Το πνεύμα του τόνου

Ιστορία Θεάτρου

Δεν είναι η πρώτη φορά που στην αρχή κάθε χρόνου αφιερώνω ένα σημείωμα στο ημερολόγιο που εκδίδει μια αφοσιωμένη στον Πειραιά ομάδα, που φέρει τον τίτλο «Το λιμάνι της Αγωνίας». Με αγάπη, έγνοια και συχνά θλίψη, αλλά και οργή προσπαθούν να διασώσουν ντοκουμέντα, φωτογραφικά και άλλα, από τη βιομηχανική ακμή του Πόρτο Λεόνε, από την πληθυσμιακή του διαστρωμάτωση, από την πολιτιστική του παράδοση κ.τ.λ.

Φέτος, το έξοχο ημερολόγιό τους είναι αφιερωμένο στο ταλαίπωρο στις μέρες μας, ένδοξο παλαιότερα, Δημοτικό Θέατρο. Με αναμνήσεις, αρχιτεκτονικά, θεατρικά και λογοτεχνικά ντοκουμέντα, φωτογραφικό υλικό και αξιολογήσεις λογίων ενός αιώνα ιστορούν αυτόν τον καλλιτεχνικό και εν γένει πνευματικό πυρήνα του επινείου. Σήμερα, το θαυμάσιο αυτό αρχιτεκτονικό μνημείο (ένα από τα τέσσερα- πέντε θέατρα της όλης επικράτειας που δεν είναι διασκευασμένο γκαράζ, σινεμά, αποθήκη, πολυκατοικία, αλλά σχεδιασμένα με προδιαγραφές Σκάλας του Μιλάνου) παραμένει γιαπί.