Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Εκ των υστέρων… λήθη

Αγαπητή Φοίβη, Δεν θα έλεγα ότι οι σχέσεις μου με την Εκκλησία είναι ιδανικές, αλλά η συμπάθεια που έτρεφα για το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου μας Χριστόδουλου ήταν μεγάλη. Μεγάλο είναι και το κενό που νιώθουμε με την απώλειά του και πολύ φοβάμαι ότι θα είναι δυσαναπλήρωτο.

Έφυγε ένας χαριτωμένος, χαμογελαστός και χαρισματικός άνθρωπος, που δεν μιλούσε την «ξύλινη» γλώσσα, αλλά τη γλώσσα του καθημερινού ανθρώπου, ενδιαφερόμενος για τα προβλήματά του. Αναρωτιέμαι πώς θα αισθάνονται όλοι αυτοί που τον πίκραναν όσο ζούσε με τις μικρότητές τους. Ορισμένοι είχαν φτάσει σε τέτοιο σημείο μικροπρέπειας ώστε να ασχολούνται (και μέσω της στήλης σου) με το ποιος θα επιβαρυνόταν με τα αεροπορικά και τα έξοδα διαμονής του ηγέτη της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας, ακόμα και στις δύσκολες μέρες της ασθένειάς του! Ντροπή και αίσχος! Άραγε δεν τους απασχολούν οι «κουστωδίες» των εκάστοτε υπουργών (γραμματείς, σύμβουλοι και λοιποί παρατρεχάμενοι), που τους ακολουθούν στα ταξιδάκια τους ανά τον κόσμο και τα χρεώνεται ο Έλληνας φορολογούμενος; Αν έχουν ίχνος λογικής και ανθρωπιάς επάνω τους, πρέπει τώρα να ντρέπονται και να νιώθουν τύψεις για όσα εκστόμιζαν.

Φιλικά, Μάρα Σωτ., Κηφισιά Αυτό το «εκ των υστέρων» στις συμπάθειες-ακόμη και αν εις τόπον χλοερόν απελθών κάποιος δεδικαίωται- αγαπητή Μάρα μου (τρο-Μάρα μου) δεν το κρύβω, με φοβίζει πολύ. Γ ιατί η a la mode και κατά τη συνθήκην της εποχής συμπεριφορά αφήνει περιθώρια στη λήθη, κόντρα στην α-λήθεια. Κ αι τείνει να καλύψει και να ξεχάσει πως ο ίδιος ιεράρχης είχε μιλήσει επανειλημμένα για «κουσούρια» την ώρα που οι ιεράρχες μας ξέσκιζαν ο εις τις σάρκες του άλλου, με σεξουαλικά υπονοούμενα και σημαία τους τα εν λόγω «κουσούρια», από καναλίου εις κανάλιον . Ή πως ευαγγελιζόταν περίλαμπρα μέγαρα στον Κ αρέα, την ώρα που δεν φρόντιζε το ιερατείο του ούτε για ένα γηροκομείο, μια στέγη για τους άπορους. Ή πως σε μια εποχή που ελλοχεύει ο φόβος και η ξενοφοβία δεν μίλησε «ενωτικά», «ανθρώπινα» για τους οικονομικούς μας μετανάστες, επιχειρώντας ως «πνευματική ηγεσία» να γεφυρώσει χάσματα. Κρατήστε λοιπόν στην καρδιά σας τη συμπάθειά σας για τους «χαμογελαστούς» ιεράρχες με τα ανέκδοτα, αλλά αφήστε και λίγο τόπο για την α-λήθεια. Γ ιατί όποιος ξεχνάει δεν έχει ούτε Ιστορία ούτε ταυτότητα…


Η ντροπή των θυμωμένων

Κυρία Φοίβη, Διάβαζα σε ένα blog καλλιτεχνών που ετοιμάζονται σήμερα να διαμαρτυρηθούν ως «Θυμωμένη τέχνη» για τον ευτελισμό του πολιτισμού: «Η κοινωνία μας σαπίζει απ΄ το ένα άκρο ώς το άλλο. Θεσμοί και πολίτευμα ξεχαρβαλώθηκαν. Κι εμείς τι κάνουμε; Παραμένουμε παθητικοί θεατές, αγωνιούμε βλέποντας τη μόλυνση και τη διαφθορά να μας αγγίζουν και να μας κυκλώνουν και παραμένουμε μοιρολατρικά αδρανείς. Και το χειρότερο, υποχρεωνόμαστε να καταναλώνουμε και να εισπνέουμε τη σήψη. Αν όχι και να την αναπαράγουμε». Και αναρωτιόμουν τι κάνουν αλήθεια οι πνευματικοί άνθρωποι και οι καλλιτέχνες (πλην ίσως αυτών που υπογράφουν και αυτό κάτω από μια κομματική ταμπέλα, που ούτε υπερκομματική δεν κατάφεραν να γίνει)

γι΄ αυτή την κατρακύλα. Πώς αντιστέκονται στην εκποίηση κάθε ιδεώδους χάριν του χρήματος από λαμόγια του δήθεν πολιτισμού και της δήθεν ενημέρωσης. Και αφού το σκέφτηκα, ντράπηκα. Γιατί σιωπούμε. Όλοι. Κι εκείνοι. Κι εμείς. Και είναι συνενοχή η σιωπή.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, Ελένη Καραμίχου Λίγο Μπρεχτ μόνον έχω να αντιπροτείνω, αγαπητή Ελένη, από το ίδιο σάιτ: «Αυτοί που σας κλέβουν το ψωμί απ΄ το τραπέζι κηρύττουν τη λιτότητα/ Αυτοί που σας κλέψαν το βιβλίο που βρισκόταν κάτω απ΄ τη φασκιά σας/ Σας κατηγορούνε ότι μείνατε αδιάβαστοι». Και λίγο Μιχάλη Κατσαρό: «Αντισταθείτε/ σ΄ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι/ και λέει: Καλά είμαι εδώ./ Αντισταθείτε σ΄ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι/ και λέει: Δόξα σοι ο Θεός/ Αντισταθείτε σ΄ αυτούς που λέγονται/ Μεγάλοι».


Όλα είναι υπέροχα

Απαντώντας σε επιστολή του αναγνώστη Αντώνη Καραθεοδωρή από το Παρίσι για την κατάσταση των ελληνικών ορχηστρών και ειδικά των συνόλων του Δήμου Αθηναίων, που «κάθε φορά που αλλάζει ο δήμαρχος, αλλάζει και ο διευθυντής τους», που «κάνουν πρόβες σε χώρο που ούτε καρέκλες δεν έχει» και «οι μουσικοί είναι κακοπληρωμένοι και με τον φόβο μήπως απολυθούν», ο πρόεδρος των μουσικών συνόλων του δήμου Γιώργος Κατσαρός απαντά πως «κάθε φορά που αλλάζει ο δήμαρχος δεν αλλάζει και ο διευθυντής, καθόσον στην ορχήστρα υπηρετούν τρεις αρχιμουσικοί με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου», «ο χώρος που κάνουν πρόβες είναι ένας τεράστιος χώρος ψηλοτάβανος με πλήρη κλιματιστική υποδομή σε νεόδμητο σχετικά κτίριο (δεκαετίας)» και οι μουσικοί «είναι στη μεγάλη τους πλειονότητα ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου σε ΝΠΔΔ και επομένως λίγο δύσκολο να έχουν τον φόβο μήπως απολυθούν». Ο δε πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Συμφωνικής Ορχήστρας Δήμου Αθηναίων Θεόκλητος Σαρίκος, σε άλλη επιστολή, απαντά πως «το σωματείο έχει αποδείξει με τους αγώνες του ότι δεν επιδέχεται κανενός είδους μομφή ή αμφισβήτηση» και ότι «ο κ. Κατσαρός έχει διατελέσει επί 35ετία συνδικαλιστικός εκπρόσωπος των μουσικών του τόπου, άρα γνωρίζει όλα τα προβλήματα».