«Δεν θέλω τον σκηνοθέτη να είναι δάσκαλος»

Δεν είναι απαραίτητες οι μαντικές ικανότητες για να προβλέψει κανείς πώς θα κυλήσουν οι προσεχείς εβδομάδες για τον καλό Βρετανό ηθοποιό Ντάνιελ Ντέι Λιούις. Είναι σχεδόν βέβαιο πως θα περάσει πολύ από τον χρόνο του συλλέγοντας βραβεία, χωρίς να αποκλείεται ανάμεσα σε αυτά να είναι ένα βαρύτιμο Όσκαρ- ο Ντάνιελ έχει άλλο ένα από την ταινία «Το αριστερό μου πόδι». Αυτή τη φορά στο κατώφλι του βραβείου τον φέρνει ο Ντάνιελ Πλέινβιου, ο αδίστακτος πετρελαιάς τον οποίο υποδύεται στην καινούργια ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον, «Θα χυθεί αίμα».

Όσοι τον έχουν δει, μιλούν για ερμηνεία που θα γράψει ιστορία. «Δεν μπορώ με βεβαιότητα να εξηγήσω γιατί ένιωσα την ακατανίκητη επιθυμία να κάνω αυτή την ταινία», λέει ο ηθοποιός, «αλλά εκτός από την απόλαυση του να διαβάζεις δουλειά ενός πραγματικού συγγραφέα, ένιωσα πως επρόκειτο για βαθιά μελέτη του χαρακτήρα, που γινόταν με πολύ έντιμο τρόπο». Η υπόθεση στην ταινία του Άντερσον αρχίζει το 1898 και ο Λιούις σε πείθει ότι βρισκόταν εκεί.

«Με ρώτησαν κάποιοι αν μελέτησα για τον ρόλο τον Τζον Χιούστον. Όχι, αλλά άκουσα κάποιες ηχογραφήσεις, και του Χιούστον ανάμεσα σε άλλες, και βρήκα πράγματα που με ενδιέφεραν». Και αυτός είναι ένας από τους παραλληλισμούς που διατυπώθηκαν ανάμεσα στα φιλμ «Θα χυθεί αίμα» και «Ο θησαυρός της Σιέρα Μάντρε». Άλλωστε, είναι γνωστό πως ο Λιούις ανήκει στους ηθοποιούς που αφιερώνουν πολύ χρόνο στη μελέτη και την προετοιμασία του ρόλου. Όταν του ζητούν να μιλήσει γι΄ αυτό, κρατάει πάντως αποστάσεις. «Μόνο και μόνο επειδή νομίζω πως δεν θα τα καταφέρω και θα απομυθοποιήσω όλη τη διαδικασία. Από την άλλη, θέλω να πιστεύω πως υπάρχει ένα μυστήριο σε αυτό». Η ταινία, εκτός από την ιστορία που αφηγείται- η οποία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Άπρον Σίνγκλερ Οil!- μπορεί να ιδωθεί και ως σχόλιο για τη σύγχρονη Αμερική.

«Ο Πολ (λέει ο ηθοποιός για τον σκηνοθέτη) είναι λαμπρό μυαλό και σίγουρα καταλαβαίνει πολύ καλά τι συμβαίνει. Το ίδιο κι εγώ. Δεν πρόκειται όμως για μια παραβολή. Όταν κάνεις ταινία, πρέπει να πεις κάτι συγκεκριμένο», δηλώνει στο βρετανικό «Τime Οut». «Το σημαντικό είναι να συγκεντρώνεσαι στην ιστορία σου, στους χαρακτήρες και στην εποχή. Αν ως αποτέλεσμα αυτού υπάρχει ένα πιο ευρύ νόημα, ας είναι, ας υπάρχει. Διαφορετικά ο δημιουργός, ο σκηνοθέτης δηλαδή, παίρνει τον ρόλο του δασκάλουκάτι που, πιστεύω, σκοτώνει κάθε μορφή δημιουργίας».