[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Παγωμένοι ποδηλάτες

ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ αυτές τις μέρες να μείνω σπίτι όλη μέρα, δίπλα στο τζάκι, να πίνω τσάι, δεν θα με πείραζε. Αλλά δεν έχω τζάκι, και η πολυκατοικία δεν συμφωνεί για φυσικό αέριο, καίμε ακριβό πετρέλαιο ενισχύοντας τους Σαουδάραβες και τα χαρέμια τους, και κρυώνουμε. Και μπατίρηδες, και τουρτούρηδες. Οπότε καλύτερα έξω, στους δρόμους, θα βρεθεί και κανένα λεωφορείο με θέρμανση, κανένα μαγαζί με ζέστη. Περνώ από το πάρκο, όπως κάθε μέρα, μπορώ να εκδώσω πολύτομο ημερολόγιο: ημέρες του πάρκου τα τελευταία σαράντα χρόνια, κι όλο ελπίζω ότι κάποτε θα με καλέσουν οι υπουργοί, ο δήμαρχος, να με ρωτήσουν για το πάρκο, αλλά μάταια. Περνώ, λοιπόν, και βλέπω τους ποδηλάτες, μέσα στο κρύο, με γάντια, με σκουφιά, αλλά μερικοί δεν έχουν τίποτα, κατεβαίνουν στον παγωμένο αέρα. Πρέπει να έχεις μεγάλο κουράγιο, μεγάλη τρέλα, ανατριχιάζω μόλις περνάνε δίπλα μου. Βαθύ και ακατάβλητο πείσμα.

Γιατί δεν είναι μόνο το κρύο, είναι ο αέρας που κάνει την πλοήγηση ποδηλάτου επικίνδυνη, έχουν κιόλας πέσει μερικά δέντρα (είμαι πάντα στη διάθεση του δημάρχου να του τα δείξω), και οι οδηγοί αυτοκινήτων δεν φαντάζονται ότι μπορεί κάποιος να κυκλοφορεί εκεί έξω με τόσο εύθραυστο δίκυκλο, οπότε τους αγνοούν. Είναι τρέλα, αλλά εκείνοι επιμένουν, φαντάζονται ότι είναι ίσως στο Παρίσι, όπου κάνει πιο πολύ κρύο αλλά έχει και ποδηλατοδρόμους, ή στο Άμστερνταμ, ή κάπου αλλού, γιατί αλλιώς πώς αντέχουν; Δεν είναι απλοί ποδηλάτες σε συνηθισμένες διαδρομές, είναι ένα είδος ηρώων μεθυσμένων από τις ιδέες τους (για όποιους λένε ότι πέθαναν οι ιδεολογίες), ένα είδος αγγέλων που κουβαλάνε μαζί τους το βασίλειο των ουρανών, άνθρωποι αφοσιωμένοι δογματικά στον στόχο τους, στο όραμα του μέλλοντος, ωραίοι τρελοί. Γι΄ αυτό τους αγαπώ, και διαρκώς τρέμω μην πάθουν κάτι.