[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ωραία διλήμματα

Ωραία είναι να έχουμε να διαλέξουμετρόπος του λέγειν δηλαδή το «έχουμε»ανάμεσα σε μια γυναίκα και έναν μαύρο, τη Χίλαρι Κλίντον και τον Μπάρακ Ομπάμα. Δύσκολο δίλημμα ανάμεσα σε δύο εξίσου ενδιαφέρουσες επιλογές.

Έστω κι αν η γυναίκα δεν είναι ακριβώς μια γυναίκα σκέτη, είναι σύζυγος του Μπιλ Κλίντον, και όπως και να το κάνεις έχει διαφορά, κι ο μαύρος δεν είναι ακριβώς μαύρος, είναι μιγάς. Δεν ψηφίζουμε, αλλά θα ήταν δύσκολο.

Υποθέτω ότι πολλοί από μας θα είχαμε το δίλημμα της Όπρα Γουίνφρι, κι ας μην είμαστε ούτε μαύρες/οι, ούτε διάσημες/οι, ούτε Αμερικάνοι/ες. Είναι μεγάλη νίκη της ιδέας της ισότητας οι δύο αυτές υποψηφιότητες. Μια γυναίκα, αλλά έχει τον Μπιλ Κλίντον πίσω της και διαπιστώνω πως η δική του προσωπικότητα θα με έκανε να αποφασίσω να την ψηφίσω, αν μπορούσα να ψηφίζω. Μπορεί όμως να αντιστεκόμουνα στη μανία για δυναστείες που πλήττει και την Αμερική και να προτιμούσα τον Ομπάμα, «σαν άνδρα που κάνει τη γενιά», αλλά μήπως δεν τους έχει φοβηθεί το μάτι μου κι αυτούς τους άντρες που κάνουν τη γενιά, τους αυτοδημιούργητους; Το κακό είναι πως ξεχνιόμαστε με αυτή την ωραία δυνατότητα του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, ενώ το αληθινό πρόβλημα είναι οι προεδρικές εκλογές, αν θα βγει Δημοκρατικός πρόεδρος ή πάλι Ρεπουμπλικανός. Θα ψηφίσουν οι κατέχοντες το δικαίωμα ψήφου τον μαύρο άνδρα (έστω μιγάδα) είτε τη γυναίκα (έστω Κλίντον);

Εδώ είναι το ζήτημα. Ας ελπίσουμε ότι ο Μπους έβαλε το λιθαράκι του στο ξεπέρασμα των προκαταλήψεων με το να έχει την Κοντολίζα Ράις υπουργό και ότι θα βοηθήσει χωρίς να το θέλει να χάσει το κόμμα του στις επόμενες εκλογές.