«Ξεγυμνωθήκαμε στα πάντα»

O Γιάννης Αγγελάκας και ο Νίκος Βελιώτης, μετά τις «Ανάσες των Λύκων», επιστρέφουν με μια σπάνια βιωματική δουλειά, μακριά από τα συνήθη «ραδιοφωνικά» μας ακούσματα. «Οι “Λύκοι” ήταν πιο σκοτεινοί γιατί έγιναν σε μια πιο δύσκολη φάση της ζωής μας» λέει ο Γιάννης Αγγελάκας. «Και ο Νίκος ήταν σε μεταβατική περίοδο, κι εγώ δεν είχα κάνει ακόμα τους Επισκέπτες. Στην πορεία συνέβησαν πράγματα, και η σχέση μας προχώρησε. Γιατί ιστορία σχέσεων είναι όλα. Αν δεν υπάρχει ένα πάρε- δώσε, αν δεν έχουμε κάτι να κοιτάμε μαζί, δεν γίνεται τίποτα».

Μετά τη διάλυση των Τρυπών, ήρθε μια νέα φάση στην πορεία σου. Σαν να βρήκες έναν άλλο εαυτό…

Κάπως έτσι. Αν και επί της ουσίας ουδέποτε σταμάτησα να δουλεύω νέα πράγματα. Απλά η καμπή ήταν η απουσία μου από το προσκήνιο όσο ετοίμαζα δουλειές.

Αισθάνεσαι ότι υπάρχει κρίση μουσικά; Δεν βγαίνουν προς τα έξω ενδιαφέροντα πράγματα; Ή δεν υπάρχουν;

Ναι. Κάτι μου λείπει. Πιο πολύ το αισθάνομαι ως ακροατής. Γιατί πριν απ΄ όλα είμαι ακροατής. Η ιδιότητα του ποιητή, του μουσικού κ.λπ. έρχονται δεύτερα, μη σου πω τρίτα…

Ίσως γιατί και σε κοινωνικό επίπεδο είμαστε πολύ καθισμένοι;

Όχι. Είναι ψευδής η εικόνα αυτή. Με τέτοιο ξεγύμνωμα στην πολιτική, στις θρησκείες, στα πάντα, ο κόσμος ανησυχεί και ψάχνει. Το έβλεπα πάντα αυτό. Ως ακροατής το έχω το παράπονο. Θα ήθελα η Ελλάδα να έχει μια πιο ζωντανή σκηνή. Θα ήθελα περισσότερη έμπνευση, περισσότερη πρωτοτυπία. Έχω μια εντύπωση ότι όλοι νοιάζονται για το μεροκάματο. Βλέπω αμηχανία… Εσείς δεν έχετε; Εμένα μου αρέσει να ανακαλύπτω νέους ήχους. Το προτιμώ από το να κάθομαι στα αυγά μου. Αλλά δεν μιλάω μόνο για μας. Μιλάω γι΄ αυτό: να γίνεται κάτι, να ξυπνάει κι εμάς.

Κάποτε, ως Τρύπες, ήσασταν πολύ… ξύ πνιοι. Μέχρι σεισμού! Περνάμε και τώρα πολύ καλά. Εξαιρετικές στιγμές- και με τον Βελιώτη που είναι πιο ήσυχο το πράγμα.

Αναπολείς εκείνα τα χρόνια; Μπα. Νιώθω ότι κάνω αυτό που θέλω. Και είμαι και στον δρόμο- σε εξέλιξη εννοώ.

Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος χάνει κάτι;

Πιστεύω ότι πρέπει να κερδίζει. Το νιώθω στην πράξη, ειλικρινά. Εγώ είμαι καλύτερα από ποτέ.

Ίσως χάνει κανείς σε αυθορμητισμό; Σκέφτεται περισσότερο πριν τολμήσει;

Νoμίζω ότι τόλμησα περισσότερο μετά τις Τρύπες. Βέβαια και με τις Τρύπες ήταν τόλμη το ΄85 που βγάλαμε τον πρώτο δίσκο και παρατήσαμε σχολές, πανεπιστήμια κ.λπ. Άλλη τόλμη εκείνη. Μετά καταφέραμε αυτό που ονειρευόμασταν, να φτιάξουμε έναν διαφορετικό ήχο, να δούμε ότι μπορεί να γίνει ροκ στην Ελλάδα…

ΙΝFΟ

Γιάννης Αγγελάκας- Νίκος Βελιώτης στις 17 και 18 Φεβρουαρίου στο «Κύτταρο live» (Ηπείρου 48 και Αχαρνών, τηλ. 210-
8224.134).

Αισθάνεσαι ότι είσαι θρυλικό πρόσωπο στον χώρο; Καμιά φορά και σαν βάρος;

Γελάω. Καμιά φορά, όταν με αναγνωρίζει κανένας πιτσιρικάς στον δρόμο, μου φαίνεται γελοίο.

Γιατί; Εγώ είμαι εργάτης. Θέλω να είμαι σε ισορροπία με τη δουλειά μου. Να είναι καθαρή, να δείχνει την πορεία μου. Δεν με ενδιαφέρει να δείχνω τη φάτσα μου. Το μόνο πράγμα που μου πρόσφερε η διασημότητα είναι να μπορώ να κινούμαι δημιουργικά.

Λένε ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να είναι αυτάρεσκοι…

Λες, ε; Πάντως το εγώ το έχω πολεμήσει από την εποχή των Τρυπών. Όταν αποκτούσαμε μια δύναμη και έναν χώρο, σκεφτόμουν πώς να το χρησιμοποιήσω δημιουργικά- όχι μόνον κάνοντας καλύτερη μουσική, αλλά και για να γίνω καλύτερος άνθρωπος.

Πρέπει να το πιστεύεις ότι κάτι παραπάνω έχεις να δώσεις…

Μα ούτε και ο όρος καλλιτέχνης με ενδιαφέρει. Το έργο με ενδιαφέρει. Να κάνουμε πράγματα.


Σκυλούπολη

«Η Θεσσαλονίκη; Υπήρξε πολυπολιτισμική όταν δεν ήταν ελληνική» λέει ο Γιάννης Αγγελάκας. «Αντεθνικά ακούγονται αυτά, αλλά… Η αύρα αυτού του πράγματος κράτησε καμιά δεκαετία μετά τη Μεταπολίτευση και τώρα έχουμε φτάσει στη χειρότερη φάση.

Χριστιανοί, παραχριστιανοί, Ψωμιάδης και Παπαγεωργόπουλος. Και σκυλάδικα παντού. Αυτό είναι αντανάκλαση του τι συμβαίνει από κάτω, του ποια είναι η αισθητική της πόλης. Η Θεσσαλονίκη είναι μια σκυλούπολη πλέον».