Δύο παιδοκτόνοι στη σκηνή

Η δίκη ενός ζευγαριού παιδοκτόνων στο Βέλγιο έγινε θέατροντοκουμέντο με τον τίτλο «Αalst» και ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τους Ρένη Πιττακή, Αγλαΐα Παππά, Βασίλη Βασιλάκη
«Η παράσταση δεν ενδείκνυται για θεατές κάτω των 16 ετών». Η επισήμανση προϊδεάζει για το έργο: μία διπλή παιδοκτονία και η δίκη των γονιών που ακολούθησε είναι το αβάσταχτα σκληρό θέμα του «Αalst» που ανεβαίνει απόψε.

6 Ιανουαρίου 1999, ξημερώματα: ένα ζευγάρι με τα δύο ανήλικα παιδιά του φτάνει σε ένα ξενοδοχείο κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό του Άαλστ, μιας μικρής βελγικής πόλης, λίγα χιλιόμετρα μακριά απ΄ την «καρδιά» της Ευρώπης, τις Βρυξέλλες. Τέσσερις μέρες μετά, από το δωμάτιό τους βγαίνουν τα παιδιά νεκρά και οι γονείς συνοδευόμενοι από την αστυνομία. Δεν θα αρνηθούν πως τα έχουν σκοτώσει.

2005: Ο Πολ Χέιβερτ και ο Ντιμίτρι Φερχούλστ κάνουν έργο θεατρικό την υπόθεση αυτή. Τίτλος του, «Αalst»- από το όνομα της πόλης όπου διαδραματίστηκε. Ένα έργο που ανήκει την κατηγορία του θεάτρου- ντοκουμέντου ή ντοκουντράμα. Το 70% όσων ακούγονται και παριστάνονται επί σκηνής είναι ακριβής μεταφορά της δίκης του ζευγαριού, όπως αυτή μεταδόθηκε από το κρατικό κανάλι της φλαμανδικής τηλεόρασης.

ΙΝFΟ

Από απόψε, στις 21.30, στο θέατρο «Θησείον» (Τουρναβίτου 7, τηλ. 210
3255444).
Εισιτήρια: 20, (φοιτητικό) 15 ευρώ.

Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Σε μετάφραση και σκηνοθεσία Ελπίδας Σκούφαλου και με σκηνικά και κοστούμια Θάλειας Ιστικοπούλου. Πρωταγωνιστούν η Αγλαΐα Παππά και ο Βασίλης Βασιλάκης. Η παράσταση επιφυλάσσει στους θεατές της μια έκπληξη: τη Ρένη Πιττακή που επωμίστηκε τη Φωνή. «Οφ» στο πρωτότυπο, μετατράπηκε από τη σκηνοθέτρια σε ρόλο «χειροπιαστό» που εκπροσωπεί στο έργο την κοινή γνώμη θέτοντας ερωτήσεις- ανακριτής, εισαγγελέας, δημοσιογράφος, ψυχίατρος…

«Με ενδιέφερε στο έργο», λέει η σκηνοθέτρια Ελπίδα Σκούφαλου, «το θέμα. Αλλά μου άρεσε και η γραφή του. Σαν να έβλεπα μια ταινία καλά ντεκουπαρισμένη και μονταρισμένη. Η προσέγγιση του θέματος, από την άλλη, δεν έχει τίποτα το μελό, τίποτα που να έχει να κάνει με συναισθηματικό εκβιασμό- μεγάλη παγίδα σε τέτοια θέματα.

Προσπάθησα να υπάρχει ισορροπία. Το ζευγάρι να είναι άνθρωποι και όχι τέρατα, χωρίς όμως και να ηρωοποιούνται. Να προσπαθήσουμε να κάνουμε μια βουτιά στον ψυχισμό τους και να ανακαλύψουμε διάφορες κρυφές πτυχές».

«Ένα έργο που να αγγίζει το μη θέατρο, ως γραφή πιο πολύ, έχει μεγάλο ενδιαφέρον», συμπληρώνει η Αγλαΐα Παππά που έχει και την ευθύνη της παραγωγής μέσα από την Θεατρική Εταιρεία «Σωρείτες». «Είχα, εξάλλου, ανέκαθεν πολλές επιφυλάξεις γι΄ αυτό που ονομάζεται σωφρονιστικό σύστημα και μια μεγάλη ευαισθησία με τους ανθρώπους που βρίσκονται αντιμέτωποι με το νόμο.

Δεν μπορώ να τους δω διαφορετικούς από εμάς. Διότι όλοι μας, κάποια στιγμή, θα μπορούσαμε να περάσουμε στην απέναντι όχθη. Και η όχθη αυτή δεν έχει γυρισμό».

Για τις δυσκολίες να πλησιάσει τον παιδοκτόνο που επωμίστηκε μιλάει ο Βασίλης Βασιλάκης: «Η προσπάθεια να ταυτιστώ δεν οδηγούσε πουθενά. Θυμήθηκα τον Κουν που μου έλεγε πως στην τραγωδία πρέπει να έχεις μέσα σου ένα ανθρωπάκι που να γελάει. Έτσι πότε “μπαίνω” και πότε “βγαίνω” από τον ρόλο. Ώστε να βρεθεί η ισορροπία».

«Ναι, και το έργο και η παράσταση έχουν και μια ματιά ριάλιτι», κλείνει τη συζήτηση η σκηνοθέτρια. «Αλλά όχι φτηνού ριάλιτι. Αν η Φωνή που παίζει η Ρένη Πιττακή ήταν τηλεπαρουσιάστρια δεν θα ήταν μια από αυτές τις ξανθιές με τα μακριά νύχια, της ελληνικής τηλεόρασης, αλλά η Όπρα».


Η Φωνή της κοινής γνώμης

«Ο ρόλος», λέει η Ρένη Πιττακή, «ήταν στο έργο μία ανδρική “ασώματη” φωνή που ακουγόταν από τα μεγάφωνα. Η Ελπίδα πρότεινε η φωνή αυτή να είναι γυναικεία- η δική μου- κι εγώ της πρότεινα η γυναίκα αυτή να είναι παρούσα. Μία φωνή που “βγαίνει” από το κοινό και προσπαθεί μέσα από το “γιατί”, μέσα από ερωτήσεις, να πλησιάσει αυτό το γεγονός. Ένα γεγονός που συνέβη στην κοινωνία μας η οποία εκτρέφει και τους δαίμονες και τους αγγέλους. Είναι ένα θέατρο γυμνό που απαιτεί αμεσότητα. Το αντιμετωπίζω με μια “ουδετερότητα” που, παικτικά, υπόκειται όμως και σε αντιδράσεις».