[ ΡΙΠΕΣ ] Παγίδες

Η επίσκεψη του κ. Καραμανλή στην Άγκυρα έρχεται να σπάσει μια παράδοση σχεδόν πέντε δεκαετιών: θα είναι ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης που πηγαίνει στην τουρκική πρωτεύουσα.

ΑΥΤΟ δεν είναι εκ προοιμίου κακό. Το αντίθετο. Οι δύο λαοί είναι καταδικασμένοι να συνυπάρξουν και κάθε πρωτοβουλία που μπορεί να οδηγήσει σε βελτίωση των διμερών σχέσεων είναι ευπρόσδεκτη.

ΣΤΗ συγκεκριμένη περίπτωση ωστόσο το αποτέλεσμα μπορεί να είναι το αντίθετο. Και να βρεθούμε μπροστά σε προκλήσεις που αντί να βοηθήσουν θα φέρουν ένταση και θα επιβαρύνουν το κλίμα.

ΗΔΗ τα μηνύματα είναι ανησυχητικά.

Λίγες μόλις ημέρες πριν από την επίσκεψη είναι φανερή η αναβάθμιση των τουρκικών προκλήσεων ενώ και δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο- με πηγή την τουρκική κυβέρνηση- αναδεικνύουν τις τουρκικές διεκδικήσεις.

Ο κ. Καραμανλής κινδυνεύει να βρεθεί στη δυσάρεστη θέση- όπως και ο κ. Μολυβιάτης το 2004- να συνομιλεί με τον Τούρκο Πρωθυπουργό την ώρα που οι Τούρκοι στρατηγοί θα κάνουν επίδειξη δύναμης και θα αμφισβητούν τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο.

ΑΚΟΜΑ χειρότερα, ακριβώς επειδή δεν έχει γίνει καμιά ουσιαστική προετοιμασία για τη συνάντηση- η οποία θα πραγματοποιηθεί με ανοικτή ατζέντα-, ο Έλληνας Πρωθυπουργός μπορεί να αναγκαστεί να παρακολουθεί τον κ. Ερντογάν να βάζει στο τραπέζι όλα όσα η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια αρνείται να συζητήσει.

ΓΙΑΤΙ βέβαια καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να διαπραγματευθεί την εθνική κυριαρχία της χώρας.

ΤΙ θα κάνει τότε ο κ. Καραμανλής; Έχει προετοιμαστεί για ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Ή ακολουθεί και πάλι την πάγια αρχή της εξωτερικής μας πολιτικής τα τελευταία χρόνια, ότι η… ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία!