Στην ανάπαυλα

Του Φεσχιόνη πέφτουνε στο παραθυράκι

Δεν ξέρω γιατί, αλλά πώς συμβαίνει και πάντα συνδέεις ένα γεγονός με μια εικόνα, κι αδύνατον να την αλλάξεις. Για χρόνια όποτε πέφτει χιόνι ένα τοπίο τεσσάρων διαστάσεων αναδύεται εμπρός μου. Νήπιο σχεδόν κι είναι χειμώνας κι έχω χωθεί στο κρεβάτι των γονιών μου, ζεστό ακόμα από τα σώματά τους, το τζάκι να καίει, και αγνοώ τι είναι αυτό που πέφτει έξω στην αυλή. Μια κάτασπρη αυλαία από πάλλευκα ανάλαφρα κι αφράτα αχλάδια- τόσο μεγάλες φάνταζαν οι νιφάδες στο λιλιπούτειό μου βλέμμα- να προσγειώνονται στον κήπο αθόρυβα και να στρώνουν ένα παγωμένο βαμβάκι να μαλακώσουν την πληγή του κόσμου- που δεν μπορεί, κάπου θα χτύπησε και είναι πληγωμένος. Έμενα μαγεμένος και με τα μάτια ορθάνοιχτα στο θαύμα το ανώνυμο, ώσπου ήρθε η μητέρα μου, φωνάζοντας σχεδόν, βαφτίζοντάς το: «Χιόνι χιόνι».

Από τότε και για πολύ καιρό όποτε- όχι έβλεπα, και μόνο ν΄ άκουγα τη λέξη χιόνι- η εικόνα αυτή η παιδική, ζωντανή και επιμένω, διαστάσεων τεσσάρων- η τέταρτη διάσταση είναι ο χρόνος κι ας είμαι σε διάσταση μαζί του τελευταία- ερχόταν πρωταγωνίστρια κι επιβλητικοτάτη.

Βέβαια στη μνήμη έπαιζε κι ένα μικρό ρολάκι στο «ΧΙΟΝΙ», και μια γυάλινη μπάλα, που είχε στο ραφάκι με τα ενθύμια η Μαρίτσα του Κοντορόκου δίπλα σε πλαστικά τριαντάφυλλα γιαπωνέζικες βεντάλιες, και κουκλίτσες Ιταλιάνες, μια μπάλα από γυαλί που είχε μέσα τον Παρθενώνα κι όταν το κούναγες σηκωνόταν «Χιόνι χιόνι», αλλά ποτέ δεν διανοήθηκε αυτή σχεδόν κομπάρσα να πάρει τη θέση της χιονισμένης παιδικής αυλής.

Μέχρι που- θά ΄ναι δέκα δεκαπέντε χρόνια;ένα βράδυ σπίτι του, ο καλός φίλος κάποτε, και πάντα καλός σκηνογράφος Γιώργος Ασημακόπουλος σε κατάσταση γιορτινής εφορίας- Χριστούγεννα; Πρωτοχρονιά; Κάπου στο βάθος θυμάμαι το γέλιο του Βλάση, ο Γιώργος λέει:

– «Το ξέρετε αυτό το τραγούδι το Χριστουγεννιάτικο. Το… «Στη γωνιά μας κόκκινο/ Τ΄ αναμμένο τζάκι/ Τούφες χιόνι πέφτουνε/ στο παραθυράκι»; Ε, εγώ νόμιζα μικρός ότι έλεγε, όχι «τούφες χιόνι» αλλά «Του Φεσχιόνη πέφτουνε στο παραθυράκι». Κι έλεγα «ποιος είναι αυτός ο Φεσχιόνης; Και τι είναι αυτά που του πέφτουνε απ΄ το παραθυράκι;».

Από τότε κάθε που χιονίζει μαζί με το «Χιόνι χιόνι» της μητέρας, λέω και το «Να του πέφτουνε πάλι του Φεσχιόνη»…

Διάβαζα στη Μαργιέτα το κείμενο πριν το στείλω στην εφημερίδα. Ξίνισε λίγο.

«Ναι» λέει «τρυφερό δε λέω, αλλά αν θέλεις μια γνώμη αγόρι μου. Εσύ. Εσύ είσαι ο Φεσχιόνης. Εσένα σου πέφτουνε απ΄ το παραθυράκι της παιδικής αυλής, και βάζεις και λίγο απ΄ την μπάλα με το χιόνι του Ουέλες και “Ρόζεμπαντ” και περισπούδαστα και μεγαλοπιασμένα και ότι είσαι και καλά παιδί της μνήμης, και δεξερωγωτί. Ενώ εμείς τι είμαστε; Παιδιά της αμνησίας; Και το άλλο πώς το λες το “παλίμψηστη”; “παλίμψηστο”; “Θα σε γελάσω και δεν το θέλω” που λέει κι η τηλεκριτικός. Λοιπόν άσ΄ τα σάπια και βάλε λίγο τηλεόραση ν΄ ακούσω τον κύριο Κουκοδήμο να μιλάει Αρχαία Λακωνικά ν΄ ανοίξει και μένα η καρδιά μου που έχω πένθος».

Και βάλαμε τη συσκευή να παίζει τον βουλευτή του αθλήματος να λέει:

– «Τύχη αγαθή ικανότης ένεκα και ήθους αμέμπτου και καλής παιδείας άμα».

Αυτά είναι τα ωραία.

Όλα τα άλλα στον ανακριτή.

Κι άσ΄ τα του Φεσχιόνη να του πέφτουνε.