«Ποιος είναι, ρε, αυτός ο Κάλβος!»

Ας τελειώσω με ένα στιγμιότυπο, συχνά επαναλαμβανόμενο. Το 1981 η Εταιρεία Σπουδών Ελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας γιόρταζε σε ειδική εκδήλωση τα ογδοντάχρονα του καθηγητή Γιάννη Κακριδή. Στην αίθουσα της οδού Σίνα, το αδιαχώρητο. Έτυχε, ως μέλος του Δ.Σ., να υποδέχομαι στην εξώθυρα πολιτικούς, πανεπιστημιακούς, μαθητές και θαυμαστές του θαλερού ελληνιστή. Κατέφθασε κάποια στιγμή ένα τηλεοπτικό συνεργείο της ΕΡΤ με μια νεαρά «δημοσιογράφο» κραδαίνουσα το γνωστό μαραφέτι.

Ακολουθεί μεταξύ μας διάλογος: Εκείνη: «Τι γίνεται εδώ;» Εγώ: «Τι σου είπαν εκείνοι που σε έστειλαν ότι γίνεται». Εκείνη: «Μια εκδήλωση για κάποιον». Εγώ: «Ποιον». Βγάζει από το τσεπάκι της τσαλακωμένο χαρτί: «Για κάποιον “Κεκρίδη;”». Πρώτη φορά στη ζωή μου βιαιοπράγησα και μάλιστα κατά… γυναικός. Την πέταξα από τις σκάλες λέγοντάς της: «Δεν ήξερες, δεν ρώτησες αυτόν που σ΄ έστειλε, κάποιον άλλον, δεν άνοιγες ένα λεξικό να ξεστραβωθείς; Από σένα περιμένει το πανελλήνιο να πληροφορηθεί για την τιμή που έγινε στον μεγαλύτερο εν ζωή Έλληνα φιλόλογο;». Πάνε πλέον τα άλλοθι.

Τώρα (άλλο ντοκουμέντο), υποψήφια του ΑΣΕΠ, πτυχιούχος της Φιλοσοφικής, διαγωνιζόμενη για να διοριστεί φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση δεν θα τολμήσει να ρωτήσει συναγωνιζόμενη δίπλα της «Ποιος είναι, ρε, αυτός ο Κάλβος!».