Γνώμη Φως στο τούνελ;

Ας κάνουμε ένα διάλειμμα στο λασπόλουτρο των ημερών. Ας θέσουμε μερικά απλά, μέχρις αφελείας, ερωτήματα.

Θα υπήρχε «σκάνδαλο Ζαχόπουλου», αν από τα χέρια του πανίσχυρου κυρίου Γενικού δεν περνούσαν (όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε από αξιόπιστο μάρτυρα) τα πάντα; Αν όλα, από έναν απλό διαγωνισμό για προμήθεια γραφικής ύλης στο υπουργείο μέχρι την απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων, τις επιδοτήσεις, τους αποχαρακτηρισμούς, τα έργα και τις χορηγίες, δεν ήταν υποχρεωτικό να περάσουν από το γραφείο του; Αν δηλαδή όπως συμβαίνει σε όλα τα υπουργεία, σε όλο τον δημόσιο τομέα, ο «πολιτικός προϊστάμενος» και ο «εκτελών χρέη διοίκησης» δεν συνέπιπταν στο ίδιο πρόσωπο; Αν την κορυφή της ιεραρχικής πυραμίδας της δημόσιας διοίκησης δεν την κατοικούσαν κατ΄ αποκλειστικότητα πολιτικά διορισμένοι, εμφυτευμένοι παράγοντες, στρατολογημένοι από την κομματική επετηρίδα των (ασχέτων πλην) προθύμων και εμπίστων; Και αν οι αμέσως υφιστάμενοι διευθυντές και τμηματάρχες δεν γνώριζαν (επί ποινή δυσμενούς μεταθέσεως) ότι η βούληση του πολιτικού προϊσταμένου είναι ισχυρότερη του νόμου και των κανονισμών;

Θα υπήρχε αυτό το όργιο πελατειακών συναλλαγών, θα ήταν τόσο εύκολη η κατάχρηση εξουσίας και τόσο δύσκολος ο έλεγχος των πράξεων διοίκησης (που δεν είναι πια πράξεις διοίκησης, αλλά πράξεις πολιτικής- κομματικής σκοπιμότητας), αν στην κορυφή της δημόσιας διοίκησης δεν είχε υποκατασταθεί η ιεραρχία, η κανονικότητα και η νομιμότητα από την πολιτική πατρωνία και το κομματικό κολλητιλίκι;

Θα σκίαζε την κυβέρνηση η φοβερή υποψία ότι ο επικεφαλής τής κατ΄ εξοχήν αρμόδιας για την καταπολέμηση της διαφθοράς δημόσιας υπηρεσίας, της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων (τέως ΣΔΟΕ), αντί να ερευνήσει αμέσως μια υπόθεση με υποψίες μαύρου χρήματος, επεχείρησε πρώτα να συναλλαγεί με

Θα αναζητούσαν οι πολίτες τη λύση των προβλημάτων τους σε «συμπληρώματα δικαιοσύνης» στα τηλεοπτικά παράθυρα, τις βορβορώδεις συζητήσεις και τις υπηρεσίες της «αποκαλυπτικής» δημοσιογραφίας, αν δεν βλέπαμε τη Δικαιοσύνη να στέλνει στο αρχείο όλες τις πολιτικά ευαίσθητες υποθέσεις και αν την ανεξαρτησία της δεν την αμφισβητούσε εξαρχής το γεγονός ότι η ηγεσία της διορίζεται από την εκάστοτε

κυβέρνηση;

τον ελεγχόμενο για να εξασφαλίσει πολιτικά ανταλλάγματα, αν επικεφαλής της υπηρεσίας αυτής δεν ήταν, αντί ενός ειδικού, ειδικά εκπαιδευμένου και αδιάφθορου τεχνοκράτη, ένας δικηγόρος εκ Θεσσαλονίκης εμφυτευμένος στην υπηρεσία με μόνο προσόν τη φιλία και την αφοσίωσή του στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού;

Θα υπήρχε- για να κάνουμε και μια αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν- σκάνδαλο δομημένων ομολόγων, αν οι διοικήσεις των Ταμείων δεν επιλέγονταν από τις αποθήκες της κομματικής σαβούρας, ώστε να αγοράζουν και να πουλάνε ό,τι τους λέει, όταν τους λέει, αυτός που τους διόρισε, ο αρμόδιος υπουργός;

Θα αναζητούσαν οι πολίτες τη λύση των προβλημάτων τους σε «συμπληρώματα δικαιοσύνης» (κατά το «συμπληρώματα διατροφής»), στα τηλεοπτικά παράθυρα, τις βορβορώδεις συζητήσεις και τις υπηρεσίες της «αποκαλυπτικής» (και ενίοτε εκβιαστικής) δημοσιογραφίας, αν δεν βλέπαμε τη Δικαιοσύνη να στέλνει στο αρχείο όλες τις πολιτικά ευαίσθητες υποθέσεις και αν την ανεξαρτησία της δεν την αμφισβητούσε εξαρχής το γεγονός ότι η ηγεσία της διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση (και η παρούσα κυβέρνηση έκανε κατάχρηση του δικαιώματός της, ενώ στραγγάλισε μέχρις εξουθενώσεως και τις ενοχλητικές Ανεξάρτητες Αρχές); Και θα υπήρχε σκιά υποψίας για συναλλαγές και εκβιασμούς μεταξύ δημοσιογράφων, εκδοτών και βιντεοκομιστών αφενός και του πρωθυπουργικού γραφείου αφετέρου, αν η ίδια η κυβέρνηση δεν είχε ανοίξει την όρεξη στους αετονύχηδες, δίνοντας σαφή σημάδια προθυμίας για τέτοιου είδους συναλλαγές; Αν δεν είχε παρατείνει την εκκρεμότητα με τις τηλεοπτικές άδειες, αν δεν διένειμε την πίτα της κρατικής διαφήμισης στα Μέσα με όρους πολιτικής πατρωνίας, ή αν- για παράδειγμα – δεν είχε απορρίψει την πρόταση Μάνου για απονομιμοποίηση του μαύρου χρήματος στα Μέσα;

Απλά, αφελή σχεδόν ερωτήματα. Μα αν κάποιος δώσει απάντηση, αν μια πολιτική δύναμη υποσχεθεί πειστικά αυτήν την εν αναμονή επανάσταση, την απελευθέρωση της δημόσιας διοίκησης και των άλλων θεσμών (του Κοινοβουλίου συμπεριλαμβανομένου) από την υπαγωγή στα στενά συμφέροντα της ηγεσίας τού (εκάστοτε) πλειοψηφούντος κόμματος, αν κάποιος μάς έκανε να πιστέψουμε πως υπάρχει ένα φως στην άκρη αυτού του σκοτεινού τούνελ, θα ήταν λιγότερο επώδυνη η παρακολούθηση των προσεχών επεισοδίων αυτού του γκανγκστερικού σίριαλ που προβάλλεται σε πραγματικό χρόνο.