«Το θέατρο περνάει κρίση ξιπασιάς»

Στο γεγονός ότι τα ξένα έργα κυριαρχούν στο θέατρο ενώ η ελληνική δραματουργία είναι πλούσια και ενδιαφέρουσα στέκεται η Ελένη Γερασιμίδου, που μιλάει για «επιδημία» και «ξιπασιά»
«Πάντα υπήρχαν γκρίνιες ότι περνάει κρίση το θέατρο. Πιστεύω ότι περνάει μια μορφή επιδημίας, μια ξιπασιά, ένα δήθεν που δεν το προάγει. Δεν είμαι αντίθετη με τα ξένα έργα, αλλά υπάρχουν πολύ καλά ελληνικά που είναι υποτιμημένα όπως και ελληνικά έργα που πάνε από μόνα τους καλά».

Τα Παρασκευοσαββατοκύριακα (και μέχρι τα τέλη Μαρτίου) η Ελένη Γερασιμίδου είναι στο θέατρο «Παραμυθίας» με την παράσταση «Αυτές» ενώ τις άλλες μέρες, από το πρωί ώς το βράδυ, στα γυρίσματα της σειράς «Τα χρυσά κορίτσια» της ΕΤ1, την ελληνική εκδοχή της γνωστής σειράς του Ντίσνεϊ. Είναι δυνατόν όμως από τη μια να μιλάει για ξιπασιά στο θέατρο με τα ξένα έργα και από την άλλη να πρωταγωνιστεί σε πιστή μεταφορά μιας ξένης σειράς;

«Είναι μια καλή δουλειά, με καλό σκηνοθέτη και καλές προδιαγραφές. Ένα καλό έργο είναι πάντα καλό, είτε ξένο είτε ελληνικό. Όμως στο θέατρο δεν έχουμε δει και κάποιο αριστούργημα. Μιλώ για το Εθνικό Θέατρο που έχει καθήκον να ανεβάζει ελληνικά έργα. Είναι πολύ μικρός ο αριθμός έργων της ελληνικής δραματουργίας που έχει ανεβάσει. Και δεν μιλώ για τώρα, συμβαίνει χρόνια ολόκληρα».

Η Ελένη Γερασιμίδου προτείνει 13 μονολόγους από σκηνής. Μπορεί μεν να είναι μια γυναικεία ματιά σε καθημερινά, μικρά πράγματα- αυτά όμως δεν έχουν σημασία;-, αλλά είναι ανθρώπινη. Τα κείμενα είναι δικά της. Ουσιαστικά, όπως εξηγεί, είναι αποτυπώσεις ερεθισμάτων, αλλά και σκέψεων και προβληματισμών πριν από μια δεκαετία που συγκεντρώθηκαν και πήραν τη μορφή βιβλίου («Περίπλους»). Εκτός από σκηνοθέτιδα και θεατρική συγγραφέας, λοιπόν. Ούτε λόγος. «Δεν νομίζω πως μπορώ να γράψω θεατρικό έργο. Κατά βάθος, συγγραφέας ήθελα να γίνω». Εντάξει, αλλά δεν είναι αντίφαση όλο αυτό; Και η ίδια δεν μπορούσε να το φανταστεί. Σε διαφορετικές χρονικές στιγμές έγινε αποδέκτης μηνυμάτων ότι κείμενό της είτε είχε συμπεριληφθεί σε εξετάσεις δραματικής σχολής είτε είχε παρουσιαστεί από σπουδάστρια σε οντισιόν. Και της μπήκε η ιδέα τα κείμενα να γίνουν μαγιά για την παράσταση.

ΙΝFΟ

«Αυτές» στο θέατρο «Παραμυθίας» (Παραμυθίας 27 & Μυκάλης, Κεραμεικός, τηλ. 210-
3457.904) σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνηκάθε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή. Με τους Ελένη Γερασιμίδου, Αντώνη Ξένο, Αγγελική Ξένου, Αγγελική Πετροπετσιώτη, Κατερίνα Σουβλή, Αδριανή Τουντοπούλου.

Γιατί 13 μονόλογοι να λογίζονται ως θέατρο;

«Είναι κι αυτή μια μορφή θεάτρου. Ποτέ δεν είναι μονόλογος εφόσον υπάρχει το κοινό. Δεν μιλάει κάποιος μόνος του. Κάτι μεταφέρει, κάτι μεταδίδει. Μα και στο παγκόσμιο ρεπερτόριο υπάρχουν μονόλογοι. Από την άλλη, δεν δέχομαι ως θέατρο το αναλόγιο».

Είναι ευκολία ο μονόλογος;
«Όχι, δεν είναι καθόλου εύκολο. Είναι πιο δύσκολο να είσαι μόνος στη σκηνή, διότι μπορεί να γίνεις βαρετός».

Τι χρειάζεται ένας ηθοποιός για να σταθεί σε έναν μονόλογο, από πού παίρνει βοήθεια όντας μόνος στη σκηνή;

«Χρειάζεται περισσότερη δυναμική για να τα καταφέρει. Η βοήθεια έρχεται από τον κόσμο, από αυτό που θα εισπράξει. Θα σας πω και το άλλο όμως. Μου έχει συμβεί να είμαι με άλλους επί σκηνής και ήταν σα να έπαιζα μόνη μου».


«Μας κλείνουν το Ζόναρς…»

Στις «Αυτές» ξεδιπλώνονται πράγματα «δικά μου αλλά και άλλων γυναικών που συναναστράφηκα πριν από περίπου δέκα χρόνια. Από τους μονολόγους μόνον ένας είναι φανταστικός, αλλά κι εκείνος έχει ρεαλιστικό ερέθισμα. Έχει τίτλο “Ζόναρς” και το εμπνεύστηκα τότε, λίγο πριν κλείσει. Ήμουν στο καφεζαχαροπλαστείο, όταν μια κυρία μπαίνοντας, με πλησίασε και πιάνοντας το χέρι μού είπε “μάς το κλείνουν”. Η αγωνία της ότι επρόκειτο να χάσει κάτι με το οποίο μεγάλωσε με άγγιξε και με ώθησε να γράψω».

Μα αφορούν τη σημερινή γυναίκα πράγματα μιας δεκαετίας πίσω;

«Απολύτως, διότι είναι απλά, καθημερινά». Και η καθημερινότητα δεν αλλάζει;

«Όχι, δε νομίζω. Όταν μια γυναίκα ετοιμάζεται να πετάξει ένα φυτό μπέντζαμιν που έχει ξεραθεί αλλά διαπιστώνει ότι φύτρωσαν δυο φυλλαράκια, η χαρά που νιώθει και η οποία γίνεται αφορμή για έναν μονόλογο είναι κάτι που συναντάμε…».