Σημίτης επιμένων

ΑΠΤΟΗΤΟΣ είναι ο Κώστας Σημίτης για τις εσωτερικές αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η μνεία του σε ειδική σχέση Ευρώπης-Τουρκίας στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Ο πρώην πρωθυπουργός διαμόρφωσε τη στρατηγική του στα ελληνο-ευρω-τουρκικά το 1994, δηλαδή δεκατέσσερα χρόνια πριν, επικουρούμενος από Θέμελη, Ροζάκη και τον πρόωρα χαμένο Γιάννο Κρανιδιώτη. Ήταν μια φιλοσοφία εξωτερικής πολιτικής που οδήγησε στο Ελσίνκι και την είσοδο της Κύπρου στην Ευρώπη.

ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ θυμούνται πως ο Σημίτης χτυπήθηκε τότε, όπως δέχεται επιθέσεις και τώρα.

Και θυμίζουν πως τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Όπως ο Σημίτης ανταποκρίθηκε στην πρόκληση του 1994 έτσι και τώρα δεν υπάρχει λόγος να είναι προσηλωμένος στο δόγμα της πλήρους ένταξης της Άγκυρας στην Ευρώπη, όταν αυτό δεν συζητείται από κανέναν. Επισημαίνεται ότι ο πρώην πρωθυπουργός μιλάει συχνότερα με αλλοδαπούς παρά με ημεδαπούς την περίοδο αυτή, είτε σηκώνει το τηλέφωνο είτε μετέχει στην Επιτροπή Σοφών για τα Ευρωσυνταγματικά.

Μάτια ανοιχτά
ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ο Σημίτης έχει διαμορφώσει έναν προβληματισμό που τον έχει οδηγήσει σε αναθεώρηση της στρατηγικής του. Άλλωστε, η ψαλίδα μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας ανοίγει, δεν κλείνει και η Ελλάδα κινδυνεύει να μείνει παράνυμφος ενός γάμου που δεν θα γίνει. Κάπως έτσι ο Σημίτης οδηγήθηκε στην ομιλία του Κέμπριτζ. Όλα τα υπόλοιπα, είναι πολιτική παραφιλολογία. «Για άλλη μια φορά ο Σημίτης σπάει αυγά», μου λένε οικείοι του, «και τα τηγανίζει μάτια- για να τα έχουμε ανοιχτά».