[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Αξίωση στην απαξίωση

Ένα πρωτόγνωρο πολιτικό νέφος σκεπάζει την Ελλάδα, πιο επικίνδυνο από το άλλο που, χρόνια τώρα, πνίγει τις πόλεις μας. Μας έχει μολύνει όλους, ή σχεδόν όλους, με τον ιό μιας συγκατάβασης γενετικά προγραμματισμένης να μεταλλαχτεί σε παραίτηση. Γιατί αν και όλοιαυτή τη φορά χωρίς το σχεδόν- συμφωνούμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, στη διαπίστωση για το βάθος και τη σημασία της παθογένειας που ταλανίζει τη δημόσια ζωή- οι λέξεις κρίση, σήψη και παρακμή βρίσκονται διαρκώς στο μυαλό και στα χείλη-, η αντίδραση συνεχίζει να κυμαίνεται από την αμηχανία ώς την απάθεια. Σαν τίποτα να μην μπορεί να γίνει, σαν τίποτα να μην είναι πια δυνατό. Σαν να υπάρχει μια νομοτέλεια η πολιτική στην Ελλάδα να μην παράγει τίποτα αλλά να φθείρει και να ξεφτίζει τα πάντα. Κι όμως: δεν χρειαζόμαστε έναν Έλληνα Κέννεντυ για να μας θυμίσει ότι δεν πρέπει να ζητάμε από την κοινωνία αυτό που δεν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε ως άτομα και ως κόμματα.

Είναι πια κοινός τόπος ότι, ως επιστέγασμα μιας κυβερνητικής πορείας που μας οδήγησε από την έκπτωση των λέξεων (σεμνότητα, ηθική, επανίδρυση, μεταρρύθμιση, «πολιτικός πολιτισμός») στην έκπτωση όλων των αξιών, άρα στην κατάπτωση της πολιτικής, η δημόσια ζωή έχει εισέλθει στον πιο φαύλο από όλους τους μεταπολιτευτικούς κύκλους της: η κρίση θεσμών και προσώπων δεν δημιουργεί την παραμικρή δυναμική αναζωογονητικής έκρηξης, αλλά, αντίθετα, βυθίζει στην αδυναμία ακόμα κι εκείνους που θα ήθελαν να την αντιπαλέψουν. Αρκεί να σκεφτούμε πώς ένα μείζον πολιτικό σκάνδαλο αφέθηκε να βαφτεί στο τηλεοπτικό ροζ πριν παραχωρήσει τη θέση του στο επόμενο τεχνητά φορτισμένο μιντιακό γεγονός, χωρίς να προκαλέσει πολιτικές επιπτώσεις αντάξιες του μεγέθους του και, ιδίως, χωρίς να αγγίξει αυτόν

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ

έναν Έλληνα Κέννεντυ για να μας θυμίσει ότι δεν πρέπει να ζητάμε από την κοινωνία αυτό που δεν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε ως άτομα και ως κόμματα

που (ξανα)αποκαλύφθηκε- αλλά με πιο εκκωφαντικό από κάθε άλλη φορά τρόποως ο αδύναμος κρίκος. Αναφέρομαι, φυσικά, σε έναν Πρωθυπουργό που έχει χάσει τον έλεγχο όχι μόνο των γεγονότων αλλά και της ίδιας της παράταξής του και που από καταλύτης αποφάσεων έγινε αμέτοχος θεατής της σπασμωδικής προσπάθειας διάσωσης της «εικόνας» του.

Να λοιπόν δύο πράγματα που μπορούμε αμέσως να κάνουμε: να πάψουμε να παίζουμε το παιχνίδι της κρίσης με τους όρους που επιβάλλει η τηλεοπτική αγορά και να αποκαλύψουμε- με θεσμική και όχι κουτσομπολίστικη επιχειρηματολογία- τη διάβρωση εκεί που βρίσκεται. Να θυμίσουμε ότι όσο πιο ψηλά βρίσκεται ένα πρόσωπο-θεσμός που ασκεί εξουσία τόσο μεγαλύτερες είναι οι αξιώσεις από αυτόν και οι ευθύνες του αν δεν μπορέσει να ανταποκριθεί. Να μην αφήσουμε να περάσει απαρατήρητη μέσα στον ορυμαγδό η θυσία της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης στον βωμό της σωτηρίας, δήθεν, ενός «συστήματος» που αποδεικνύεται σάπιο ώς το μεδούλι (θυμηθείτε την αρχειοθέτηση της υπόθεσης των υποκλοπών, το στραγγάλισμα των ανεξάρτητων αρχών, τις τηλεκατευθυνόμενες «έρευνες» στην υπόθεση Ζαχόπουλου, την ανοιχτή σύγκρουση του υπουργού Δικαιοσύνης με το Συμβούλιο της Επικρατείας- και όλα αυτά μέσα σε τρεις μήνες).

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε και το βάρος αυτή τη φορά πέφτει ολόκληρο στην αντιπολίτευση. Να δείξουμε με την πράξη μας ότι είμαστε διαφορετικοί, ότι η πολιτική και οι πολιτικοί στην Ελλάδα μπορούν να έχουν άλλο πρόσωπο από αυτό της απόλυτης σήψης. Στο ΠΑΣΟΚ, παρά το ότι περνά τη δική του κρίση, θεωρώ ότι το πρώτο βήμα έγινε, αφού διαψεύστηκαν οι Κασσάνδρες της διάσπασης. Το δεύτερο πρέπει να υλοποιηθεί στο Συνέδριο του Μαρτίου: η πλήρης ανανέωση στη βάση της αξιοκρατίας. Και θα μένει το πιο μακρόπνοο αλλά απαραίτητο τρίτο, η πραγματική συνεννόηση με όλες εκείνες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που έχουν το μυαλό και τη διάθεση να πολεμήσουν την κρίση- δηλαδή πρώτα απ΄ όλα την κυβέρνηση- πριν μας καταπιεί όλους.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι συνταγματολόγος και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ