[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Επαγγελματική ψυχανάλυση

Στα ραδιοφωνικά σχόλια από το πρωί κυριαρχεί μια στάση αυτομαστίγωσης των δημοσιογράφων. Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι λέει ο ένας, συνένοχοι λέει ο άλλος, ποιος ξέρει γιατί. Δεν το διευκρινίζουν. Το αφήνουν να υπερίπταται, να δημιουργεί κλίμα, τους φαίνεται λυρικό, συγκινητικό, τους εξιλεώνει για κάποιο μπέρδεμα ίσως που συχνά αισθάνονται ή απλώς το βρήκαν βολικό κλισέ μπροστά τους και είπαν να μην πάει χαμένο.

Γιατί να νιώθεις συνυπεύθυνος για πολύ συγκεκριμένα αδικήματα που ίσως διέπραξαν συνάδελφοί σου, οι οποίοι πολύ πιθανό θα κληθούν να απολογηθούν στη Δικαιοσύνη; Μήπως θαύμασες κάποια στιγμή τον κυνισμό και το θράσος τους, την ευκολία που είχαν να πετάνε μύδρους προς πάσα κατεύθυνση, ζήλεψες την εμπορική τους επιτυχία, τον πλουτισμό τους, είχες προσπαθήσει να τους μιμηθείς και δεν σου βγήκε; Ή έλαβες μέρος στην μπερδεμένη αυτή υπόθεση και δεν μας το λες να ξεκαθαρίσει; Γιατί αν είναι απλή αμηχανία, αν σκέφτηκες κι εσύ συχνά ότι είναι δύσκολο να ισορροπείς τις σχέσεις ανάμεσα στους πολιτικούς, την πολιτική και τους πολίτες, αν κατάπιες τη γλώσσα σου τη στιγμή που έπρεπε να μιλήσεις, φοβήθηκες τη μικρή πλατεία όπου τους συναντάς και πώς θα τους ξαναμιλούσες, τη μικρή πελατεία που τόσο δύσκολα στέκεται στο πλευρό σου, που δυσπιστεί στους τίμιους και πέφτει στα νύχια των ηθικολόγων, ε, εντάξει ανθρώπινο είναι και κατανοητό. Δεν σημαίνει ότι είσαι συνυπεύθυνος.

Υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι σε αυτή τη δουλειά, με λιγότερα εκατομμύρια ίσως, αλλά μπορεί να σου πηγαίνουν σαν χαρακτήρα περισσότερο.

Όταν αποφάσισες να γίνεις δημοσιογράφος, αυτό ονειρευόσουν, να νιώσεις συνυπεύθυνος διάφορων μυστήριων που ξεπουλάνε το δικαίωμα της δημοσίευσης;

Υπάρχουν πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις ανθρώπων που κάνουν ακριβώς το αντίθετομήπως να βρεις άλλες ταυτίσεις;