[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ένας ψίθυρος στο ταμείο

Να κάνω οικονομία στις πλαστικές συσκευασίες, σκέφτομαι στο μανάβικο του σούπερ μάρκετ, και βάζω στην ίδια σακούλα τα διαφορετικά μαρουλοειδή. Τα ζυγίζουν ένα ένα και κολλάνε πάνω της τρεις τέσσερις ετικέτες. Η ταμίας μπερδεύεται στο μηχάνημα με το λέιζερ που διαβάζει τον κωδικό.

Βάζει το χέρι μπροστά στη μια ετικέτα για να διαβαστεί η άλλη, ύστερα ξανά. Τι κάνει αυτό το λέιζερ στα χέρια, τι κάνει στα μάτια, αναρωτιέμαι συχνά όταν περιμένω στην ουρά του ταμείου, κι ύστερα αποδιώχνω τη δυσάρεστη σκέψη. Δεν θα πρέπει να κάνει κακό, κανείς ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε, καμία (πάντα γυναίκες είναι στα ταμεία). Αλλά πώς έφτασε στα αυτιά μου η φράση «δεν βλέπω τίποτε πια με αυτή τη λάμψη μέσα στα μάτια τόσες ώρες»; Ήταν η κοπέλα στο ταμείο που την είπε έτσι ήρεμα, σχεδόν ψιθυριστά σε κάποια φίλη της; Μήπως ομολόγησε σε πελάτη το πρόβλημά της, για να δικαιολογηθεί για κάποιο λάθος; Ή απλώς επιβεβαίωσε αυτό που σκέφτομαι κάθε φορά που τις βλέπω να αγωνίζονται να συνεργαστούν με την κόκκινη αυτή αχτίνα που εκπέμπει το μηχάνημα στην εγκατάσταση του ταμείου; Κάποτε, που ήταν της μόδας κάτι φακοί με λέιζερ κι αγόραζαν όλα τα πιτσιρίκια, είχε γραφτεί ότι μπορεί να χαλάσουν τα μάτια αν πέφτει το φως επάνω τους. Στο ταμείο το έξυπνο φωτάκι δεν χτυπάει τα μάτια των γυναικών, αλλά τόσες ώρες πάρε δώσε μαζί του, συνεχή μεροκάματα, βδομάδες και μήνες και χρόνια, τι αποτελέσματα μπορεί να έχει; Δεν θα ακούσουμε κάτι παρά μόνο τυχαία και ψιθυριστά, έρευνες για την υγεία των εργαζομένων, διεκδίκηση δικαιωμάτων και ανάλυση των συνθηκών δεν είναι καθόλου της μόδας αυτή την εποχή.