Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Τα χρυσά κουτάλια να ΄ναι καλά

Κοίτα μέχρι πού φτάνει το σκάνδαλο Siemens (το οποίο η Ελλάδα ακόοοοοοομη παρατηρεί, την ώρα που ακόμη και η Νιγηρία ήδη έχει στείλει πολιτικούς στο εδώλιο). Μέχρι τα σκαλιά του εκ-Πολιτισμού μας ή την υπόθεση Ζαχόπουλου. Κουίζ: Ποιο μεγαλοστελέχατο με αρχαιολογικές καταβολές και κινηματογραφικές «ανησυχίες» (τις οποίες συχνά υπερέβαλλε γραφειοκρατικώς σε σημείο… άνω ποταμών) σφύριξε στους γραμματείς και φαρισαίους πως πολυεθνική εταιρεία ενδιαφέρεται να τα «χώσει» για να κάνει σποτάκι με την Ακρόπολη- δουλειά από την οποία πολλοί έχουν φάει με χρυσά κουτάλια;

Φοίβη

Εγκωμίων κενότης

Κυρία Φοίβη, Περίσσεψαν οι ύμνοι και οι έπαινοι για την προσωπικότητα του εκλιπόντος αρχιεπισκόπου. Άρπαξαν οι κόλακες ένα πετραδάκι και το κυλούσαν στον ανήφορο των εγκωμίων εναλλάξ με τους γλείφτες και παρατρεχάμενους. Με κάθε λόγο και με χρωματισμό ανάλογο προσπαθούσαν, αφού μας καταστήσουν συνεπίκουρούς τους, να τον ανεβάσουν εκεί όπου μόνο δογματικοί κανόνες της Εκκλησίας μας έχουν δικαίωμα. Λίγοι διάβασαν ή άκουσαν το «ου παραμένει ο πλούτος και ου συνοδεύει η δόξα». Ενώπιον του Θεού, όπως μας έμαθαν στα κατηχητικά και κάθε Κυριακή από άμβωνος, είμαστε ίσοι.

Παρακάτω, κ. Φοίβη μου, θα αφηγηθώ μια αγαπημένη στον λαό μας θυμοσοφική ιστοριούλα σχετική με τη μανία που κυριεύει τους ανθρώπους για συγκέντρωση και πλούτου και δόξας, σε αντιδιαστολή με τα ψυχικά και πνευματικά προτερήματα που απαιτούνται για τη μετά θάνατο ζωή.

Κάποιος θνητός (τι θαυμάσια οι αρχαίοι μας πρόγονοι προσδιόριζαν με μια λέξη θνητός, μέχρι θανάτου, τη διάρκεια της εμβίου ύπαρξής μας) όταν ήλθε η ώρα του να περάσει στα λιβάδια από ασφοδίλι, όπως λέει ο Λορέντσος Μαβίλης, είδε μπροστά του τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, ο οποίος του είπε: Φίλε θνητέ λυπάμαι, αλλά η ένσαρκη ζωή σου τελείωσε και ο πανάγαθος πατέρας μας σε καλεί κοντά του.

Εντάξει απαντά ο συνάνθρωπός μας, αφού είναι θεία θέληση. Σε παρακαλώ μόνο να μου επιτρέψεις λίγα λεπτά να πάρω κάτι μαζί μου. Φεύγει, και σε λίγο επιστρέφει με μια σακούλα πολύτιμα πετράδια και χρυσαφικά. Ακόμα κρατούσε κάτι παράσημα που γι΄ αυτόν θεωρούνταν δείγμα ότι ήταν διάσημος και όχι τυχαίος. Τα βλέπει ο αρχάγγελος, χαμογελά και του λέει:

Αυτά φίλε μου είναι όλα για τη γήινη ζωή και τις διακρίσεις που κολακεύουν την κενοδοξία στη ζωή ανθρώπων. Εκεί που θα πας δεν αξίζουν τίποτα. Αν θέλεις να πάρεις κάτι άλλο, θα σε βοηθήσω εγώ· ψάξε στη μνήμη της συνείδησής σου να βρεις ό,τι καλό έκανες για τους συνανθρώπους σου, για τους φτωχούς, τα ορφανά, τους αστέγους, τους αρρώστους, τους αδίκως πάσχοντες. Σημείωσέ τα σε ένα χαρτάκι και αυτό μόνο θα σου χρειαστεί αν γίνουν αποδεκτά ως αληθινά όσα γράφεις.

Άρα εκείνα που περιέχονται στις αποσκευές μας κατά την από τη γη αναχώρησή μας δεν είναι παρά μόνον τα ψυχικά και πνευματικά μας τεχνήματα.

Βασίλης Λαρισαίος Δεν έχω παρά να παραθέσω- για κάθε σκεπτόμενο που δεν ακολουθεί ως άβουλο ποίμνιο- αποσπάσματα από μνημειώδεις τοποθετήσεις του, που δείχνουν ευρύτητα πνεύματος και ανοχής: «Η χρήση βλαστοκυττάρων είναι ανήθικη και η χρήση τους για θεραπευτικούς σκοπούς προϋποθέτει καταστροφή πλεοναζόντων κατεψυγμένων εμβρύων». Κ αι: «Σκεφθείτε σε ποιο κατάντημα έχει φτάσει η ανθρωπότητα, η οποία την ομοφυλοφιλία, αυτό που είναι αμαρτία βοώσα και κράζουσα, θέλει να το καλύψει. Να μη λέμε, γιατί ενοχλούνται αυτοί που έχουνε το κουσούρι…».


Δίχασέ με, μάνα μ΄

Αγαπητή κ. Φοίβη, Σχετικά με τον «διχασμό» Παπανδρέου- Βενιζέλου, είναι πολύ επίκαιρο να δούμε αυτό που μας λέει ο Π. Ενεπεκίδης στο βιβλίο του «Δόξα και Διχασμός 1908-1916. Από τα μυστικά αρχεία της Βιέννης» (σελ. 259) και αναφέρεται σε ανάλογη συμπεριφορά, το 1915, του Μεγάλου Ελευθερίου Βενιζέλου, («Μεφιστοφελή της Ελλάδος» τον είχαν αποκαλέσει οι ηγέτες της Ευρώπης) στη δίνη του Διχασμού:

«Εις το ζήτημα της εκλογής των συνεργατών του, (γράφει για τον Βενιζέλο) μένει κανείς κατάπληκτος.

Πανίσχυρος καθώς ήτο τι είχε πράγματι να χάσει- θα σκεφθεί ο πολιτικός της πράξεως- εάν θα απεμάκρυνε διά παντός και εγκαίρως αντιπάλους του όπως ο Στρέιτ, ο Μεταξάς, ο Δούσμανης; Οι πονηροί (αλλά και πεπερασμένοι πλέον ως σκεπτικά όντα) έχουν έτοιμη την απάντηση, ότι ενήργει έτσι από πολιτικήν σκοπιμότητα.

Εξουδετερώνει κανείς ευκολότερα τους εχθρούς του με το να τους έχει κοντά του, εις το ίδιο τραπέζι, αν όχι του φαγητού αλλά τουλάχιστον των συνεδριάσεων».

Αυτά ο Ενεπεκίδης. Αλλά θα μου πεις, πού να βρεθούν τη σήμερον ημέραν ηγέτες του αναστήματος του θρυλικού Βενιζέλου, «πολιτικοί της πράξεως», γι΄ αυτό και το ΠΑΣΟΚ πάει κατά διαβόλου, ηγεσίας ένεκεν!

Κι εμείς οι «συνήθεις» δημοκρατικοί πολίτες, απογοητευμένοι αλλά πεπερασμένοι ως πολιτικά όντα, ψάχνουμε να βρούμε το κόμμα μας… Αυτά και ευχαριστώ για τη φιλοξενία, Αντώνης Στρ., Κηφισιά.

Υ πάρχει, αγαπητέ Α ντώνη, και το νεώτερον άσμα «Τ ου διχασμού απέναντι πείτε του πως τον θέλω» που χορεύεται σε ζεϊμπέκικο και πάει και με βαράκια…