ήταν. Ακόμη και τις εποχές όπου επιτυχίες όπως «Στις άκρες απ΄ τα μάτια σου», «Κύμα το κύμα» (με την Ελευθερία Αρβανιτάκη), «Σώπα κι άκουσε» (με την Ελένη Τσαλιγοπούλου), «Αgrigento» (με τον Γιώργο Νταλάρα), «Μαργαριτάρια» (με τον Κώστα Μακεδόνα) του έδιναν μια από τις πρώτες θέσεις στις λαϊκές υπογραφές που έβγαλε η Θεσσαλονίκη το ΄90.

«Έτσι λειτουργούσα πάντα», λέει. «Ό,τι κάνω θέλω να το ευχαριστιέμαι. Αν ήμουν στην Αθήνα δεν αποκλείεται να είχα γίνει Κραουνάκης».

Με το ένα πόδι εντός και το άλλο- σταθερά- αλλού (στην Πάρο, στη Θεσσαλονίκη, κάπου στον κόσμο…), έρχεται ως κομήτης ανά εξαετία (μπορεί και επταετία) και καταθέτει τη δουλειά του ως ανεξάρτητος δημιουργός. Τραγούδια που πλέον τα λέει ο ίδιος, «φτιαγμένα με μια χειρονακτική διάθεση, μακριά από τις τρέχουσες τάσεις ή τις μικροσυντεχνίες του επαγγέλματος».

Στο «Είτε έχεις, είτε δεν έχεις» (Ρolytropon) ακούμε τον Διονύση Σαββόπουλο, την Ελένη Βιτάλη και μια νέα φωνή, την Άννα Κονανούδη. Ήχος και διάθεση που άλλοτε παραπέμπουν στη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου και άλλοτε στη γενιά της Θεσσαλονίκης (της εποχής Παπάζογλου). Ο στίχος είναι η αιχμή του:

«Κάτσε λοιπόν και φιλοσόφησέ το/ κάτσε και σκέψου, ανάλυσέ το/ Κοίτα την ντρόγκα της εξουσίας/ πώς φτιάχνει σκλάβους πολυτελείας».

«Ένα τραγούδι σαν κι αυτό δεν το λέει εύκολα ένας καταξιωμένος τραγουδιστής γιατί το αισθάνεται σαν ρίσκο. Όλοι τις αποφεύγουν τις κοινωνικές αιχμές. Και οι εταιρείες επίσης».

Δεν αισθάνεσαι ότι ένα καλό τραγούδι μπορεί να είναι μια σταγόνα στον ωκεανό που χάνεται; Με τόση παραγωγή…
«Τίποτα δεν χάνεται. Τα πάντα μένουν κρυμμένα μέχρι να έρθει η στιγμή να αναδειχθούν- όταν θα πάει στην άκρη η σαβούρα που μας κατακλύζει. Γιατί, κάποτε, θα πάει…».

«Την μπλόφα της καριέρας/ την είχα φανταστεί,/ αφού η ζωή μας πρόσκαιρη κι εμείς περαστικοί./ Γι΄ αυτό θα πάω στους λύκους/ στις άγριες αρκούδες/ μακριά από το σύστημα και τις τηλεμαϊμούδες».
«Είναι ένας σαρκασμός και ένα σχόλιο για το σήμερα, έτσι ακριβώς όπως το νιώθω. Βλέπεις να υπάρχουν σήμερα τραγούδια αυθεντικά, αληθινά, που να βγάζουν την εποχή μας; Τα αποφεύγουν όλοι, λες και η πραγματικότητα να μην ανήκει στο τραγούδι. Η δική μου ματιά δεν είναι μίζερη, είναι θετική. Λέω, κοίτα ρε παιδί μου τι συμβαίνει γύρω μας, αυτή είναι η ζωή, με τα συν και τα πλην της».
«Είναι απαραίτητο το ναυάγιο»

«Πάντοτε μ΄ αρέσει να ναυαγώ/ στο μπλε και το λευκό/ και των ματιών το άπειρο…». Είναι απαραίτητο το ναυάγιο;

«Άμα δεν διαλυθείς, να πιάσεις πάτο, πώς θα καταλάβεις τα όριά σου, να ξαναβγείς στο φως; Το τραγούδι είναι ερωτικό- αλλά με έναν άλλο τρόπο, διαφορετικό. Το ναυάγιο είναι απαραίτητο για να αρχίζεις ξανά κι ο έρωτας σε βοηθάει σ΄ αυτό».