Ανάλυση

Η καραμέλα των μεταρρυθμίσεων

Την καραμέλα των μεταρρυθμίσεων επιδιώκει να επαναφέρει δυναμικά στο προσκήνιο η κυβέρνηση και κυρίως το οικονομικό της επιτελείο, σε μια προσπάθεια να θυμίσει, εν μέσω σκανδάλων, ότι εξακολουθεί να κυβερνά τον τόπο και ότι έχει έργο να επιτελέσει.

Έτσι, ο υπουργός Οικονομίας συγκαλεί τη μια μετά την άλλη τις λεγόμενες διυπουργικές επιτροπές που έχουν αρμοδιότητες για τις ΔΕΚΟ, τις αποκρατικοποιήσεις, τις Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, το Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, τη φοροδιαφυγή και τις εξαγωγές.

Στην πραγματικότητα όμως κανένας δεν περιμένει πλέον ότι η κυβέρνηση αυτή θα καταφέρει να θέσει σε εφαρμογή ένα σχέδιο αλλαγών, όπως αυτό που χρειάζεται η χώρα τόσο για να καλύψει τις χρόνιες διαρθρωτικές αδυναμίες της, όσο και για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις μιας περιόδου μεγάλης αβεβαιότητας στο διεθνές περιβάλλον. Πρώτα πρώτα, μεταρρυθμίσεις δεν έγιναν ούτε καν την πρώτη τετραετία, παρά την περί του αντιθέτου ρητορεία. Οι δύο μεγάλοι ασθενείς, η παιδεία και η δημόσια διοίκηση, όχι μόνο δεν θεραπεύθηκαν, αλλά η κατάστασή τους επιδεινώθηκε. Από εκεί και πέρα, το ότι ψηφίστηκε ένας νόμος για τις ΔΕΚΟ- που μέχρι στιγμής μόνο σε μεγαλύτερες ζημιές των επιχειρήσεων έχει μεταφραστεί- δεν μπορεί δα να χαρακτηριστεί μεγάλο μεταρρυθμιστικό έργο. Ακόμη και η αμφιλεγόμενη ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ έμεινε σε εκκρεμότητα, μετά την εμφάνιση Βγενόπουλου και την αγορά μεγάλου πακέτου μετοχών εκ μέρους του.

Αν δεν μπόρεσε να δείξει έργο την πρώτη τετραετία, η κυβέρνηση έχει τώρα μπροστά της ένα βουνό δυσκολιών. Η δυσμενής διεθνής συγκυρία δεν την αφήνει να κινηθεί άνετα στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων, ενώ προσθέτει επιπλέον προβλήματα στην άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής. Η ασθενής κοινοβουλευτική της πλειοψηφία δεν της επιτρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις. Το Ασφαλιστικό θα είχε εγκαταλειφθεί ολοσχερώς αν δεν πίεζε αφόρητα η Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν είχε αναλάβει δεσμεύσεις να δείξει κάποιες, έστω και μικρές, αλλαγές.

Σε όλα αυτά έχει τώρα προστεθεί και το εντελώς αρνητικό κλίμα που δημιουργεί το περιβάλλον σκανδάλων, όπως ξετυλίγεται καθημερινά. Η υπόθεση Ζαχόπουλου έχει φέρει στην επιφάνεια, εκτός όλων των άλλων, μια σειρά από αναθέσεις έργων και διορισμούς ημετέρων, που αποκαλύπτουν νέες πτυχές της περίφημης επανίδρυσης του κράτους. Μια οσμή σήψης διαχέεται παντού και η φρεσκάδα της επανεκλεγείσας κυβέρνησης χάθηκε πρόωρα.

Οι μεταρρυθμίσεις όμως χρειάζονται γόνιμο έδαφος, πειθώ και έμπνευση. Όσες διυπουργικές κι αν συγκληθούν, αυτά δεν μπορούν να τα υποκαταστήσουν.