[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αδυναμία στα φλιτζάνια

Δυο χρόνια θέλω να αγοράσω αυτό το φλιτζάνι, μεγάλο, καμπυλωτό στη βάση, με λουλούδια ζωγραφισμένα απ΄ έξω, το βλέπω σχεδόν κάθε μέρα στην ίδια βιτρίνα. Δεν είναι τόσο σοβαρή αγορά, αν κι έχουμε οι άνθρωποι μια περίεργη λόξα με τα φλιτζάνια.

Επειδή τα παίρνουμε αγκαλιά ίσως, πρέπει σώνει και καλά να μας εκφράζουν απολύτως, να έχουν την τέλεια καμπύλη που ευχαριστεί τα ευαίσθητα απτικά νεύρα της παλάμης και των δαχτύλων κ.λπ. Δεν πειράζει, από το να ταυτίζεσαι με σύμβολα και σήματα σοβαρά με βαριές σημασίες, χίλιες φορές καλύτερα με φλιτζάνια. Η ελαφρότητα είναι η πολυτέλεια της προόδου.

Μπαίνω λοιπόν ανάλαφρα, αλλά με υποδέχονται με αυστηρά έως άγρια μούτρα. Στις ερωτήσεις μου απαντούν θυμωμένα, δεν είναι προσωπικό εναντίον μου, το ίδιο κάνουν και σε άλλη μια πελάτισσα, η οποία όμως απτόητη τους βάζει να της δείχνουν πιάτα και ποτήρια, πράγμα που τους εκνευρίζει ακόμα πιο πολύ. Είναι ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, ίσως περνάνε όλη τη ζωή τους μαζί, στο μαγαζί και στο σπίτι, και δεν την αντέχουν άλλο. Τότε θυμάμαι γιατί επί δυο χρόνια δεν διάβαινα το κατώφλι, από αυτούς είχα αγοράσει και τα προηγούμενα φλιτζάνια που έσπασαν, κι ήταν από τότε το ίδιο δυσάρεστοι. Το ντεκόρ του μαγαζιού σαν φιλόξενο σαλόνι, τα χρώματα των γυαλικών να σε γεμίζουν ζεστασιά κι επιθυμία και η αγένεια των αφεντικών να σε κάνει να σκέφτεσαι άγρια πράγματα, ας πούμε έναν ταύρο στο υαλοπωλείο, ή τους ίδιους να τσακώνονται και να σπάνε τα πάντα. Αλλά χρειάζονται κατανόηση. Θα είναι δύσκολο να συγκρατείσαι καθημερινά ζώντας ανάμεσα σε τόσο εύθραυστα είδη. Σκέφτηκα να φύγω σε ένδειξη διαμαρτυρίας, αλλά τελικά έφυγα με το φλιτζάνι, αδιαμαρτύρητα. Πρέπει να τους έχω μεγάλη αδυναμία, των φλιτζανιών.