[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Παρακμιακό αδιέξοδο

Σήμερα πλανιέται στην Ελλάδα όχι ένα φάντασμα όπως έλεγε κάποτε ο Μαρξ, αλλά ένα απλό και ορθολογικό ερώτημα: Γιατί επιβιώνει μια κυβέρνηση που είναι παντελώς αντιπαραγωγική και έχει βυθίσει τη χώρα στο παρακμιακό αδιέξοδο μιας θεσμικής διαφθοράς;

Για να το θέσω το πρόβλημα με μεταφυσικούς όρους: Δεν υπάρχει γι΄ αυτόν τον τόπο η φάση «της λύτρωσης», όπως την είχε σκιαγραφήσει κάποτε το ρομαντικό κίνημα της Ευρώπης, δηλαδή η φάση που ερχόταν μετά το στάδιο του πλήρους αλλοτρίωσης; («Βuruma- Μargalit», Δυτικισμός).

Η λύτρωση αυτή προς το παρόν δεν μπορεί να επέλθει και αυτό αφορά όχι μόνο την απλή αντικατάσταση μιας αποτυχημένης κυβέρνησης, αλλά και την επιστροφή στην πραγματική πολιτική (μακριά από τη δύσοσμη λογική των Ρομπέν των Δασών της δημοσιογραφίας, που δηλώνουν ανενδοίαστα ότι μάζεψαν πέντε εκατομμύρια ευρώ για ώρα ανάγκης, όταν οι συνταξιούχοι και οι τετράωροι των supermarkets προσπαθούν νε επιβιώσουν με 400 ευρώ τον μήνα)!

Έτσι η κυβέρνηση επιβιώνει, γιατί καταρχήν η κοινωνία των πολιτών όχι μόνο δεν αποκρούει ενεργητικά τη διαφθορά, αλλά θέλγεται από αυτή, αφού σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα της Ρublic Ιssue ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες εκδίδουν οικοδομικές άδειες, κλείνουν βιβλία σε επιχειρήσεις κ.λπ., με έναν παράνομο τρόπο.

Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει προς το παρόν ένα πλειοψηφικό δημόσιο υποκείμενο που επιθυμεί κάτι διαφορετικό από τη διεφθαρμένη εικόνα της σημερινής κυβέρνησης (και ας μην εθελοτυφλούμε παρανοϊκά γι΄ αυτό).

Έπειτα η κυβέρνηση επιβιώνει, γιατί δεν υπάρχει ένας θελκτικός εναλλακτικός λόγος από την ευρύτερη Αριστερά και ιδίως από το ΠΑΣΟΚ. Η υπόθεση της Siemens κατέδειξε ανάγλυφα ότι όσο θα ανασύρονται τέτοιες υποθέσεις, που θα φέρνουν στην επιφάνεια τις ύποπτες πτυχές του προγενέστερου απωθητικού παρελθόντος, τόσο οι πολίτες θα εξακολουθούν να μην εμπιστεύονται το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης,

ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΠΟΡΙΑ

η ταχύτατη αρχειοθέτηση της καταγγελίας για την εμπλοκή του προϊσταμένου των ειδικών ελέγχων στην υπόθεση Ζαχόπουλου

το οποίο δεν άλλαξε στοιχειωδώς το συγκεντρωτικό και αυταρχικό μοντέλο της κρατικής εξουσίας που εξ αντικειμένου παράγει τη διαφθορά.

Επομένως, το ζήτημα είναι λίγο πιο σύνθετο και δεν αφορά μόνο τον Γιώργο Παπανδρέου και κατά συνέπεια όσο στο ΠΑΣΟΚ θα υπάρχουν τα φθαρμένα (και βαρετά) πρόσωπα της προηγούμενης εικοσαετούς διακυβέρνησης, τόσο τα μηνύματα που θα εκπέμπει στην κοινωνία θα είναι a priori πολιτικά ακυρωμένα.

Και το παραπάνω ευρύτερο ιδεολογικό κενό θα διογκώνεται ακόμη περισσότερο, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ως μοναδική στρατηγική την άλωση απλώς του αριστερού πεδίου της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Τέλος η κυβέρνηση επιβιώνει, γιατί είναι ανεξέλεγκτη, αφού δεν λειτουργούν πλήρως τα θεσμικά αντίβαρα που θα έπρεπε να την ελέγχουν (και αναφέρομαι ιδίως σε ένα στρώμα δικαστών το οποίο παίζει κάποιο σημαίνοντα ρόλο στην αποδεικτική διερεύνηση των σκανδάλων). Έτσι δεν λειτουργούμε με τη μορφή του κλασικού πολιτεύματος της δυτικής δημοκρατίας.

Υπ΄ αυτήν την έννοια προκαλεί εντύπωση η φοβερή αδράνεια της ελληνικής Δικαιοσύνης στο σκάνδαλο της Siemens, όταν ο γερμανικός Τύπος φωνασκούσε για τις πολλαπλές ενδείξεις που έχει η Εισαγγελία του Μονάχου περί της ροής μαύρου πολιτικού χρήματος στην Ελλάδα («Sueddeutsche», «Der naechste Μanager muss gehen», 17/12/2007).

Επιπλέον, προκαλεί απορία όχι μόνο η παράδοξη αρχειοθέτηση της κατάπτυστης υπόθεσης των υποκλοπών, αλλά και η ταχύτατη αρχειοθέτηση της καταγγελίας για την εμπλοκή του προϊσταμένου των ειδικών ελέγχων (και προσωπικού φίλου του Πρωθυπουργού) στην υπόθεση Ζαχόπουλου, αφού η πρωτοβάθμια εισαγγελική διάταξη εξεδόθη- σύμφωνα με το άρθρο 43 του ΚΠΔ- μέσα σε ένα «άρρωστο» περιβάλλον αλληλοσυγκρουόμενων εκδοχών για την πραγματικότητα. Πώς λοιπόν η αρμόδια εισαγγελική αρχή αποφάσισε τόσο γρήγορα;

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Η σημερινή κυβέρνηση, παρά τη γενικευμένη σήψη, εξακολουθεί να επιβιώνει, γιατί ουσιαστικά δεν ελέγχεται από εκείνους που θα έπρεπε να την ελέγχουν και να την αμφισβητούν (από πολιτική και θεσμική άποψη).

Και αυτό θα συνεχίζεται όσο η «διαφθορά θα είναι ανεκτή και κατανοητή από τον ευρύτερο πληθυσμό» (Π. Λασκούμ).!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ