[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Φύσαγε ένας αέρας

Ένα «Η», ένα τεράστιο τετράγωνο «Η» (και μην ψάχνετε για συμβολισμόρεαλισμός είναι) κρεμόταν και πήγαινε πέρα-δώθε από τον αέρα. Φυσούσε δαιμονισμένα. Το φωνήεν είχε ξεκολλήσει από επιγραφή εμπορικού (φωτιστικών, αν δεν κάνω λάθος) και υπήρχε κίνδυνος, αν συνέχιζε να φυσάει τόσο πολύ, να πέσει σε κεφάλια περαστικών, έτσι όπως κατέβαιναν σκυμμένα τις σκάλες του Μετρό. Σε αυτή την εικόνα, με το «Η» να χορεύει και να απειλεί, υπήρχε κάτι μαγικό, κάτι καθαρό και διάφανο. Ο αέρας που σήκωνε τα πάντα. Καθαρός βοριάς, ασυγκράτητος και απαυδισμένος.

Σαν να ήθελε, μαζί με το γράμμα που κρεμόταν πια μόνο σε ένα καλώδιο, να γκρεμίσει κι όλα τ΄ άλλα μαζί. Ό,τι βρισκόταν πρόχειρο σε γράμματα και αριθμούς, σε ταινία, βίντεο, DVD και σύντομα σε mp3, που αποθηκεύεται και εύκολα. Να φυσήξει και να πάρει ό,τι απέμεινε από τη λεύκα, τα τελευταία κιτρινισμένα φύλλα της, τη σκόνη των έργων από το πάρκινγκ που αργεί ακόμη, λόγια και φράσεις χωρίς υπονοούμενα, μικρόβια που συντηρεί ο νοτιάς, μουχλιασμένες συζητήσεις και θολωμένα τζάμια.

Σαν να φύσηξε με λαϊκή εντολή. Σαν να φύσηξε με μια ανάσα. Και να σήκωσε τηλεοράσεις, κεραίες, κάμερες, καναπέδες, μαξιλάρια, γραφεία, τσάντες, κασετόφωνα, σημειωματάρια, μικρόφωνα, ρούχα Αrmani και ρολόγια Rolex, απλωμένα ρούχα της μπουγάδας και ό,τι άλλο κυκλοφορούσε εκεί έξω. Κι ενώ φυσούσε, το δελτίο καιρού έλεγε πως ενισχύονται οι βοριάδες και ανεβαίνουν τα Μπωφόρ και τα πλοία μένουν δεμένα στα λιμάνια, ενώ χτυπούσαν τα παράθυρα, μ΄ αυτό το εκνευριστικό ντουκ- ντουκ που κάνει όταν φυσάει και έκλειναν, με δύναμη, πάνω σε πρόσωπα που είχαν να καταγγείλουν και είχαν και στοιχεία να δώσουν και είχαν γνώμες πολλές και διάφορες, αλλά τα παράθυρα- μπαμ- τους έκλειναν έξω. Μόνο που δυστυχώς (εγώ σας το είπα από την αρχή αλλά δεν προσέξατε) φυσούσε εντελώς ρεαλιστικά και το «Η» χόρευε ακόμη στον χώρο.