ΔΡΟΜΟΙ

Η φτώχεια…
… είναι έτσι κι αλλιώς δύσκολο να μειωθεί στο σύστημα που ζούμε. Και γίνεται αυτό ακόμη πιο δύσκολο, όταν δεν τη μετράς καλά. Απογοητευμένος από τη μέθοδο που η αμερικανική κυβέρνηση μετράει το όριο της φτώχειας, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ αποφάσισε να δημιουργήσει μια δική του για να μετράει την πραγματική φτώχεια στην πόλη του.

Την πρωτοβουλία…
… του Μπλούμπεργκ αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλοι δήμαρχοι, σύμφωνα με την εφημερίδα «Κρίστιαν Σάιενς Μόνιτορ». Η μέθοδος που εφαρμόζει η αμερικανική κυβέρνηση χρησιμοποιείται από το 1965 και μολονότι την αμφισβητούν πολλοί ειδικοί, δεν έχει αλλάξει ακόμη. Το σημερινό επίσημο αμερικανικό όριο της φτώχειας για μια τετραμελή οικογένεια είναι τα 20.650 δολάρια τον χρόνο. Ο υπολογισμός βασίζεται σε έναν απλό μαθηματικό τύπο: το τριπλάσιο του ελάχιστου κόστους διατροφής μιας τετραμελούς οικογένειας. Αυτός ο τύπος επινοήθηκε το 1963 από τη Μόλι Ορσάνσκι της Υπηρεσίας Κοινωνικής Πρόνοιας των ΗΠΑ. Έρευνα της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών, όμως, έχει αποδείξει από το 1995 πως αυτή η μέθοδος είναι λανθασμένη. Κυρίως επειδή η διατροφή δεν αποτελεί πια το ένα τρίτο, αλλά το ένα έβδομο των δαπανών μιας οικογένειας. Έτσι, ενώ οι αρμόδιες αμερικανικές υπηρεσίες ετοιμάζονται να ανακοινώσουν το ποσοστό των φτωχών στις ΗΠΑ (12,3% το 2006), ελάχιστοι αναμένεται να πειστούν από τα νούμερα που θα δώσουν.

Η μέθοδος…
… με την οποία μετράμε τη φτώχεια μπορεί να είναι είτε απόλυτη είτε σχετική. Μια απόλυτη μέθοδος είναι να υπολογίζουμε ως φτωχούς τους ανθρώπους που τρώνε λιγότερο από όσο απαιτείται για τη συντήρηση του ανθρώπινου οργανισμού (δηλαδή λιγότερες από 2.000-

2.500 θερμίδες ημερησίως). Η σχετική μέθοδος, όμως, δεν βλέπει τη φτώχεια μονάχα σαν απόλυτους αριθμούς, αλλά τη συσχετίζει με άλλους κοινωνικούς παράγοντες. Συγκρίνει, ας πούμε, το εισόδημα των φτωχότερων με το εισόδημα των πλουσιότερων τάξεων του πληθυσμού. Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση μετράει την «οικονομική απόσταση» ανάμεσα σε αυτές τις τάξεις και έχει καθορίσει το όριο της φτώχειας στο 60% του μέσου οικογενειακού εισοδήματος. Αντίθετα, η Παγκόσμια Τράπεζα επιμένει στην αμερικανική μέθοδο και ορίζει ως φτωχούς όσους ζουν με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα. Είναι αλήθεια πως το ποσοστό των ανθρώπων που ζουν σε απόλυτη φτώχεια σε όλον τον κόσμο μειώθηκε από 28% το 1990 στο 21% το 2001. Είναι αλήθεια πως το ποσοστό εκείνων που ζουν με λιγότερες από 2.200 θερμίδες ημερησίως μειώθηκε από 56% στη δεκαετία του 1960 σε λιγότερο από 10% στη δεκαετία του 1990. Όμως, παρά τη μείωση σε αυτούς τους απόλυτους αριθμούς, είναι επίσης αλήθεια πως η απόσταση ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς δεν έπαψε να μεγαλώνει.

Όσο πιο δίκαιη…
… είναι η κατανομή του εισοδήματος σε μια χώρα τόσο μειώνεται η σχετική φτώχεια. Ο Ρόναλντ Ρίγκαν είχε πει το εξής κυνικό: «Κηρύξαμε τον πόλεμο στη φτώχεια, αλλά μας νίκησε». Οι φτωχοί αξίζουν κάτι καλύτερο από αυτό.