[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Έξω καρδιά

Καρδιά πληγωμένη από δεκάδες βελάκια μας υποδέχτηκε στον σταθμό του Χαλανδρίου και ήταν η πρώτη που είδα από τις έξω καρδιές της Αθήνας, καρδιά γενναία που δεν φοβάται να εκθέσει την ουσία, τις πληγές της, που την κάνουν σαν ωραίο μαξιλαράκι επώδυνων εμπειριών.

Ακολούθησαν περαιτέρω καρδιές καλλιτεχνικές, εμπνευσμένες ή όχι, που προκαλούν έκπληξη ή που είναι αναμενόμενες, και δες δες παντού καρδιές κάπου σε αγγίζουν θες δεν θες, γκαρδιακά μάλιστα. Σχηματικές, και κάπως προσχηματικές στους στενούς πολυτελείς πεζόδρομους που ζυγίζουν την ψευδαίσθηση μιας πόλης ανοιχτής και στην πουλάνε με το γραμμάριο, πανάκριβα.

Τους αφήνω για μέρη λιγότερο πολυσύχναστα, περιποιημένα μεν αλλά κάπως περιθωριοποιημένα, επειδή δεν έχουν καφενεία, μαγαζιά, καλή συγκοινωνία, περπατώ με τη δική μου καρδιά καλά προφυλαγμένη στο παλτό, το πουλόβερ, τη φανέλα, αποφασισμένη να λουφάξει μέσα στο πρωινό. Όμως καθώς ανοίγει το τοπίο, πρώτα μπροστά στο Ζάππειο, ύστερα ανάμεσα στα ελαφρώς περιφρονημένα δέντρα του, και τέλος στην ανοιχτοσύνη του Σταδίου, νάτην η καρδούλα που βγαίνει στο παράθυρο και παίρνει ανάσες. Κι αμέσως, άτιμη καρδιά, υλιστική, εξαρτημένη από τα μάτια που διψάνε για την ανοιχτοσύνη του ουρανού και του τοπίου, αμέσως προμηθεύει ευφροσύνη τον οργανισμό ολόκληρο, της ψυχής μη εξαιρουμένης.

Ορίστε, τόσο πεζή η καρδιά, λίγο τόπο θέλει, λίγο χώρο όμορφο κι ελεύθερο, λίγο ορίζοντα, για να βγει έξω άφοβα και να ξεκινήσει, σαν εκτεθειμένο έργο τέχνης κι αυτή, τη δουλειά της αντλίας: βαθιά ανάσα και προσλαμβάνει υλικό από τον περιβάλλοντα χώρο, εκπνοή κι εξάγει καλή και θετική διάθεση σε όποιον τη χρειάζεται, κι όχι μόνο για κατανάλωση επί τόπου. Έξω καρδιά, μάλιστα, αλλά χρειάζεται κι αυτή λίγο έξω για να βγει έξω. Λίγο σκέτο έξω.