[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μέσα τα πριόνια!

Χέρια, πόδια ακυριολεξίας κυκλοφορούν ελεύθερα στον πολιτικό λόγο των ανθρώπων που εκλέγουμε, μας αντιπροσωπεύουν και μας κυβερνούν. Προφανώς τα κεφάλια που κάθε τόσο υποτίθεται ότι κόβονται ή απλώς «πέφτουν» μόνα τους δεν αρκούν. Χρειάζονται κι αυτά ορισμένα άκρα για να σταθούν, χέρια πόδια στη γραμμή, μια σωματική ολοκλήρωση.

Αλλά κανένας δεν έχει σκεφθεί ακόμα να πει: θα σου κόψω το κεφάλι! Τα πόδια όμως; Α, άλλη ευκολία εκεί. Δεν μπορώ να ξεχάσω τον Πολυζωγόπουλο, τότε που του είχαν επιτεθεί, λίγες μέρες μετά, θυμάστε;

Νιώθαμε ακόμα την προσβολή όλοι μας, ως πολίτες, από εκείνη τη βίαιη επίθεση που είχε υποστεί καταμεσής στον δρόμο, μας έτσουζε ακόμα, κι είχε βγει και είχε πει για κάποιους πολιτικούς του αντιπάλους, δεν θυμάμαι πια με ποια αφορμή, τη φράση: «Θα τους κόψω τα πόδια!». Αυτή τη φράση δεν μπορώ να ξεχάσω. Θα πρέπει ακόμα να πονούσε, ίσως και στα πόδια, και με είχε καταπλήξει το πώς είχε κατορθώσει να αρθρώσει μια τέτοια σωματική απειλή, έστω και μεταφορικά. Το προηγούμενο Σάββατο ίσως δεν θα πρόσεχα καν την πρωτοσέλιδη φράση του υπουργού Ανάπτυξης κ. Φώλια, αν δεν είχα το ένα χέρι στον γύψο: «Θα κόψω τα χέρια όσων κερδοσκοπούν!» Σιγά ρε παιδιά! Μην κόβετε τόσο πολλά χέρια και πόδια! Δεν ζούμε πια στον Μεσαίωνα, δεν γίνονται ακρωτηριασμοί. Βάλτε λίγο στη θήκη τα πριόνια, σκουπίστε τα αίματα! Πολύ αγριάνθρωποι μας προκύψατε, πολύ μοβόροι!

Πώς είστε τόσο σίγουροι ότι αυτό το στυλ αρέσει;

Κυκλοφορούν και τραυματίες (ειρήνης). Ανεβάστε λίγο το επίπεδο του λόγου και του διαλόγου, εξηγήστε τι προθέσεις και τι δυνατότητες έχετε, τι στόχους και τι τακτική, αρκετά πια με το γυμνό και το ευάλωτο του ανθρώπινου σώματος…