[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μνήμη του Γκάντι

Η καλύτερη ταινία για να δει στο σπίτι του κανείς χτες, εξηκοστή επέτειο από τον θάνατο του Γκάντι, ήταν η ταινία «Γκάντι» του Ρίτσαρντ Ατένμπορο, που τόσο συγκινητικά αναδεικνύει το πνεύμα των αγώνων του. Παρηγορητική, ανάμεσα σε άλλα, και για τη χρήση που έκανε ο καταπληκτικός αυτός άνθρωπος των μέσων ενημέρωσης. Σε κάθε του κίνηση, από την εποχή που εργάστηκε ως δικηγόρος στη ρατσιστική Νότια Αφρική, μέχρι τότε που μάζευε αλάτι στις παραλίες του Ινδικού Ωκεανού και έκανε απεργία πείνας για να συμφιλιώσει τους Ινδουιστές με τους Μουσουλμάνους, οι δημοσιογράφοι τον ακολουθούσαν βήμα βήμα κι όλη η υφήλιος μάθαινε τις λεπτομέρειες των προσπαθειών του και της καθημερινής του ζωής. Ζούσε σε απευθείας μετάδοση, υφαίνοντας με τα χέρια του για να μην αφήνει τη βιομηχανία να αλλοτριώνει τη ζωή του, φορώντας εκείνα τα απλά ρούχα της ταπεινότερης και πιο περιφρονημένης κάστας στην Ινδία, για να πολεμήσει τον διαχωρισμό σε κάστες και την προκατάληψη απέναντι στους παρίες που δεν έπρεπε κανείς να τους αγγίζει, έχοντας κάνει το σώμα του σήμα κατατεθέν και όργανο εφαρμογής των ιδεών του. Στις εφημερίδες, στα επίκαιρα του σινεμά, στα ραδιόφωνα, ο παράξενος μικρόσωμος Ινδός φιλόσοφος ήταν διαρκώς είδηση, υπενθυμίζοντας τη βασική λογική που κρατά ανθρώπινες τις κοινωνίες, την ουσία των νόμων, των κανόνων και των διεκδικήσεων, φέρνοντας την εξουσία αντιμέτωπη με τις αντιφάσεις της, αφοπλίζοντας την αδικία με το άοπλο μεγαλείο της Δικαιοσύνης. Κάνει καλό να συνειδητοποιεί κανείς πόσο σημαντική μπορεί να είναι η επικοινωνία, έστω κι αν αμφιβάλλουμε συχνά τώρα τελευταία για τη σημασία ακόμα και των πιο απλών λέξεων που χρησιμοποιούμε, για το αν υπάρχει η παραμικρή βάση συνεννόησης στο κοινό που απευθυνόμαστε.