ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι βαρόνοι

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Τίμος Ζηκίδης, Παπάγου 5, Παπάγου, γράφει:

«Διάβασα στα “ΝΕΑ” ότι, κατά την ψηφοφορία στο ΠΑΣΟΚ, “δεν βρισκόταν ο κ. Κ. Κουλούρης γραμμένος στην τοπική οργάνωση της Πεντέλης” και διερωτήθηκα “γιατί;”. Προφανώς ένας από τους εξής δύο πρέπει να είναι ο λόγος της μη ανεύρεσης: ή δεν είχε γραφεί ποτέ ή διεγράφη προ πολλού διότι δεν συμμετείχε και επομένως τα σημερινά μέλη της τοπικής οργάνωσης δεν γνώριζαν ότι ήταν κάποτε μέλος της.

Το φαινόμενο αυτό είναι γενικότερο. Μέλη (;) του Κινήματος που περιλαμβάνονται στην κομματική νομενκλατούρα απαξιούν και δεν συμμετέχουν στις τοπικές οργανώσεις, προφανώς διότι θεωρούν ότι είναι κάτι το ανώτερο, ότι είναι θεόσταλτοι και δεν μπορούν, δεν επιτρέπεται να συμφύρονται με τα απλά μέλη. Πιστεύουν, φαίνεται, ότι είναι οι πατρίκιοι και προορισμός τους είναι να ασκούν πολιτική αφ΄ υψηλού και τα απλά μέλη είναι οι πληβείοι που προορίζονται να τους στηρίζουν, να είναι τα βάθρα τους.

Ένα σοσιαλιστικό κίνημα, όμως, δεν μπορεί να αποτελείται από πατρικίους και πληβείους και η αφ΄ υψηλού άσκηση πολιτικής κάθε άλλο παρά σοσιαλιστική είναι. Είναι απλώς αλαζονική και αναποτελεσματική.

Τα κοινωνικά προβλήματα και ρεύματα, στη βάση, στον απλό λαό δημιουργούνται, τη βάση διαπερνούν και απ΄ αυτήν εκφράζονται.

Επομένως, η συμμετοχή των στελεχών στη βάση είναι απολύτως απαραίτητη, είναι αναγκαία. Με την αναδιοργάνωση του Κινήματος, θα πρέπει να τεθεί ως απαράβατος όρος, όλοι, μικρά και μεγάλα στελέχη, βαρόνοι και πρίγκιπες, οι πάντες, να είναι μέλη και να συμμετέχουν στις τοπικές οργανώσεις ώστε να κρίνονται από τη βάση, για να αποκτούν έτσι και την έσωθεν καλή μαρτυρία, που είναι σημαντικότερη, κατά τη γνώμη μου, από την έξωθεν, που θέλει να έχουν η κ. Β. Παπανδρέου (“ΤΑ ΝΕΑ”, 24/25 Νοεμβρίου).

Ένα άλλο θέμα που αφορά στη “σοσιαλιστικότητα” των βαρόνων και στελεχών του Κινήματος είναι η καθημερινή και αποκλειστική, προκλητική παρουσία τους σε χώρους και κέντρα υπερπολυτελείας, κέντρα της πλουτοκρατίας. Η διαπλοκή με Κολωνάκι, υπερπολυτελή μπρασερί και μπαρ, δεν μπορεί, δεν νοείται, να αποτελεί σοσιαλιστική πρακτική και καθημερινότητα. Φυσικά κανένας δεν λέει τα κέντρα αυτά να διαγραφούν από τη ζωή τους, όχι όμως και να είναι τα στελέχη αυτά ταυτισμένα, αναπόσπαστα “μέρη” των κέντρων του πλούτου. Υπάρχουν και λαϊκά κέντρα ή μάλλον κέντρα όπου συχνάζει ο λαός.

Δεν μπορούν άραγε να συχνάζουν και σ΄ αυτά ή μήπως δεν αισθάνονται άνετα συνυπάρχοντας με τον λαό; Αν είναι έτσι, σημαίνει ότι δεν πρόκειται για πραγματικούς, γνήσιους σοσιαλιστές, οπότε δεν έχουν και θέση σε σοσιαλιστικό κίνημα. Και για να παραφράσουμε τη γνωστή ρήση, “οι σοσιαλιστές δεν αρκεί να λένε ότι είναι, πρέπει και να το δείχνουν καθημερινά”. Ή όχι;».